Menu

Με τις σκιές των τελευταίων εξελίξεων να βαραίνουν το… βαρύ πυροβολικό του Ελληνικού Πολιτισμού που λέγεται «Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης», οι πιο indie «Νύχτες Πρεμιέρας» (16-27/9) έρχονται για 15η χρονιά να αποδείξουν οτι τα καλύτερα Φεστιβάλ είναι αυτά που ΔΕΝ τα διοργανώνουν υπουργοί…

Φέτος, οι «Νύχτες Πρεμιέρας» έχουν να παρουσιάσουν ένα απο τα καλύτερά τους προγράμματα τα τελευταία χρόνια, με τρανταχτή, ωστόσο, έλλειψη, τον καλεσμένο που θα κάνει τη διαφορά (ενα masterclass του Πίτερ Γκρίναγουεϊ δε νομίζω οτι σώζει και τα προσχήματα…). Ενας όγκος αφιερωμάτων σε «βρώμικες» ταινίες που είτε αγαπήσαμε είτε… δεν είδαμε ποτέ μας, εξαιρετικές επιλογές σε πρεμιέρες (ακόμα κι αν ανήκει και ο Αλμοδόβαρ σ’αυτές…) και αρκετά καλός προγραμματισμός στις προβολές και τις επαναλήψεις. Περισσότερα “Νύχτες Πρεμιέρας 2009”

Νέα season, νέα εποχή (το αγαπημένο μας φθινόπωρο) και νέο -ή καλύτερα …ανανεωμένο–  Lost Echoes.net ! Όσοι μας παρακολουθούν από τις αρχές της δεκαετίας (βλέπε synthpopavenue.gr & electrowave.gr) γνωρίζουν την “τάση” μας για αλλαγές και την άποψη μας ότι για ένα web-zine αυτές είναι σχεδόν απαραίτητο να πραγματοποιούνται …σχετικά συχνά.

Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο η συντακτική ομάδα του Lost Echoes ανασκουμπώνεται και είναι έτοιμη να αποτυπώσει με όρεξη τις σκέψεις και τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της σε θέματα σχετικά με μουσική, κινηματογράφο, ή ακόμα και θέατρο… (κι όχι μόνο). Ταυτόχρονα καλωσορίζει κάποια νέα πρόσωπα που προοδευτικά θα προστεθούν στο team του site και με τις ιδιαίτερες γνώσεις αλλά πάνω απ’όλα με την δική τους ξεχωριστή διάθεση θα εμπλουτίσουν τον έτσι κι αλλιώς πολυποίκιλο χαρακτήρα του e-zine μας.

Από την Τετάρτη 16.09.2009 θα μπορείτε να μας ακούτε στο MindRadio.gr . Συγκεκριμένα, κάθε Τετάρτη από τις 23.00 μέχρι τη 01.00 θα μπορείτε να ακούτε την εκπομπή του Lost Echoes με τον υποφαινόμενο στο μικρόφωνο και την επιλογή της μουσικής. Σκοπός μας είναι κατά καιρούς η εκπομπή να φιλοξενεί κάποιους από τους συντάκτες του Lost Echoes.net καθώς και σχήματα από τον ελληνικό χώρο (ξενόγλωσσης μουσικής), κ.α. Περισσότερα γι’αυτό όμως εν καιρώ… Περισσότερα “Editorial #1 – Storytelling Johnny”

Όλοι μας ονειρευόμαστε κάποια ξεχωριστή στιγμή στην ζωή μας. Ένα σημαντικό γεγονός που θα έχουμε να το αφηγούμαστε στο μέλλον και θα μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανους που ήμασταν εκεί όταν συνέβη. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι αθλητικό για άλλους προσωπικό για εμάς μάλλον θα είναι μουσικό. Ίσως  αυτή να είναι η βραδιά που παρακολουθήσαμε τους Nine Inch Nails στην Νέα Υόρκη να παίζουν ολόκληρο το Downward Spiral για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό το συμπλήρωσαν με άλλα 10 κομμάτια κάνοντας την διάρκεια του show τους να αγγίξει τις 2 ώρες. Περισσότερα “NIN live @ Webster Hall , New York 23/08/09”

Όταν ένα γκρουπ αλλάζει τραγουδιστή, η αντιμετώπιση της νέας του δουλειάς είναι σχεδόν πάντα αντίδραση μηχανική: Σύγκριση με την προηγούμενη φωνή, υπέρ ή κατά, καλύτερο ή χειρότερο; Η σύγκρισή αυτή όμως, είτε θετική είτε αρνητική, θαρρώ πως δεν ωφελεί ούτε τους απερχόμενους ούτε τους επερχόμενους. Έτσι λοιπόν προσπάθησα ν’ αποφύγω τις όποιες συγκρίσεις και να δω το Persona, τη νέα δουλειά των Film, ως ένα ξεχωριστό, αυτόνομο άλμπουμ. Και φυσικά, αποφεύγοντας την ταμπέλα «ελληνικό γκρουπ, so take it easy». Η ελληνική σκηνή δεν είναι νεόφυτη, έχει πολλές αξιόλογες στιγμές και θα ήταν άδικο και για τους καλλιτέχνες αλλά και για τους ακροατές ν’ αντιμετωπίζεται με άλλα μέτρα και σταθμά. Περισσότερα “Film – Persona”

Η τέταρτη -και κατά τα φαινόμενα τελευταία (;)- συνέχεια της κινηματογραφικής σειράς των Final Destination (με τον -ως συνήθως- καγκούρικο ελληνικό τίτλο «Βλέπω τον Θάνατό σου») έρχεται να κλείσει έναν κύκλο που φάνηκε να ξεκινάει καλά και να ολοκληρώνεται άστοχα και φλύαρα.

