Menu

Κλείνουν δεκαετία κιόλας τα Σκωτσεζάκια! Τόσο δεν είναι;

Συντονίζω την έναρξη της καλλιτεχνικής πορείας των Belle and Sebastian με την έναρξη λειτουργίας του ανεξάρτητου label “Jeepster Records” το 1996, το οποίο και ανέλαβε τις μετέπειτα δουλειές του συγκροτήματος μέχρι το 2002. Από εκεί και πέρα ξεκινάει η συνεργασία με την ιστορική Rough Trade.

Η γνωριμία μου με τους B&S συνέβη κάπου στα τέλη του 1997. Αγόρασα το “If you ‘re feeling sinister” , εκείνο το δισκάκι με το παραδομένο σε «καφκική» μοναξιά κορίτσι, μαζί με το “Urban Hymns’ των Verve. Αυτό το τελευταίο και το OK Computer των Radiohead είχαν την τιμητική τους εκείνη την περίοδο στα stands των δισκοπωλείων, στα ραδιόφωνα αλλά και στα σχετικά αφιερώματα του περιοδικού τύπου. Νόμιζα, λοιπόν, πως αυτή ήταν και η πρώτη τους δουλειά, αγνοώντας βέβαια πως είχε προηγηθεί το περιορισμένο σε κυκλοφορία βινύλιο του Tigermilk.

Πάντως η ουσιαστική γνωριμία με τους B&S ξεκινά με το αμέσως επόμενο album τους “The Boy with the Arab Strap”, γνωστό, αγαπημένο κι επιτυχημένο. Οι επόμενοι δίσκοι “Fold your hands child, you walk like a peasant”, το soundtrack στην ταινία “Storytelling” και “Dear Catastrophe Waitress” δεν κατάφεραν να με παρασύρουν όπως το ηχητικό άγγιγμα των πρώτων-πρώτων κυκλοφοριών τους αν και το “Dear Catastrophe Waitress” ήταν ομολογουμένως εμπλουτισμένο με νέα ηχοχρώματα, ίσως και λόγω του παραγωγού Trevor Horn..

Παρόμοια ακούσματα με αυτά των B&S προσφέρουν οι Gentle Waves, με την κοριτσίστικη μελαγχολική φωνή της Isobel Campbell και οι Snow Patrol, οι οποίοι και ξάφνιασαν με την πρόσφατη καλλιτεχνική τους εκτίναξη, το 2004, όταν κυκλοφόρησαν το “Final Straw”, μ’ εκείνο το υπέροχο 7ο κομμάτι, “Run”…Τα συγκροτήματα αυτά ξεπήδησαν από την ίδια παρέα, από την ίδια μουσική οικογένεια… Μάλιστα, πολλές φορές αδυνατώ να ξεχωρίσω τα “παιδιά” της Jeepster Records. Συναντιούνται, φτιάχνουν μουσική, χωρίζουν για λίγο ακολουθώντας προσωπικά μονοπάτια μουσικής δημιουργίας, κάποια ξαναβρίσκονται λίγο αργότερα γιορτάζοντας με το δικό τους τρόπο καλλιτεχνικές επετείους και…ξαναπαίζουν …με τη μουσική. Έχουν σίγουρα διαφορετικές αποχρώσεις στις μουσικές τους αποδόσεις, η αισθητική όμως που προσφέρουν χαρακτηρίζεται από τις ίδιες παιχνιδιάρικες, ίσως και παιδικές μελωδικές προσεγγίσεις. Ξεχωρίζω και φέρνω πάντα στο μυαλό μου, πρώτα-πρώτα, το γεμάτο μελωδικό παράπονο “falling from grace”, αλλά και το “There was magic, then…” των Gentle Waves, κι έπειτα το παραπλανητικό σε όνειρα και βασανιστικό σε ενοχές “Dirty Dream Number Two” των B&S…

Why is this happening to you, you’re not a child?
Why is this happening? You’ve too much on your mind…

….
“In a town so small there’s no escaping you
In a town so small there’s no escape from view
In a town so small there’s nothing left to do”

Τελειώνω με τις εισαγωγικές νοσταλγικές αναδρομές και περνώ στο “The Life Pursuit”, τελευταίο στη σειρά album των B&S. Η αλήθεια είναι πως το single “Funny Little Frog” προϊδέαζε αρνητικά για το υπόλοιπο album, τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά:
“Honey lovin you is the greatest thing
I get to be myself and I get to sing
I get to play at being irresponsible…

You’re my picture on the wall
You’re my vision in the hall…
….
You’re the funny little frog in my throat”

Σίγουρα αναμενόταν κάτι περισσότερο από αυτού του είδους την αφέλεια σε αυτό το στάδιο δισκογραφικής ωριμότητας των νεαρών μουσικών από τη Γλασκώβη.

