Menu

Οι καιροί του παράξενου σκοταδιού, ή αλλιώς του matrix

Στην αρχή δεν κατάλαβε κανείς.  Έπεφτε σαν σκοτάδι νύχτας που βιαζόταν.  Κάθε φορά έκλεβε κι ένα λεπτό.  Και ξαφνικά συνειδητοποίησες τη νύχτα μα ήταν ήδη εδώ. Είχε καλύψει ό,τι όμορφο υπήρχε, ένα σκοτάδι που δε θυμίζει κανένα σαγηνευτικό και μυστηριακό φόντο στα πλαίσια καμίας φανταστικής ή ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  Το κακό είναι εδώ.  Μας κατοίκησε.  Απλώθηκε […]

Άνθρωποι σε Χ περιβάλλοντες χώρους

Αναρωτιέσαι μόνο κι έρχεσαι και πέφτεις πάνω στον Νερούδα, τον ποιητή του μεγάλου άσματος, που λέει για την πατρίδα του την Χιλή, για την ατιμασμένη άμμο, όπου πάνω στο χώμα γεννιέται η δύναμη για τις αυριανές νικητήριες μέρες, για το ταπεινό ψωμί που υπεράσπιζε η ενότητα του βασιλιά λαού (!) κι έρχεσαι και ισιώνεις για […]

Έρως και Πάθος. Τα όρια της αγάπης και του πόνου [Aldo Carotenuto]

«Θάνατος είναι η μοναξιά των ανθρώπων που αγαπήθηκαν» Με αυτό το στίχο του Joe Bousquet ξεκινά το βιβλίο του Carotenuto με θέμα τον έρωτα ως μοναδική δυνατότητα αυτογνωσίας. Ένα θέμα παραγνωρισμένο για χρόνια από τους περισσότερους ψυχολόγους ως καθαρά υποκειμενικό και άρα όχι ποσοτικά αξιολογήσιμο. Εν τούτοις, ο Carotenuto  καταπιάνεται με αυτό με ειλικρίνεια και […]

Ανάγκη

«Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον άλλο κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει…».  Βάλτε το τώρα σε μεγαλύτερη κλίμακα.  Προωθήστε το.  Σπρώξτε το ακόμη πιο ψηλά, όλο και πιο πάνω.  Μέχρι να φτάσει τέρμα, εκεί που συνωστίζεται μέσα στα απαλά υφάσματα και τις ψηλοτάβανες αίθουσες συνεδριάσεων . . . η […]

Άστεγοι άνθρωποι – αδέσποτα σκυλιά

Υπάρχω και Υπάρχεις. Γεννήθηκα άνθρωπος.  Γεννήθηκες σκύλος. Είμαι αδέσποτος και είσαι άστεγος.  Λάθος μάλλον, είμαι άστεγος άνθρωπος και είσαι αδέσποτος σκύλος.  Όμως εν τέλει, ίσως στο περίπου, να είναι το ίδιο.  Η ίδια έννοια. Οι χαρτόκουτες κόβουν την υγρασία οπότε και το κρύο τις νύχτες.  Αυτό το έδαφος εκφράζει μια πόλη που ιδρώνει, παγώνει, αλλοιώνει […]

Το χαμόγελο της ημέρας

Το χαμόγελο της ημέρας… Είναι λίγοι οι άνθρωποι… οι άνθρωποι είναι λίγοι… Και μέσα στο λίγο τους κάνουν μικρή και λίγη τη χαρά τους.  Για τις γιορτές, τις αγορές, τις βόλτες, το κυνήγι του ευ ζην…  με το πρόσωπο σοβαρό, προβληματισμένο, πολλές φορές ξινό και μίζερο.  Χωρίς χαμόγελο, χωρίς ευγένεια, χωρίς φως, χωρίς αξιοπρέπεια… Με […]

Το φως όπως η ομορφιά, πολύ συχνά μας τυφλώνει

Μπορεί να το βλέπεις, αυτό δε σημαίνει ότι το έχεις δει, όπως πολύ σωστά λένε. Αντανακλάσεις φωτός σε χτυπούν έντονα στα μάτια και δεν μπορείς να δεις καθαρά. Το ίδιο το φως δε σε αφήνει… “There’s more to the picture than meets the eye”, λέει ο ποιητής και πόσο δίκιο έχει ! Νομίζεις πως έχεις […]

Μια μικρή ιστορία αγάπης

Τις νύχτες συνήθιζα να περπατάω κοιτάζοντας τ’ αστέρια. Σκόνταφτα στο δρόμο, έπεφτα σε λακκούβες γεμάτες νερό όμως πάντα κοιτούσα τ’ αστέρια. Τι σημασία είχε που τα παπούτσια μου ήταν βρεγμένα και λασπωμένα, τα μάτια μου άγγιζαν τον ουρανό. Δεν είχε και τόση σημασία που βρισκόμουν αλλά που έφτανε το βλέμμα μου. Όλες οι διαδρομές της […]

