Καλή χρονιά σε όλους μας! Τελείωσαν και οι φετινές γιορτές… επιτέλους, θα συμπλήρωνα! Τέτοιες «μουδιασμένες» και «μίζερες» γιορτές εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι να έχει περάσει η πλειοψηφία τουλάχιστον του κόσμου. Σχεδόν σκυθρωπά πρόσωπα, ευχές που τις λέγαμε απλά για να τις πούμε λόγω της εθιμοτυπίας και όχι γιατί πραγματικά τις πιστεύαμε, μεγάλη πτώση στον τζίρο των καταστημάτων, ψυχολογία στο ναδίρ και σκεπτικισμός για το τι μέλλει γενέσθαι είναι μόνο μερικά στοιχεία που αναδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Που οφείλονται όλα αυτά; Δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς… Κάτι τα «σκληρά» μέτρα που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση για τα επόμενα τρία τουλάχιστον χρόνια (βλέπε το «περιβόητο» σύμφωνο σταθερότητας), κάτι τα υπέρογκα ποσά που ακούμε για το μέγεθος του ελλείμματος, κάτι οι συνεχείς σφαλιάρες και απειλές που δεχόμασταν (και ακόμη δεχόμαστε σε καθημερινή βάση μάλιστα…) από τους Ευρωπαίους εταίρους μας (αναρωτιέμαι και συγχρόνως συγχύζομαι, από πότε κάνουν κουμάντο οι διεθνής οίκοι στην εσωτερική διακυβέρνηση των κρατών;), κάτι η αρρωστοφοβία από τον νέο ιό της γρίπης H1N1, κάτι η “τρομολαγνεία” που προκλήθηκε εκ νέου με τον νεαρό από την Νιγηρία και την απόπειρα του να τινάξει κυριολεκτικά στον αέρα ένα ολόκληρο αεροσκάφος καθώς και αρκετά ακόμη που αν τα απαριθμήσω το άρθρο μου κινδυνεύει να  καταντήσει σαν ένας μικρός “επικήδειος” για την ανθρωπότητα!

Πολύ εύστοχα λοιπόν, η δεκαετία που πριν από λίγες μέρες μας αποχαιρέτησε, θεωρήθηκε ως η δεκαετία του φόβου! Μένει να δούμε τον τίτλο που θα «φορέσουμε» στην δεκαετία που μόλις ξεκίνησε. Όλοι θέλουμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, αλλά πόσοι άραγε από εμάς το πιστεύουμε κιόλας;

Ας αλλάξουμε όμως λίγο κλίμα και μιας και αναφέρθηκα στο 2010 ως το έτος που αποτελεί την «διαχωριστική» γραμμή μεταξύ δύο δεκαετιών, διάβασα, πριν από λίγες μέρες, ένα ενδιαφέρον και συνάμα νοσταλγικό άρθρο που είχε ως θέμα τα αντικείμενα που προορίζονται να ξεχαστούν ή ήδη αποτελούν ευχάριστη ανάμνηση με την χαραυγή της νέας δεκαετίας που διανύουμε. Ποια είναι ενδεικτικά κάποια από αυτά;

–    Το γραμματόσημο (αντικείμενο κυρίως φιλοτελιστών πλέον. Ας είναι καλά τα email)
–    Ο οδικός χάρτης (χρήσιμος αλλά κανένας τουριστικός οδηγός δεν σε πάει ακριβώς όπως το GPS του αυτοκινήτου ή του κινητού)
–    Η αναλογική τηλεόραση (ποιος θυμάται άραγε την ασπρόμαυρη τηλεόραση; πλέον όλοι θα χρειαζόμαστε και ένα ενσωματωμένο ή μη αποκωδικοποιητή MPEG-4… τα είπατε τα νέα στους παππούδες σας;!)
–    Ο λαμπτήρας φθορισμού (επιβαρύνουν το περιβάλλον και καίνε πολύ, οπότε…)
–    Η κασέτα (το 1990 η μουσική πειρατεία ήταν η κασετοπειρατεία, το 2000 οι δισκογραφικές έπαψαν να βγάζουν κασέτες, σήμερα ούτε λόγος να γίνεται..)
–    Η δραχμή (μερικοί στα δύσκολα την νοσταλγούν, άλλοι κατά βάθος ξέρουν τι θα είχαμε τραβήξει αν δεν ήμασταν στην ζώνη του ευρώ…)
–    Η δισκέτα (η μεγαλύτερη χωρητικότητά της, τα 1,5 ΜΒ. Την εκτόπισε το DVD. Το USB την έστειλε στο… μουσείο των gadgets)
–     Το γουόκμαν (άνθησαν για λίγο την περίοδο της μετάβασης από την αναλογική εποχή στην ηλεκτρονική. Κι ύστερα παραδόθηκαν στα iPods)

Oκ λοιπόν, αφού έβγαλα και την «ρετρό» κατάσταση από μέσα μου, είμαι έτοιμος να επικεντρωθώ στα αμιγώς μουσικά θέματα της στήλης μας και να σας συμπαρασύρω σε ένα ταξίδι που θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω, και συγκεκριμένα στο 1982! Μην φανταστείτε πως τα συγκεκριμένα άλμπουμ που θα ακολουθήσουν τα άκουσα πίσω στο μακρινό 1982 (είμαι μεγάλος αλλά όχι και τόσο!), αλλά αρκετά αργότερα, απλώς άντεξαν στη διαδικασία του χρόνου! Εξάλλου ποτέ δεν είναι αργά, ιδίως όταν πρόκειται να ανακαλύψουμε αξιόλογη μουσική από όποιο χώρο και αν προέρχεται αυτή (εντάξει, το παραδέχομαι… σχεδόν από κάθε χώρο!)

