Πώς μπορείς να αποδόσεις με μια παραβολή, με μια ιστορία ή μια εικόνα το απύθμενο σκοτάδι που μπορεί να φωλιάσει στην ανθρώπινη ψυχή; Το μαύρο, το μέλαν, τον πόνο που κυριεύει κάθε έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης όταν η ψυχή ασθενεί, τη μελαγχολία.

Στην εποχή μας η ελληνική αυτή λέξη ίσως έχει συνδυαστεί με μια έννοια απείρως ελαφρύτερη, από αυτή που αντιλαμβάνεται κανείς αν την αναλύσει στα συστατικά της. Οτιδήποτε με το μαύρο χρώμα σαν πρώτο και κύριο συνθετικό, αλλά και το άγχος, τον πόνο, ταυτόχρονα δεμένα σε ένα θηλυκό ουσιαστικό, μόνο σε κάτι σημαντικά δυνατό θα μπορούσε να αναφέρεται, πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για ένα συναίσθημα. Η ποπ χροιά της μελαγχολίας, συνοδευόμενη από έντεχνα ή γαλλικά μεσοπολεμικά τραγούδια και ίσως μωβ χρώματα και μπλαζέ βλέμματα μιας μπουρζουαζίας που απλά έχει βαρεθεί να χαίρεται, ουδεμία σχέση έχουν με την παγκόσμια λέξη που ο Λαρς Φον Τριερ αποφάσισε να θέσει ως τίτλο, ως ερώτημα και ίσως ως προειδοποίηση στο τελευταίο του έργο. Η νοσταλγία, η πρόσκαιρη κατάθλιψη, η κατήφεια, η μοναξιά και η απομόνωση είναι μακρινές και ακίνδυνες διεκδικήτριες του απόλυτου θρόνου των σκουρόχρωμων ανθρώπινων συναισθημάτων. Η Μελαγχολία του Τρίερ είναι η απόλυτη βασίλισσα, η συνισταμένη όλων και δίδεται σε τέτοιες διαστάσεις που ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, ή απλά με το μέγεθος ενός γιγάντιου πλανήτη που πλησιάζει απειλητικά να συνθλίψει τα πάντα. Περισσότερα “Lars Von Trier’s “Melancholia” [cine review]” →