Έπειτα, όμως, έκανα ένα ακουστικό άλμα και άκουσα το τελευταίο κομμάτι, το “Mornington Crescent”… Όπως όταν καμιά φορά αγοράζουμε κάποιο αστυνομικό μυθιστόρημα και «περιεργαζόμαστε» αχόρταγα το τέλος για να δούμε ποια είναι η κατάληξη… Κι η κατάληξη με γύρισε γλυκά πίσω…καθοριστικά, με το παίξιμο του πιάνο και τις country υπόνοιες της κιθάρας…πίσω στο Λονδίνο…και στον ομώνυμο σταθμό.

Η φωνή του -πάντα πιστού στη μπάντα- Stuart Murdock φαίνεται να υπηρετεί καλύτερα από κάθε άλλη φορά τη μουσική του συγκροτήματος. Αλλά και οι δεύτερες φωνές ανταποκρίνονται όμορφα στις διαλογικές μουσικές συνθέσεις. Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά από το να τραγουδήσεις μαζί τους.. Μήπως αυτό δεν θέλουν;;; “for the price of a cup of tea” …“another sunny day”, …

“The lovin is a mess what happened to all of the feeling?
I thought it was for real; babies, rings and fools kneeling
And words of pledging trust and lifetimes stretching forever
So what went wrong? It was a lie, it crumbled apart
Ghost figures of past, present, future haunting the heart”

Προσπαθώ να καταλάβω σε ποια εποχή με παραπέμπουν με τα “White Collar Boy” και “The Blues are still Blue”… Με δυσκολεύουν στη σκέψη αφού τώρα μπορώ μόνο να τους απολαύσω με τις αισθήσεις..
…Re-Try to Boogie!
… “…I left my washing in the launderette
You can put some money on it, you can place a little bet…

Ohhh…what do you know about the 70ies??

Το “Dress Up in You” συμπληρώνει σε μελαγχολία το τελευταίο κομμάτι του δίσκου… Παραπονεμένη μελωδική έκφραση…ούτε λόγος γι’ απογοήτευση… Οι B&S δεν αντέχουν το βάρος βαρύγδουπων χαρακτηρισμών… τελειώνουν το παράπονό τους και σφυρίζουν ανέμελα…ή ακόμα καλύτερα… καπως έτσι: ..λαλαλαλαλαλαλα….

Το επίσης διαφορετικό σε ύφος “sukie in the graveyard” είναι από εκείνα τα runaway…via highway songs… Τραγούδι διαφυγής… Μήπως δεν είναι όλα;; Και όλα παραπέμπουν στην αναζήτηση ενός καταφυγίου σε ένα είδος πίστης …σε μια μελωδία..
Oh, if I could make sense of it all!
I wish that I could sing
I’d stay in a melody
I would float along in my everlasting song
What would I do to believe?”

Act of the Apostle I”: Από τα πιο όμορφα κομμάτια του δίσκου….κι εκεί συμπυκνώνεται το νόημά του…

Τελικά, δεν θα άκουγα έγκαιρα τον δίσκο αυτόν των Belle and Sebastian αν δεν λειτουργούσε μια εσωτερική υπενθύμηση για μουσική τροφή… … “I wish that I could sing, I’d stay in a melody”…

Κάποιες φορές σαν να μας λείπει η πίστη στη μουσική…

Music by a “band for those who are too…weird to be proper outsiders”

Belle & Sebastian – The Life Pursuit

Act Of The Apostle Part 1 / Another Sunny Day / White Collar Boy / The Blues Are Still Blue / Dress Up In You / Sukie In The Graveyard / We Are The Sleepyheads / Song For Sunshine / Funny Little Frog / To Be Myself Completely / Act Of The Apostle Part 2 / For The Price Of A Cup Of A Tea / Mornington Crescent

