Menu

Στο ευρύ κοινό οι Midlake έγιναν γνωστοί κυρίως με το δεύτερο τους album (“The Trials of Van Occupanther”), ενώ οι περισσότεροι από όσους τους είχαν ακολουθήσει από την πρώτη τους προσπάθεια (“Bamnan and Slivercork”), μάλλον εξέλαβαν ως θετική τη μετάβασή τους από την lo-fi electronica σε ήχους σαφώς πιο (70’s / Indie) rock. Ανάμεσα στα άλλα η μπάντα του Tim Smith είχε να ξεπεράσει και τον σκόπελο της εν μέρει δικαιολογημένης, αλλά πολλές φορές υπερβολικά συχνής σύγκρισης του μουσικού ύφους τους με αυτό των Radiohead. Περισσότερα “Midlake – The Courage Of Others”

Η “Pleasantly Surprised” ήταν μία κασετοεταιρεία η οποία εστίασε σε post-punk, new wave, cold wave και τα χαρακτηριζόμενα ως “ethereal” συγκροτήματα, πολλά από τα οποία παράλληλα έκαναν καριέρα κάτω από τη “στέγη” της εταιρείας 4AD. Η κασετοεταιρεία αυτή υπήρξε δημιούργημα του Robert H. King και είχε ως έδρα τη Γλασκόβη της Σκωτίας. Ο αρχικός στόχος του Robert ήταν να φτιάξει ένα φάνζιν, αλλά τα περισσότερα από τα συγκροτήματα στα οποία έγραψε και ζήτησε συνεργασία, του έστειλαν demo κασέτες, οπότε σκέφτηκε αντί να γράψει για αυτά και να κριτικάρει τη μουσική τους, να κυκλοφορήσει μία κασέτα συλλογή με τα καλύτερα από αυτά και να αφήσει το κόσμο να σχηματίσει μόνος του γνώμη για τα group και τη μουσική τους. Ήταν ήδη 1982 και η μουσική σκηνή στη Μεγάλη Βρετανία ήταν στο φόρτε της. Περισσότερα ““Pleasantly Surprised”: Η ιστορία μίας “ευχάριστης έκπληξης””

Πίστευα πάντα ότι ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσεις αλλά και να σεβαστείς ένα “έργο” (οποιασδήποτε μορφής τέχνης) είναι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να πλάσει πάνω του… τη δική σου ιστορία, να επιτρέψεις στο μυαλό σου να εισέλθει σε έναν κόσμο πλασμένο μεν από τον δημιουργό, βιωμένο όμως από σένα… και μόνο. Διότι μόνο έτσι μπορείς να κάνεις το έργο δικό σου, μέρος της δικής σου πολύτιμης, γλυκιάς ή πικρής πραγματικότητας. Γιατί έτσι μόνο μπορείς να αφήσεις το αρχικό “μήνυμα” να σε συνεπάρει, να σε ωθήσει σε ένα ταξίδι μοναδικό, ιδιαίτερο και γιατί όχι αληθινό, αλλά πάνω απ’ όλα δικό σου. Περισσότερα “Vello Leaf – Tonight I’m Leaving…”

Θυμάμαι το ρεφρέν του υπέροχου εκείνου τραγουδιού των Divine Comedy “Come home, Billy Bird, International Business Traveller” και ξεσηκώνω την εικόνα που μου άφησε αποτυπωμένη στο μυαλό το φινάλε του Ραντεβού Στον Αέρα. Δεν μπορώ να πω τι είναι, γιατί θα πέσω σε spoiler. Το τραγούδι των Divine Comedy, όμως, πάντα θα μου φέρνει πλέον στο νου, την πραγματικότητα.

Δεν είναι κι εύκολο, να βρεις μια ταινία που να ταυτίζεται με τα πάντα γύρω σου. Να έχει timing πάνω στην καθημερινότητά σου, κι ας μην κάνεις την άχρωμη, δυσάρεστη δουλειά του Ράιαν Μπίνγκαμ, ο οποίος ταξιδεύει ανά τις ΗΠΑ ατσαλάκωτος, γόης και εργένης για να σου πει ότι… απολύθηκες. Γι’αυτόν είναι καθημερινότητα, ρουτίνα και ατέρμονη επαφή με τα ανθρώπινα τετριμμένα. Στο δρόμο θα γνωρίσει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Την απογοήτευση της μοναξιάς. Τη χαρά του φλερτ και του προσωρινού έρωτα. Την πιθανότητα να χάσει τη θέση του. Τη δυνατότητα να διδάξει τον κυνισμό και φτηνή δικαιολογία σε νεότερες συναδέλφους του με όνειρα καριέρας. Να μπει σε προσωπικά διλήμματα που δε φανταζόταν ποτέ. Να αναγκαστεί να έρθει πιο κοντά με δικούς του ανθρώπους. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Θα τα καταφέρει χωμένος για τα καλά στη σκατότρυπα της ανθρώπινης αδυναμίας; Περισσότερα “ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ [cine review]”