Τις νύχτες μόνο…

Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξενυχτούν. Περπατούν, χάνονται, που πάνε που πάνε.. Είναι αυτός ο αόρατος μανδύας που πετούν στους ώμους τους, δεν φαίνονται, χάνονται, που πάνε. Είναι το όνειρο τους που τυλίγονται και δεν τους νοιάζει μα πάλι χάνονται και που πάνε. Είναι η απορία, ο θυμός, η απογοήτευση, ο φόβος που ζητούν […]

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας

Ο ποιος;; O έρωτας!! Έχει εκτεθεί σαν ακάλυπτη επιταγή στα χρόνια της κρίσης. Τα προβλήματα πολλά, ποικίλα και σημαντικά, δεσπόζει αυτό της επιβίωσης, ποιος έρωτας; Πολύ σωστά! Όμως αν δεν μιλήσουμε για έρωτα, βάσει αυτού του τίτλου ξαφνικά θα βρεθούμε εκτός θέματος, sorry guys για το άβολο και το αμήχανο της στιγμής όμως ο τίτλος […]

Φυλακισμένοι στην Ελλάδα…, που αγαπάμε

Είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται να φύγουν, να μεταναστεύσουν… Μέσα σ’ αυτούς είναι ίσως κάποιοι γνωστοί, φίλοι μας, συγγενείς μας.  Μέσα σ’ αυτούς ίσως είσαι κι εσύ. . . Λεηλατημένη, ποδοπατημένη, συκοφαντημένη, πληγωμένη Ελλάδα.  Από τις κυβερνήσεις της, από τους συμμάχους της, από τους ανθρώπους της.  Οι τελευταίοι, έστω λίγο ίσως απορήσουν, όμως κάπου, κάπως, […]

ΚΡΙΣΗ… [συνειδήσεως]

Πολυσυζητημένη.  Πολυδιάστατη.  Απειθάρχητη. Απρόβλεπτη.  Κυμαινόμενη.  Απατηλή.  Ανατριχιαστική.  Τρομερή.  Αμαρτωλή.  Τιμωρός κρίση. Άλλοθι, δικαιολογία, εξιλαστήριο θύμα, εφαλτήριο, δεκανίκι, πιπίλα, πόρνη, μάρτυρας, κλισέ κρίση. Θα μπορούσε να γίνει ψυχιατρικός όρος, δικαστικό επιχείρημα, νομοθετικό αίτιο κι αιτιατό.  Θα μπορούσε να γίνει το ανθρώπινο άλλοθι μας λίγο πριν ξαπλώσουμε στο κρεβάτι μας.  Τι κρίμα όμως, ήδη έχει γίνει όλα τα […]

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του γίγνεσθαι…

Του άρεσε ν’ ανεβαίνει στην ταράτσα και να κάθεται εκεί με τις ώρες.  Παρατηρούσε κάποιες μικρές λεπτομέρειες που του ξέφευγαν όταν περπατούσε στους δρόμους και η οπτική του γωνία ήταν ευθεία και ρεαλιστική.  Η αλήθεια ήταν μάλλον ότι του άρεσε να παρατηρεί λεπτομέρειες της αόρατης ζωής, αυτής που περνά και χάνεται, σκεφτόταν ήταν τόσο κρίμα… […]

Μια καλλιτεχνική ιστορία πόλης

Δεν είχε περάσει και πολύ καιρός από τότε που είχε ξεκινήσει να κάνει μαθήματα ζωγραφικής.  Είχε ήδη «θυσιάσει» ένα δωμάτιο του -μα την αλήθεια- μικρού διαμερίσματος της για να μπορεί ν’ απολαμβάνει το πάθος της με περίσσια γενναιοδωρία κι ανεμελιά πετώντας χρώματα παντού και πασαλείβοντας επιφάνειες με ηδονική τελετουργία.  Το αγαπημένο της θέμα ήταν πορτρέτα […]

Η ψυχεδέλεια του Βορρά / The Great God Pan is dead [Part II]

Χαίρομαι ιδιαίτερα που η νορβηγική σκηνή επιβεβαιώνει το τέλος μιας ψυχεδέλειας που αποθεώθηκε από τα ΜΜΕ για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες και της οποίας ο απόηχος του θαυμασμού παραμένει και σήμερα σα να επρόκειτο για θρησκεία αποκαλυπτική με τη θεοπνευστία του Χάξλεϋ και προεξάρχοντα ιερέα το Jimi Hendrix. Εν αρχή ην το άλμπουμ των Pink Floyd […]

