Menu

Θεωρώ πως ήταν μια καλή χρονιά, ειδικά για το mainstream κοινό, δηλαδή για αυτούς που δε ντρέπονται να πουν πως ο δίσκος των Last Shadow Puppets είναι δισκάρα και δεν ψάχνουν το σούπερ γκρουπ από την Ταγκανίκα, που μόλις ανακάλυψε νέα όργανα κι ήχους, ούτε να παραδεχτούν πως το Stepping Stone είναι τραγουδάρα, κι ας είναι όσο πιο εμπορικό γίνεται. Επίσης είναι εμφανής μια στροφή στα 80ς (και 90ς), πολλά γκρουπ «έκλεψαν» στοιχεία από τη συγκεκριμένη 10ετία, και τα προσάρμοσαν στο σήμερα, άλλοτε με επιτυχία (Cut Copy, The Presets, Neon Neon), κάποιες φορές λιγότερο επιτυχημένα. Δε φάνηκε να γίνεται μουσικά κάτι που να συνταράσσει τα νερά, ή να αλλάζει τα δεδομένα.

5 ALBUMS

Last Shadow Puppets – The age of understatement  ||  The Presets – Apocalypso  ||  Cut Copy – In Ghost Colours  ||  Santogold – Santogold  ||  Crystal Castles – Crystal Castles

5 SINGLES

Hercules & Love affair – Blind  ||  Duffy – Stepping stone  ||  Ladyhawke – Magic  ||  MGMT – Kids  ||  The Ting Tings – That’s not my name

Δημήτρης Καμπούρης (POP EYE)


Δύο albums μέσα στο 2008 για τους Nine Inch Nails. Προτίμησα το Τhe Slip και από αυτό το Discipline γιατί είναι ένα track που θυμίζει αρκετά παλιότερες δουλειές του Τrent Reznor και με πολύ καλή παραγωγή.
Παρεξηγημένο track το Machine Gun απο το Third των Portishead, μοιρασμένες οι απόψεις. Προσωπικά λάτρεψα τα noise-industrial στοιχεία του κομματιού.

Subheim: απίστευτα ατμοσφαιρική μουσική, εκπληκτικό album το approach και προσωπικά περήφανος που είναι Έλληνας.

Οι Ladytron όσο πάνε βγάζουν και πιο ώριμα albums. Τραγουδημένο στα βουλγαρικά το Black Cat απο την πολύ-πολύ cute τραγουδίστρια τους και όμορφο beat 🙂
Stereolab: ακούστε αυτό το album όταν όλα σας πάνε στραβά… φωτεινό και υπέροχο!

5 ALBUMS

Nine inch nails – The Slip  ||  Portishead – Third  ||  Subheim – Approach  ||  Ladytron – Velocifero  ||  Stereolab – Chemical Chords

5 SINGLES

Nine inch nails – Discipline  ||  Portishead – Machine gun  ||  Subheim – Away  ||  Ladytron – Black Cat  ||  Stereolab – Valley Hi !

Γιάννης Φώλιας (Astralon / Egostrike)


Όπως και κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, μέσα από ένα κυκεώνα φτηνής αηδίας και άκρατου καταναλωτισμού στην καπιταλιστική «Γη», ο Ψαραντώνης , και άνθρωποι σαν τον Ψαραντώνη, έφτιαξαν μουσικές, οι οποίες δεν είχαν μοναδικό σκοπό να γεμίσουν τις τσέπες των, αλλά να γεμίσουν με πολλά μπιμπλίκια* τις ψυχές των ανθρώπων.

Με γνώμονα τα προαναφερθέντα, η μαχητική ομάδα των Electric Litany επέλεξε απόλυτα αντικειμενικά, τις μουσικές αυτές οι οποίες θα μπορούσαν να είναι το σάουντρακ ενός ρομάντσου τύπου άρλεκιν ή της πρόσφατης  πάουερ εξέργεσης στην Ελλάδα (που ελπίζουμε να συνεχιστεί!).

*Πράματα που σε κάνουν να λες: «Καλή φάση…»!