Released February 2006 (GER) / Rough Trade

Bauhaus – Brixton Academy / Λονδίνο – 6 Φεβρουαρίου 2006

Bauhaus – Brixton Academy / Λονδίνο – 6 Φεβρουαρίου 2006 Ιστορική ημέρα (και) για το Λονδίνο έμελλε να είναι η 6η Φεβρουαρίου. Στον εξίσου ιστορικό χώρο του Brixton Academy, οι Bauhaus θα εμφανιζόντουσαν στη «φυσική» τους έδρα και παρότι σε μια τόσο μεγάλη πόλη θα φανταζόταν κανείς ότι ένα τέτοιο δρώμενο θα αφορούσε μονάχα την μουσική «dark» κοινότητα, εν τούτοις η επερχόμενη συναυλία αποτέλεσε θέμα συζητήσεων αλλά και πόλο προσέλευσης πολύ κόσμου τόσο από τον Ηνωμένο Βασίλειο όσο, την Ευρώπη, ακόμα και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (όπως είχα την τύχη να διαπιστώσω την επομένη στην είσοδο του ξενοδοχείου)!

Ωστόσο, η πορεία με το μετρό από το κέντρο στην κακόφημη συνοικία του Brixton έδωσε το ακριβές στίγμα των όσων θα ακολουθούσαν: κύριοι και κυρίες 40 και άνω, ντυμένοι είτε ως …νεκροθάφτες του ’30, είτε ως Bella Lugossi με τη χαρακτηριστική μπέρτα, είτε ακόμα και ως βαμπίρ, κατευθυνόντουσαν στο συναυλιακό χώρο! Το darkικο ποτάμι περιλάμβανε βέβαια ανθρώπους κάθε ηλικίας, μετατρέποντας την κεντρική λεωφόρο του Brixton σε μια μαύρη λαοθάλλασα.

Το θέατρο επιβλητικό. Ανεβαίνοντας στον εξώστη, εντυπωσιαζόμαστε από τον τεράστιο θόλο, που φωτίζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλεί την ψευδαίσθηση του νυκτερινού ουρανού. Έπειτα, το σκηνικό, που παρέπεμπε ευθέως σε σεξπηρική παράσταση, με την κυρίως σκηνή να περικλείεται από τις τυπικές μικρές βεράντες και τα βικτωριανού τύπου κτίρια. Ίσως στα όρια του κιτς, ωστόσο «έδεσε» πλήρως με τα όσα θα διαδραματιζόντουσαν λίγη ώρα αργότερα.

Στις 21.40 ο Daniel Ash βγαίνει πρώτος στη σκηνή και «φοράει» την κιθάρα του. Ενώ ακολουθούν οι David J και Kevin Haskins, οι πρώτες νότες του Burning From The Inside δονούν το χώρο και ταυτόχρονα «δένουν» με τις φωνές και τα χειροκροτήματα του κόσμου. Τελευταίος ο Peter Murphy, επάνω σε ένα κομμάτι φωτιζόμενου δαπέδου, πιο ψηλά από τους υπόλοιπους, στα δεξιά της σκηνής… Ο κόσμος παραληρεί. Το μουσικό-θεατρικό δρώμενο έχει ξεκινήσει. Το She’s In Parties «αναγκάζει» ακόμα και όλους εμάς τους καθιστούς στον εξώστη να σηκωθούμε όρθιοι, την στιγμή που οι από «κάτω» γινόντουσαν ένα κουβάρι, μια μάζα που μετακινούταν με το δικό της χαοτικό τρόπο, σαν να επρόκειτο για συναυλία metal, και όχι gothic!

O Murphy ακολούθησε όλο το «τυπικό», με τα τριαντάφυλλα, την αρμόνικα, το «σταύρωμα» με τον γερανό του μικροφώνου. Δεν έλειπαν και τα προβλήματα με το InEar monitor, το ακουστικό του οποίου έβαζε και έβγαζε, ενοχλημένος σε κάποια σημεία. Ο Daniel Ash τα κατάφερε εξίσου καλά με το σαξόφωνο… Dark Entries, τελευταίο κομμάτι. Κανείς δεν κουνιέται, αντίθετα ο παροξυσμός του κοινού βρίσκεται ακόμα στην κορύφωση. Και πώς θα γινόταν διαφορετικά; Το πρώτο encore περιλαμβάνει το transmission. Η αίθουσα προς στιγμήν παγώνει, παρόλο που για πολλούς δεν ήταν έκπληξη. Απίστευτη ερμηνεία, ρίγη συγκίνησης κτλ. Ziggy Stardust στο δεύτερο encore και ακολουθεί το φινάλε. H μπέρτα έχει τοποθετηθεί στους ώμους του Murphy και το Bella Lugossi’ s Dead ξεκινάει… Περιττό να αναφερώ το τι επακολούθησε.