Το πρώτο Final Destination (με τον Kerr Smith σε πρωταγωνιστικό ρόλο) πρωτοσύστησε στο ευρύ κοινό μια ιδέα όχι κατ’ ανάγκη πρωτότυπη αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα και σχεδόν διασκεδαστική. «Δεν μπορείς να ξεγελάσεις και να ξεφύγεις από τον θάνατο, όταν αυτός έχει βάλει την σφραγίδα του στην μοίρα σου». Και το έκανε αρκετά πετυχημένα, συνδυάζοντας ένα σενάριο αν μη τι άλλο ενδιαφέρον και ανατρεπτικό. Τόσο που οι δημιουργοί της ταινίας μετά την επιτυχία της σκέφτηκαν ότι χτύπησαν φλέβα χρυσού, εξ’ ού και οι τρεις συνέχειες. Περισσότερα “The Final Destination [cinema]”

Οι Πολωνοί RIVERSIDE ήταν μέχρι το ‘Αnno Domini..’ μια μπάντα, που καλώς ή κακώς, ανήκαν στην κατηγορία αυτών που λέμε ‘αναπληρωματικοί‘, όταν υπάρχουν ονόματα στο χώρο όπως οι DREAM THEATER, οι OPETH, οι RUSH, οι PORCUPINE TREE, οι PAIN OF SALVATION να μονοπωλούν την φανέλα του ‘βασικού’ παίκτη. Ε λοιπόν, με τον εν λόγω δίσκο δίνουν βροντερό παρών και θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τους καλύτερους δίσκους, εν έτη 2009, στο χώρο του progressive rock/metal.Το ‘Αnno Domini..’ λάμπει πραγματικά ως αυτόφωτο progressive αριστούργημα που ναι μεν μένει πιστό στις επιρροές του (βλ.παραπάνω σχήματα) αλλά συγχρόνως καταφέρνει να ηχεί φρέσκο και διαφορετικό από όλα αυτά, προκαλώντας στον ακροατή μια ποικιλία όμορφων συναισθημάτων. Ένας πλούτος ήχων που δεν διστάζει να περιπλανηθεί σε πολλά διαφορετικά μουσικά είδη και δη με αρκετά μεγάλη επιτυχία.

Όλα είναι εδώ μέσα!! Σε μόλις 44.44’’το όραμα τους καθίσταται ξεκάθαρο, οι μελωδίες στις κιθάρες, τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα (εκτεταμένη η χρήση του hammond αυτή τη φορά αλλά και κάποια ηλεκτρονικά samples να κάνουν δειλά δειλά την εμφάνιση τους), τα ΄βουτηγμένα’ στην αγωνία φωνητικά του Duda να αναζητούν τρόπο διεξόδου από το τεχνολογικό χάος που επικρατεί στον σύγχρονο τρόπο ζωής μας. Περισσότερο πολυεπίπεδες συνθέσεις με ιντερλούδια ανάμεσα τους, αλλαγές ρυθμών και διαθέσεων με ένα σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο που δεν είναι καν στις προθέσεις των δημιουργών τους. Πολύ πιο ενεργητικός δίσκος από τους προκατόχους του με την μπάντα να μοιάζει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Το ‘Αnno Domini..’ μπορεί να το αποδώσει κανείς ως ένα σύμπλεγμα ήχων και εικόνων που σε καλεί να ταξιδέψεις μαζί του. Ένα ταξίδι που θέλεις να το κάνεις ξανά και ξανά. Έχουν προσθέσει νέα στοιχεία στην μουσική τους αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος..μόνο ποιοτική μουσική!

Αποτελεί προσωπική μου ευχαρίστηση και δικαίωση, θα τολμούσα να προσθέσω, να παρατηρώ συγκροτήματα όπως οι RIVERSIDE, μετά από χρόνιες προσπάθειες, να αρχίζουν να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής και να λαμβάνουν μεγαλύτερης ανταπόκρισης. Οι RIVERSIDE διανύουν όχι μόνο μια πολύ γόνιμη φάση στην καριέρα τους, γεγονός που θα φανεί και στις επόμενες κυκλοφορίες τους, αλλά με τον συγκεκριμένο δίσκο φτάνουν στο καλλιτεχνικό τους peak. Αν μη τι άλλο από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς έως τώρα!

Tracklist:
1. Hyperactive
2. Driven to Destruction
3. Egoist Hedonist
4. Left Out
5. Hybrid Times