5 ALBUMS

Magnetic Fields – Distortion  ||  Ψαραντωνης – Μountain Rebels  ||  Gang Gang Dance – Saint dymphna  ||
Jóhann Jóhannsson – Fordlândia  ||  Vangelis – Blade Runner Trilogy 25th Anniversary

Επιτιμοι δισκοι εγχωριας (και οχι μονο), αληθινης μουσικης απο 2000-2010: Κορε Υδρο – «Φτηνη Ποπ Για την Ελιτ» και «Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ»

5 SINGLES

Animal Collective – Water Curses  ||  Sigur Ros – All alright  ||  Crystal Castles – Xxxzxcuzx me  ||  No Clear Mind – New Sun  ||  Μπαμπης Παπαδοπουλος – Πρωινο

Αλέξανδρος Μίαρης, Βασιλης Μοσχάς (Electric Litany)



Οι War Tapes απλά είναι ένα σχήμα οδοστρωτήρας, στα χνάρια των Joy Division και των Killers, που δημιούργησαν ένα ep με 6 τραγούδια υπέροχα. Ο τραγουδιστής τους δε, βάζει τα γυαλιά σε όλους τους συναδέλφους του, έχοντας σίγουρα την καλύτερη φωνή από alternative σχήματα που εμφανίστηκαν την τελευταία δεκαετία. Κατά τα άλλα θα ευχόμασταν να κυκλοφορούσαν και στην Ελλάδα βέβαια. Ευχάριστη έκπληξη οι Calexico και η Laura Marling, αριστουργήματα από Brett Anderson και Duffy.

5 ALBUMS

WAR TAPES – Ep  ||  DUFFY – Rockferry  ||  CALEXICO – Carried to dust  ||  LAURA MARLING – Alas I Cannot Swim  ||  BRETT ANDERSON – Wilderness

Με μεγάλη δυσκολία δημιουργήθηκε αυτή η λίστα, αλλά σίγουρα είναι αντιπροσωπευτική. Πάλι ξεχωρίζουμε τους War Tapes και τον Brett, αλλά προσθέτουμε και singles που συγκαταλέγονται σε cd εκτός δεκάδας. Οι γενικώς αδιάφοροι Pigeon Detectives με το δυναμίτη «This Is An Emergency», το κόλλημα μας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού με το καινοτόμο «Save Your Soul», και το «Electric Feel», από τους πολυδιαφημισμένους MGMT.

5 SINGLES

WAR TAPES – MIND IS UGLY  ||  SHE WANTS REVENGE – SAVE YOUR SOUL  ||  PIGEON DETECTIVES – THIS IS AN EMERGENCY  ||  BRETT ANDERSON – BACK TO YOU  ||  MGMT – ELECTRIC FEEL

GAD


Ξεκινάω με τους Presets και τον δίσκο τους Apocalypso γιατί πραγματικά όταν τον έβαλα να παίζει, δεν ήξερα ότι θα επακολουθούσε ένα τόσο όμορφο ηχητικό πάντρεμα electro ήχων με indie punk φωνητικά βρετανικής σχολής. ‘Έπονται οι Ladytron με το Velocifero γιατί το θεωρώ τον καλύτερο δίσκο τους μέχρι στιγμής.. Τέλεια εξέλιξη στον ήχο τους. Έπειτα να πω για τον Nick Cave και τους Bad Seeds ότι είχα καιρό να τους ακούσω να βγάζουν ένα δίσκο για να ευχαριστήσουν το κοινό τους, και όχι για να περπατήσουν σε καινούργια μουσικά μονοπάτια που κανείς δεν ξέρει που οδηγούν.
Μετά κάτι εντελώς διαφορετικό, οι Ultima Bleep να βγάζουν ένα synthpop album διαμάντι, και όχι μόνο γιατί περιέχει τη διασκευή στους Ultravox ‘we stand alone’ (που ειλικρινά ξεπερνάει και το original). Και τέλος οι Unkle που μετά τη δισκάρα του 2007, ‘War stories’ συνεχίζουν με ένα album εξίσου μαγευτικό, συνδυάζοντας ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα με electro rock feeling.

5 ALBUMS

The Presets – Apocalypso  ||  Ladytron – Velocifero  ||  Nick Cave and the Bad Seeds – Dig, Lazarus Dig!  || Ultima Bleep – 1  ||  Unkle – End titles

Notte / Egostrike

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ελληνική υπερπαραγωγή. Μιλάμε για ένα enhanced CD που μέχρι και video-clip περιλαμβάνει. Το όλο πακέτο δείχνει ιδιαίτερα ελκυστικό και προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και μόνο για την προσπάθεια παίρνει κάτι παραπάνω από θετικές κριτικές. Ακούγοντας τώρα όλο το άλμπουμ διαπιστώνεις ότι τα παιδιά προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο και για την μουσική τους. Έχουν κάτσει ώρες και έχουν αναλύσει το κάθε κομμάτι έτσι ώστε να μην είναι στείρο rock ή απόλυτα κουραστικό metal.