Τι άλλο να πεί κανείς; Συγκλονιστική η εμπειρία αναμφισβήτητα. Θαρρείς και οι τέσσερις μουσικοί να «σηκώθηκαν» από τα φέρετρά τους μόνο και μόνο για να μας προσφέρουν μερικές από τις «πράξεις» της θυελλώδους πορείας τους και των μυθικών χρόνων που συνέθεσαν μουσικές ορόσημο για τις μετέπειτα γενιές…

Κυριακή πρωϊ, με το τραίνο για Lutton και η εμπειρία αυτή αρχίζει να δίνει τη θέση της στην πικρία. Επιστροφή στην Ελλάδα του Number One, της Annas και της eurovison. Στην Ελλάδα των νάυλον ντεφιών και των ψόφιων κεφιών του τηλεοπτικού σαββατόβραδου. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να φέρει τους Bauhaus στη χώρα μας; Πόσο πολύ να κόστιζε ποια η παραγωγή αυτή; Τη στιγμή που για μια ακόμη φορά η χώρα μας ετοιμάζεται να γίνει διεθνώς ρεζίλι με την Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα (το στοίχημα είναι αν θα γίνει περισσότερο από τη …Θεσσαλονίκη!!!), γιατί κανένας από τους φορείς δεν σκέφτηκε να εμπλουτίσει το πρόγραμμα με μια τέτοια συναυλία; Ας είμαστε καλά (και με χρήματα, που ολοένα λιγοστεύουν στις τσέπες μας) να πάμε ξανά στο εξωτερικό για να απολαύσουμε τέτοιου είδους θεάματα.

Η playlist (από το forum του bauhausmusik.com):

Burning From The Inside
In The Flat Field
A God In An Alcove
In Fear Of Fear
Terror Couple Kill Colonel
Swing The Heartache
She’s In Parties
The Passion Of Lovers
Silent Hedges
Kick In The Eye
Hollow Hills
Rose Garden Funeral Of Sores
Stigmata Martyr
Hair Of The Dog
Dark Entries

encore 1:
all we ever wanted
severance
transmission + st. vitus dance

encore 2:
telegram sam
Ziggy Stardust

encore 3:
finish ziggy
bela

Όλα ξεκίνησαν από μία απλή ερώτηση στα τέλη καλοκαιριού 2005… Πάμε να δούμε τους Depeche Mode στο εξωτερικό; Μία όχι και τόσο ρητορική ερώτηση καθώς παρεμβάλλονται πολλοί εξωγενείς παράγοντες και κανείς δεν ξέρει πως θα είναι μετά από 5-6 μήνες.

Το μόνο που ξέραμε ήταν ότι έχουν βγάλει καινούριο single -το οποίο είχαμε από τον Αύγουστο και είχαμε τρελαθεί- και κάποιες ημερομηνίες που θα έκαναν συναυλίες ανά την υφήλιο. Μόλις είδαμε Μαδρίτη δεν το ξανασκεφτήκαμε. Τι και αν έπεφτε μέσα στην εξεταστική, τι και αν έχουμε τόσες άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις, πήραμε την απόφαση με βάση το συναίσθημα και το πάθος για τους Depeche και κλείσαμε εισιτήρια, αεροπορικά και ξενοδοχεία. Εισιτήρια μάλιστα βρήκαμε και για τις δύο συναυλίες στην αρένα.

Η Μαδρίτη όμορφη και το γήπεδο φανταστικό αλλά η ιδέα της συναυλίας ήταν που μας μάγευε. Δεν μας ένοιαζε ούτε η κούραση του ταξιδιού, ούτε η εξάντληση από την χθεσινή νύχτα με μόλις δύο ώρες ύπνο. Το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν η στιγμή που θα είμαστε μέσα στο γήπεδο και θα γίνουμε μέρος αυτού του παλλόμενου από πάθος και έξαψη κοινού. Πάθος και έξαψη που θα προέρχονταν από τα οπτικά και τα ακουστικά ερεθίσματα των Depeche Mode. Περισσότερα “Depeche Mode live in Madrid 07.02.2006”