Η ψυχεδέλεια του Βορρά / Reconstruction of Norwegian night strolls [Part I]

H ομορφιά της άσκοπης περιπλάνησης τη νύχτα συναρπάζει και τις πιο σκιασμένες μας σκέψεις. Περπατάμε ψηλαφώντας τον αέρα με όλα τα σενάρια πιθανοτήτων και την ανάσα να ξεθωριάζει σε μια λακκούβα νερό. Μετράμε τα βήματα με τα κοχύλια στα χέρια, με μια χούφτα θάλασσα να ξεπλένει τα όνειρα. Τα βήματά μας σφυροκοπούν σε άδειους δρόμους […]

Editorial #5 – Like We Do In January

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, λέει ο λαός…, αλλά θα ήταν αδόκιμο να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο ρητό (αναλογικά) για μία ολόκληρη χρονιά. Ακόμα κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία, ο Ιανουάριος δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μήνας των απανταχού δισκογραφικών εταιρειών για μεγάλες και σημαντικές κυκλοφορίες, αν και πλέον όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα […]

’50 Cent’s of Quality Music

Προσπάθησα πολύ να αντισταθώ αλλά ματαίως… Ο καταιγισμός του ραδιοφώνου από αυτό το hip hop άσμα δεν μπορούσε παρά να με μαγέψει κι εμένα, και να με οδηγήσει σε αυτό το λυτρωτικό review / σχολιασμό / πείτε-το-όπως-θέλετε. Την ώρα που κάποιοι το υπερφιλοσοφούν το θέμα (των στίχων), ο 50 Cent βάζει μπροστά όλο το ταλέντο […]

Πως ο Σέρλοκ Χολμς άρχισε ν’ακούει EBM (part 2)

Ο Σέρλοκ τράβηξε μια ρουφηξιά από την πίπα του αφήνοντας μας σε μια αγχωτική αναμονή: «Μήπως να βρω το χαμένο σας παιδί; «. Είχε ο Groth παιδί; Eixα ακούσει κάτι για ένα εξώγαμο αλλά μια τέτοια υπόθεση δεν περίμενα να εξιτάρει τον επί τόσα χρόνια καλό μου φίλο…Αυτά πλέον ήταν υλικό για τρίωρες εκπομπές στα […]

Πως ο Σέρλοκ Χολμς άρχισε ν’ακούει EBM (part 1)

Ήταν ένα από τα συνηθισμένα, βαρετά πρωινά στη Baker street με τη μόνη διάφορα ότι κάποιες χλωμές αχτίδες ήλιου κεντούσαν μια υποψία αισιοδοξίας στο πρόσωπο του Σερλοκ. Περιέργως δεν είχε βυθιστεί το προηγούμενο βράδυ στην αγκαλιά της μορφίνης – κάτι που τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερο συνήθιζε – αν και τα παλικαριά από το […]

Shining on the ice of Solaris…Tαρκόφσκι – Μπεργκαμίνι…

Τελικά αναρωτιέσαι αν υπάρχει…στην αρχή ήταν βιβλίο, μετά ταινία, μετά έγινε δίσκος και εξαργύρωσε τις γιορτές των ημερών με τη λευκή σιωπή των σύννεφων…αφέθηκε σαν ένα μπαλόνι που αντιπαθούσε το Νεύτωνα να επιπλεύσει μέσα στα μάτια μας ωσότου βρει την άκρη τους, εκεί όπου τελειώνουν…γιατί ορίζοντας δεν είναι εκεί που φτάνει το μάτι αλλά εκεί […]

Για σας τι είναι οι Cure;

…if i could do it again, maybe just once more… Πάντα θεωρούσα τους Cure ένα από τα σημάδια που μας έδωσε ο Θεός ότι υπάρχει…ότι η μουσική τους είναι Ο λόγος για τον οποίο η ακοή θεωρείται αίσθηση…ότι η φωνή του Robert makes the pain of dying easier… Ο πρώτος τους δίσκος που αγόρασα το […]

Γιατί μου λείπει η synthpop των αρχών της δεκαετίας του 80;

Βασανιστικό το ερώτημα… Ποιος νοιάζεται, τι νόημα έχει ένα τέτοιο ζήτημα καλοκαιριάτικα και πόσο αρμόδιος είναι ο υπογράφων το κειμενάκι αυτό; Είναι καιρός που θέλω να καταθέσω όχι τόσο τις σκέψεις μου, όσο μια δόση νοσταλγίας, κάτι σαν προσωπική κατάθεση και έκθεση του εαυτού μου σε μέλη της δικτυακής αυτής κοινότητας. Εν αρχή… Δεν βρίσκω […]