Οι προθέσεις του είναι ξεκάθαρες ήθελαν να φτιάξουν ένα δημιούργημα για εκπαιδευμένα αλλά και μη αυτιά. Οι φόρμες που ακολουθούν είναι συγκεκριμένες και καλοδουλεμένες και τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα σε κομμάτια όπως τα “The Path” και  “Restless Feeling”. Δυστυχώς όμως αυτός ο απόλυτος έλεγχός πάνω στην παραγωγή έχει και τα αρνητικά του. Η οποιαδήποτε ικμάδα αυθορμητισμού σε αυτό το άλμπουμ δεν έχει θέση. Αυτό είναι κάτι που το νοιώθεις έντονα αν απομονώσεις τα drums, ακούγεται ξεκάθαρα ότι ο drummer παλεύει να ακολουθήσει συγκεκριμένες οδηγίες που του έχουν δώσει και μετράει μην χάσει καμιά νότα. Αυτό κάπου κουράζει το αυτί που δεν θέλει να ακούσει ένα αυστηρό μάθημα μουσικής αλλά θέλει να χαλαρώσει ακούγοντας μια ροκιά ή λίγο metal με grunge φωνητικά.

Σίγουρα οποιοσδήποτε αγγλόφωνο δίσκος σε αυτή την “λαϊκή” χώρα είναι ένα ευχάριστο εγχείρημα αλλά πιστεύω ότι οι Rot στην ηχογράφηση του επόμενου άλμπουμ θα πρέπει να κοιτάξουν να παίξουν και λίγο για την πάρτη τους και όχι τόσο για την μουσική. Keep on headbanging guys!

ROT – Επίσημο Website

Προφητική ταινία; Καλλιτεχνικό ένστικτο; Αφυπνισμένες ενοχές του σκηνοθέτη και απολογία εκ μέρους ισραηλινών διανοούμενων σκεπτικιστών; Ή αποκατάσταση μιας απωθημένης επώδυνης εμπειρίας για χάρη μιας ειλικρινούς ωρίμανσης υπαρξιακής και καλλιτεχνικής; Ίσως όλα αυτά και ακόμα, προφανώς, περισσότερα ήταν το σημείο αναφοράς της ταινίας “Βαλς με το Μπασίρ” που αποδεικνύεται τραγικά επίκαιρη με τα πολεμικά εγκαίνια του νέου χρόνου στην περιοχή της Γάζας.

Το βαλς του πολέμου χορεύεται με υπόκρουση τα σφυρίγματα των βομβών και τις κραυγές των αμάχων στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όταν ο Μπασίρ, ο πρόεδρος του Λιβάνου δολοφονείται και οι χριστιανοί φαλαγγίτες σφαγιάζουν τους Παλαιστινίους στους προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα με τη σιωπηλή ανοχή ή και σύμπραξη των ισραηλινών στρατευμάτων. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο οποίος είχε υπηρετήσει στον  ισραηλινό στρατό εκείνη την εποχή, βασανίζεται από εφιάλτες και έχοντας κενά μνήμης αναζητά τους παλιούς του συμπολεμιστές, ώστε να επαναφέρει με τη βοήθειά τους ξεχασμένα γεγονότα που σχετίζονται με την επέμβαση στο Λίβανο. Περισσότερα “Waltz with Bashir [cine review]”

Συνηθίζουμε στα Web-Music-zines να κάνουμε polls, να δημοσιεύουμε λίστες με τα αγαπημένα μας albums και singles. Αυτό που βλέπουμε λιγότερο συχνά είναι οι λεγόμενες “Worst Of” λίστες. Αυτές που περιλαμβάνουν τα λεγόμενα χειρότερα της χρονιάς που πέρασε. Λίστες γεμάτες κυρίως από δουλειές καλλιτεχνών που κάποτε αγαπούσαμε πολύ -η κι ακόμα αγαπάμε- και που με τα πρόσφατα albums τους μας απογοήτευσαν. Μια τέτοια λίστα επιχειρώ να φτιάξω παρακάτω για την χρονιά που αφήσαμε πίσω πριν λίγες μόλις μέρες, τονίζοντας ότι έχει να κάνει με προσωπικές -και μόνο- απόψεις, με προσωπικές …απογοητεύσεις και φυσικά με μια χαριτωμένη (στο μυαλό) εικόνα ενός σχεδόν εξοργισμένου music-fan που απλά φωνάζει και ..παρακαλάει: “Please don’t do this again…” :\

