Menu

Στον άνεμο μετέωρος θε να ‘μαι [Rainer Maria Rilke]

Το μεγαλείο μι’ αναχώρηση είναι, κάτι από μέσα μας, που αντί να μας ακολουθήσει, έναν άλλον τραβάει δρόμο και στους ουρανούς βολεύεται. Η ύψιστη της τέχνης συνάντηση μη δεν είναι το χαρμόσυνο αντίο; Κ’ η μουσική: το στερνό κείνο βλέμμα που ρίχνουμε πάνω στους εαυτούς μας! [ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ~ Από τη συλλογή “Τα Περιβόλια”]   […]

Διαδοχικά Φωτοπέταλα [Πόπη Γκερούση]

“….Όλοι μαζί φορτωμένοι ενοχικές πλάτες και χείλη που ψάχνουν αόρατη τροφή αποτελούμε την πιο παρανοϊκή διαδικασία -γυρεύοντας λύσεις αστρικές- τρυπώντας ξεσκίζοντας διαμελίζοντας τεμαχίζοντας ωστόσο το κουκούλι της ίδιας μας της αθωότητας ενώ παράλληλα κάθε λεπτό μ’ αμείωτη ελπίδα γλείφουμε εκπατρισμένες ιδεολογίες ξεκινώντας την μεταξένια του ύφανση για μιαν ακόμη φορά Δε χορταίνουμε ποτέ να το […]

Άνω Τελεία [Κική Δημουλά]

Σε περιμένω ανυπόμονα φθινόπωρο όχι γιατί εκκρεμούν τα οφειλόμενα στη μελαγχολία, Να μου θυμίσεις θέλω τι μεσολάβησε και τα κίτρινα φύλλα σου από διαφημιστές της πτώσης αίφνης σε ύλη γραφική μεταμορφώθηκαν. Πάνω σ’αυτά στάξανε φοβισμένα τα πρώτα μου ανορθόγραφα στιχάκια φαντάσου, να γράφω τη λύπη με δύο μόνο συλλαβές. Σα να είναι λίγη. Φύλαξες κανένα […]

Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης [Μάρω Βαμβουνάκη]

Πρέπει από νωρίς να επιλέξουμε το πώς θα ζούμε: Για την ασφάλειά μας ή για την ανάπτυξή μας; Ως περιφρουρημένοι και αμυνόμενοι ή ως ελεύθεροι κυνηγοί, ως σπιτόγατοι του καναπέ ή ως ταξιδιώτες; Έχει εντελώς διαφορετικές επιλογές καθεμία επιλογή, άλλους κανόνες και όρους, και, πρωτίστως, άλλες συνέπειες. Αλλά και την ασφάλειά μας να επιλέξουμε, πάλι […]

It’s So Easy (and other lies) [Duff McKagan of Guns N’ Roses]

Duff the book not the beer Σε αντίθεση με του δύο πρώην bandmates του ο Duff δεν αναλώνεται μόνο σε ιστορίες σχετικά με τις καταχρήσεις του. Πιο υποψιασμένος από τους άλλους κατάφερε να αποφύγει τις παγίδες της ηρωίνης για να καταλήξει κολλητός στην κυριολεξία με τον Mr Brownstone. Οι ιστορίες που διηγείται είναι αρκετά πιο […]

Έρως και Πάθος. Τα όρια της αγάπης και του πόνου [Aldo Carotenuto]

«Θάνατος είναι η μοναξιά των ανθρώπων που αγαπήθηκαν» Με αυτό το στίχο του Joe Bousquet ξεκινά το βιβλίο του Carotenuto με θέμα τον έρωτα ως μοναδική δυνατότητα αυτογνωσίας. Ένα θέμα παραγνωρισμένο για χρόνια από τους περισσότερους ψυχολόγους ως καθαρά υποκειμενικό και άρα όχι ποσοτικά αξιολογήσιμο. Εν τούτοις, ο Carotenuto  καταπιάνεται με αυτό με ειλικρίνεια και […]