Μπορεί η νέα δουλειά των Schiller να λέγεται “Tag und Nacht” (Μέρα και νύχτα), αλλά μην περιμένετε να είναι και στην κυριολεξία η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τα προηγούμενα albums τους. Είναι πλέον κάτι παραπάνω από φανερό ότι ο Christopher von Deylen έχει επιλέξει ένα συγκεκριμένο (μουσικό) μονοπάτι και συνεχίζει να βαδίζει πάνω σ’αυτό, απολαμβάνοντας μεν την ασφάλεια που αυτό παρέχει, φλερτάροντας δε με τον κίνδυνο να κουράσει…
Και μπορεί η λεγομενη “δοκιμασμένη συνταγή” να φαίνεται οτι “σπάει” λίγο από τη μή χρήση – αυτή τη φορά – του δημοφιλούς από τους ‘Wolfsheim’ Peter Hepner, αλλά κι αυτό δεν είναι αρκετό για να γράψει μια πραγματικά νέα σελίδα στην μουσική διαδρομή του γερμανικού project.
Η επανάληψη – στα μουσικά πάντα δρώμενα – ως τακτική μπορεί να έχει καλά, αλλά μπορεί και να έχει άσχημα αποτελέσματα. Θέμα γούστου είναι. Άλλες φορές κουράζει, κι άλλες φορές επικαλείται από πολλούς με νοσταλγία όταν οι πειραματισμοί είναι αποτυχημένοι και το “διαφορετικό – καινούριο” φαίνεται ξένο και πνιγμένο στη μετριότητα. Περισσότερα “Schiller – Tag und Nacht”

Δεν υπάρχει ιδανικότερος χώρος για να δει κάποιος ταινία με έντονα στοιχεία οποιασδήποτε (υπο)κουλτούρας από τον κινηματογράφο Ideal. Έχει μία περίεργη μενταλιτέ που μπλα μπλα και μαζεύει όλους τους καλλιτεχνοκουλτουροκάπως. Nice…

Φτάσαμε 1 ώρα περίπου πιο πριν και μετράγαμε πόσα ζευγάρια έσκαγαν μύτη απροκάλυπτα στο φουαγιέ… Ζευγάρια βέβαια τύπου «ο Φόντας και ο Τέρυ», «ο Μήτσος και ο Ροντρίγκεζ», «ο Φλοράνς και ο Άδωνης» «ο Μητουτονπιάνης και ο Πιαστουοτιθές».
Τη σοκολάτα μου πάντως την ήπια με την πλάτη στον τοίχο κοιτάζοντας με καχυποψία αριστερά-δεξιά…

Ναι χαζούλη, από δω και κάτω είναι το ριβιού της ταινίας (το πιο πριν το λέμε «εισαγωγή» που δεν εξυπηρετεί σε τίποτα ουσιαστικό, απλά κάνει την κριτική να φαίνεται μεγαλύτερη)… Περισσότερα “Breakfast On Pluto [cine review]”

Μια εκδρομή του Hysterika για live των Depeche Mode είναι πάντα ένα σπουδαίο γεγονός. Η τρίτη λοιπόν στη σειρά εκδρομή στέφθηκε από επιτυχία και είμαι σίγουρος ότι θα μείνει γι’ αρκετό καιρό στο μυαλό αυτών που συμμετείχαν. Από ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και το Electrowave.gr, με το μεγαλύτερο και πιο ενεργό ελληνικό DM community, το DepecheModeForum.TK.

Θυμάμαι χρόνια τώρα να γίνονται συζητήσεις για το πόσο φανατικοί είναι οι Γερμανοί DM fans. Πολλοί από μας είχαμε ως όνειρο να δούμε τους Depeche σε κάποια συναυλία τους σε Γερμανική πόλη. Και μπορεί σε μεγάλο βαθμό αυτά που είχαμε στο μυαλό μας να επαληθεύτηκαν – παρεμπιπτόντως αν έπαιρνες μπύρα ή αναψυκτικό, καβάτζωνες ποτήρια Depeche Mode τα οποία διατέθηκαν με αυτό τον τρόπο μόνο στις συναυλίες που (θα) γίνονταν σε Γερμανία και Αυστρία, ενώ με 2 extra euros έπαιρνες κι ακόμα ένα …άδειο 😉 – όμως δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω ότι στο Birmingham το 2001 το κοινό το βρήκα πολύ πιο δραστήριο και τρελαμένο. Περισσότερα “[report/photos] Depeche Mode live, Dusseldorf, 21.01.06 [part3]”