>> Guillemots [Red]

Με το πρώτο τους album (Through the Windowpane) τα διάφορα επίσημα κι ανεπίσημα E.Ps καθώς και κάποια σπουδαία B-Sides και Demos που είχαν κυκλοφορήσει, είχαν καταφέρει κυριολεκτικά (και …μουσικά) να μου κλέψουν την καρδιά. Με τη 2η τους δουλειά (Red) κατάφεραν να μου την …ξεριζώσουν. Οκ, υπερβολές…, αλλά η λέξη “απογοητευτικό” δεν είναι αρκετή για να περιγράψει το “Red”, και το πως η πανέμορφη, ποικιλόχρωμη pop και avant-garde μουσική τους μετατράπηκε σε ένα ανομοιογενές και αδιάφορο συνοθύλευμα από μέτρια έως κακά tracks, είναι κάτι που δεν θα το καταλάβω ποτέ!

>> Madonna [Hard Candy]

Η κυρία Τσικόνε αποφάσισε να αφήσει την ευφυή Stuart Price και να δοκιμάσει την τύχη της με τον super-hyped & hot producer Timbaland. Το αποτέλεσμα; Το χειρότερο -μακράν- album στην καριέρα της. Καποιοι το χαρακτήρισαν Urban Pop, άλλοι RnB pop – dance, ενώ η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και αποδείχτηκε… πικρή. Στα περισσότερα κομμάτια αλλού βρίσκεται η …μουσική, κι αλλού τα φωνητικά της Madonna. Τόσο που δεν ξέρεις τι από τα δύο φταίει περισσότερο. Μάλλον ο σχεδόν επιτηδευμένος συνδυασμός τους, θα έλεγε κανείς… Η κριτική του Popmatters.com τα λέει όλα σε μια πρόταση: “Hard Candy is overpopulated with recycled pop that is indistinguishable and artificial, something Madonna’s soothing arpeggiating vocals cannot alleviate”.

>> Keane [Perfect Symmetry]

Αντιγράφω από τη σχετική δισκοκριτική που είχα γράψει πριν λίγο καιρό:

Μα καλά τι συνέβη στους Keane; Πήραν σβάρνα την δισκογραφία των Abba και αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνουν 70s και early 80s για να νιώσουν ότι ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα; Και οκ, προσωπικά λυσσάω για early 80s -και κυρίως για φανερές από κείνες τις εποχές επιρροές- αλλά δεν μπορώ να μην τονίσω ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το εγχείρημα των κατά τ’άλλα συμπαθητικών μουσικών από το East Sussex της Βρετανίας…

Τώρα αν πω ότι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το “Love is the End” μάλλον θα παρεξηγηθώ (!) αλλά τι να κάνω κι εγώ ο δύσμοιρος που περίμενα περισσότερα από τους Βρετανούς; Οκ κάποια κομματάκια είναι συμπαθητικά – π.χ. το ομώνυμο, το “Black Burning Heart” το “Again and Again” αλλά… μέχρι εκεί. Και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι με τον καιρό ίσως καταφέρω να «κάνω» το album να …ωριμάσει μέσα μου, κλείνω εδώ τις σκέψεις μου για το “Perfect Symmetry”.

>> Sarah Brightman [A Winter Symphony]

Η λίστα συνεχίζει με albums που δεν είναι πραγματικά τόσο άσχημα, αλλά περισσότερο αποδείχτηκαν κατώτερα των προσδοκιών μου, οπότε και μου άφησαν την εντύπωση του “λίγου”.
Ένα από αυτά είναι και η τελευταία δουλειά της Sarah Brightman. Η ΕΜΙ είχε επενδύσει -εν μέσω της οικονομικής κρίσης- πολλά στην συγκεκριμένη (πολύ ταλαντούχα και προικισμένη) ερμηνεύτρια για να μπορέσει να ορθοποδήσει οικονομικά και να πείσει ότι μπορεί ακόμα να συγκαταλέγεται στις κορυφαίες record companies του κόσμου χωρίς να χρωστάει… παντού. Δεν γνωρίζω αν όντως οι πωλήσεις του “A Winter Symphony” ήταν τόσο καλές ώστε όντως να δικαιολογούν τις προδοσκίες της μαμάς εταιρείας, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η συγκεκριμένη δουλειά με κούρασε αρκετά στην -μάταιη- προσπάθεια που έκανα να βρώ “κομματάρες”…