Άντε βγάλε άκρη τώρα! Να ποντάρεις πού και με σιγουριά; Τους τελευταίους 2 μήνες  έχουν αλλάξει τα «κόζα» τουλάχιστον  τρεις φορές. Για να μπορέσεις  να ακολουθήσεις τα όσα γίνονται και  για να μπορέσεις να πεις με έναν κάποιο «στόμφο» ότι κάπου πάει να γύρει το πλοίο, πρέπει να έχεις το γνωστό κληρονομικό χάρισμα…

Πάντως, η υπόθεση  τουλάχιστον αποκτά ένα ενδιαφέρον. Μετά και την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων (που δεν προκάλεσαν και ιδιαίτερη  αίσθηση) το «παιχνίδι» θα παιχτεί ανάμεσα  σε δύο πιθανά σενάρια:

ΣΕΝΑΡΙΟ 1

To κόλπο εδώ είναι ο Τζέιμς Κάμερον. Αν του δώσουν το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, τότε η «μάχη» για την Καλύτερη Ταινία ανοίγει σαν τριαντάφυλλο. Το Up In The Air έχει μόνο σίγουρο στήριγμα το Διασκευασμένο Σενάριο. Από την άλλη, το Hurt Locker, αν χάσει τη Σκηνοθεσία, μάλλον δε μπορεί να στηριχτεί πουθενά. Με τον Κάμερον στη Σκηνοθεσία, το Hurt Locker λογικά «εξαφανίζεται» και μένουν το Avatar (μαζί με άλλα 3-4 τεχνικά βραβεία) και το Up In The Air. Το τελευταίο όμως, για να πάρει την Καλύτερη Ταινία, θα πρέπει να συνοδεύεται από τουλάχιστον άλλα δύο βραβεία. Το ένα, όπως είπαμε, είναι του Σεναρίου. Το άλλο; Με δεδομένο ότι στο B’ Γυναικείο δεν έχει καμία τύχη (η Φαρμίγκα θα κλέψει ψήφους από την Κέντρικ και τούμπαλιν), μένει ο Α’ Αντρικός. Οπότε, αν «σπρωχτεί» το Up In The Air για Καλύτερη Ταινία, θα πρέπει να κερδίσει και ο Κλούνεϊ, άρα… bye-bye στο μεγάλο φαβορί Τζεφ Μπρίτζες. Αυτή η περίπτωση, προσωπικά, μου φαίνεται η πιο δύσκολη άρα και λιγότερο πιθανή. Η δεύτερη περίπτωση του ίδιου σεναρίου, είναι να πάρει και την Ταινία το Avatar. Τότε, το Up In The Air μένει με το Σενάριο, το Hurt Locker με… τίποτα (και σε αυτή την περίπτωση, το Πρωτότυπο Σενάριο πάει σφαίρα για Ταραντίνο) και ο Κάμερον είναι, για δεύτερη φορά, ο «Βασιλιάς» των Όσκαρ. Περισσότερα “OSCARS 2010: Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες…”

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, λέει ο λαός…, αλλά θα ήταν αδόκιμο να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο ρητό (αναλογικά) για μία ολόκληρη χρονιά. Ακόμα κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία, ο Ιανουάριος δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μήνας των απανταχού δισκογραφικών εταιρειών για μεγάλες και σημαντικές κυκλοφορίες, αν και πλέον όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στο χώρο της μουσικής (βιομηχανίας), οι όποιες “παραδόσεις”, συνήθειες και προκαταλήψεις φούσκωναν κάποτε το κεφάλι αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις, φαίνονται να έχουν κάνει φτερά και να έχουν αντικατασταθεί από το άγχος για την δεδομένη κατάρρευση των κανόνων της σχετικής αγοράς, όπως αυτή λειτουργούσε κάποιες …δεκαετίες πριν. Περισσότερα “Editorial #5 – Like We Do In January”