>> Counting Crows [Saturday Nights & Sunday Mornings]

Πέρισυ ήταν οι Smashing Pumpkins. To 2008 ακόμα ένα από τα σπουδαιότερα (και πιο αγαπημένα μου) αμερικανικά μουσικά σχήματα κατάφεραν να βγάλουν τον χειρότερο ίσως δίσκο τους! Δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό για τους Crows, αλλά το περυσινό πάθημα με τον Corgan και την (μισή) παρέα του μάλλον θα έπρεπε να με είχε προετοιμάσει (λέτε να βγάλουν και οι Depeche φέτος το χειρότερο album τους και να το …γυρίσω σε Νταλάρα για να ηρεμήσω;).

Πολλοί έγραψαν -και δεν μου βγάζει κανείς από το νου ότι και οι ίδιοι οι CC το προμόταραν με αυτό το τρόπο και τη συγκεκριμένη κατεύθυνση- ότι το “Saturday Nights & Sunday Mornings” είναι ότι πιο κοντινό έχει βγάλει η μπάντα στο πρώτο (τους) και αγαπημένο “August and Everything After”. Η αλήθεια βέβαια είναι πολύ διαφορετική, και αν ψάξει κάποιος καλά στο blog του σπουδαίου Adam Duritz θα βρει τα προφητικά του λόγια που κοντολογίς αναφέρουν ότι οι CC δύσκολα θα ξαναβγάλουν ένα τόσο σπουδαίο album όσο ήταν εκείνο… Δυστυχώς το “Saturday Nights & Sunday Mornings” αν κι έχει κάποιες καλές στιγμές, αυτές είναι ελάχιστες και σε καμία περίπτωση δεν πιάνουν “μία” σε σχέση (και σύγκριση) με τον πρώτο δίσκο (και με κανέναν άλλο για να είμαι ειλικρινής) τους.

Όπως πολύ εύστοχα περιγράφει κάποιος στο Amazon….: “At times it almost seems as though Duritz is just going through the motions. He is trying to sound forlorn for the sake of sounding forlorn. The passion and real heart wrenching angst, so prevalent on their first four albums, seems to have gone a bit stale…”

Λίγες μέρες πριν τη “δύση” του 2008 οι συντάκτες του Lost Echoes επιλέγουν αυτά που μουσικά, κινηματογραφικά -και γενικότερα καλλιτεχνικά- τους συγκίνησαν, τους ενθουσίασαν και τους υπενθύμισαν ότι πάντα θα υπάρχουν οι μελωδίες και τα θεάματα που θα μπορούν να μας συναρπάζουν και να μας ταξιδεύουν… Διαφορετικές επιλογές, διαφορετικές προτιμήσεις από μία ομάδα ποικιλόχρωμη, διακριτικά εναλλακτική και 100% ειλικρινή… Περισσότερα “Οι συντάκτες του Lost Echoes επιλέγουν… Τα καλύτερα του 2008 [Φανηλία Κούκη]”

Λίγες μέρες πριν τη “δύση” του 2008 οι συντάκτες του Lost Echoes επιλέγουν αυτά που μουσικά, κινηματογραφικά -και γενικότερα καλλιτεχνικά- τους συγκίνησαν, τους ενθουσίασαν και τους υπενθύμισαν ότι πάντα θα υπάρχουν οι μελωδίες και τα θεάματα που θα μπορούν να μας συναρπάζουν και να μας ταξιδεύουν… Διαφορετικές επιλογές, διαφορετικές προτιμήσεις από μία ομάδα ποικιλόχρωμη, διακριτικά εναλλακτική και 100% ειλικρινή…

Αλίκη Γιαννάκη

Best Concerts

Moto Boy: 31 Ιαν., Linköping, Sweden (για το απίστευτο ταλέντο)
Leonard Cohen: 30 Ιουλίου, Terra Vibe (για την βαθιά αξιοπρέπεια)
Efterklang: 6 Δεκ., ΑΝ (για το ειλικρινές πάθος)
Sirqus Alfon/:10 Μάη, Linköping, Sweden (για το τρελό γέλιο)
Gogol Bordello: 15 Ιουλ., Fly beyond festival (ε, γιατί άραγε;) Περισσότερα “Οι συντάκτες του Lost Echoes επιλέγουν… Τα καλύτερα του 2008 (Α. Γιαννάκη)”