•    THE HUMAN LEAGUE – DARE : Πολλοί είναι ίσως αυτοί που πιστεύουν πως οι HUMAN LEAGUE δεν είναι τίποτα άλλο από ακόμη ένα pop συγκρότημα της δεκαετίας του ’80, που γνώρισε μια σχετική επιτυχία εκμεταλλευόμενοι εν πολλοίς τα trends της εποχής. Right time, right place όπως λέμε! Όλοι αυτοί όμως σφάλουν και ιδίως όταν αναφέρονται στο συγκεκριμένο άλμπουμ μιας και για μένα αποτελεί, και με το πέρας πλέον του χρόνου, άλμπουμ σταθμό, πρότυπο θα έλεγα, στην κατοπινή εξέλιξη της synth-pop η οπoία κυριάρχησε το δεύτερο μισό των ‘80s. Με την προσθήκη του τραγουδιστή Philip Oakey, η pop μουσική που δημιούργησε το συγκρότημα άγγιξε νέα …δυσθεώρητα ύψη. Βέβαια, προς αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν και οι συμμετοχές των Susan Ann Sulley και Joanne Catherall στα φωνητικά, μιας και συμπλήρωναν άψογα τον Oakey, ιδίως στο smash hit “Don’t you want me”.

•    TOTO – TOTO IV : All time favorites, για τον γράφοντα, οι TOTO αποτελούν για μένα ένα άκρως υποτιμημένο συγκρότημα ακόμη και σήμερα μετά από 30 και πλέον χρόνια σπουδαίας μουσικής προσφοράς (με λύπη πριν από περίπου 1 χρόνο πληροφορηθήκαμε πως οι TOTO δεν υφίστανται πλέον. Παραμένει όμως η μουσική τους παρακαταθήκη). Η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποτελεί για πολλούς και την καλύτερή τους (άλλωστε αυτό καταδεικνύουν και οι πωλήσεις του δίσκου) μιας και κατάφερε να αναδείξει τρία τουλάχιστον major hit singles που έμειναν στις συνειδήσεις των οπαδών για αρκετά χρόνια. Αναφέρομαι στα πασίγνωστα “Africa”, “Rosanna” και “I won’t hold you back”. Όποιος δεν τα γνωρίζει, αφενός στερεί από τον εαυτό του μουσικής απόλαυσης, αφετέρου χρειάζεται …εντατικά μαθήματα μουσικής ιστορίας. Να μην παραλείψουμε το γεγονός πως οι μουσικοί που απάρτιζαν τους ΤΟΤΟ κατά καιρούς, ήταν όλοι τους μουσικοί παγκόσμιας αξίας με πολλές συμμετοχές και σε άλλους διάσημους καλλιτέχνες (ενδεικτικά θα αναφέρω τον M.Jackson). Respect!

•    DURAN DURAN – RIO : Ήταν το συγκεκριμένο άλμπουμ που έκανε τους DURAN DURAN πασίγνωστους και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο δύσκολο, όταν το “Rio” περιέχει συνθέσεις- διαμάντια όπως τα ”Hungry Like the Wolf “, “Rio”, “Save a Prayer” και “The Chauffeur”. Συμφωνείτε; Οι DURAN DURAN, εκπρόσωποι των early-’80s New Romantic, new wave και synth pop σκηνής, δεν κοίταξαν ποτέ πλέον πίσω και κατακτούν τον κόσμο. Έτσι απλά!

•    ASIA – ASIA : Εντάξει, μπορεί το όνομά τους να είναι ένα από τα χειρότερα στην ιστορία της rock μουσικής, όμως το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία της χρονιάς που επεξεργαζόμαστε. Γεννήθηκαν από τις στάχτες των κορυφαίων συγκροτημάτων και συγκεκριμένα από ΥES, ELP και King Crimson και με το καλημέρα (μιας και πρόκειται για τον ντεμπούτο δίσκο τους) έδειξαν κιόλας τις διαθέσεις τους. Άφησαν κατά μέρος τις μουσικές δεξιοτεχνίες και την ολίγο τι «στριφνή» μουσική που είχαν παίξει στο παρελθόν, και επικεντρώθηκαν σε ένα πιο άμεσο και συνάμα πιο λυρικό στυλ (στα πλαίσια του progressive-art rock) παιξίματος που τους βοήθησε να ακουστούν σε ένα ευρύτερο μουσικό κοινό. Kαι το πέτυχαν. Κομμάτια όπως το “Heat of the moment” και “Only time will tell” κατάφεραν να πετύχουν τον επιθυμητό αντίκτυπο και να τους κάνουν πασίγνωστους. Η πορεία που ακολούθησε δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όμως ο συγκεκριμένος δίσκος θα μνημονεύεται για πάντα.

•    ΙRON MAIDEN – NUMBER OF THE BEAST : Λίγο heavy metal δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, right? Ιδίως όταν πρόκειται για ένα από τους κορυφαίους δίσκους του εν λόγω ιδιώματος, όταν έχει μεγαλώσει και «στοιχειώσει» γενιές και γενιές μουσικόφιλων, όταν καταλαμβάνει πάντα μια εκ των κορυφαίων θέσεων σε κάθε δημοψήφισμα που γίνεται για τα επιδραστικότερα άλμπουμ της σκληρής rock όλων των εποχών, όταν πουλάει ακόμη και στις μέρες, ε τότε μόνο τυχαίος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Δίσκος ορόσημο της New Wave of British Heavy Metal (NWBHM), ενός κινήματος, που προέκυψε από τις στάχτες της punk σκηνής αναμειγμένη με την hard rock, και ήρθε ως απάντηση στην pop «υποκουλτούρα» που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή. Aκούστε το ομώνυμο τραγούδι καθώς και το “Run to the hills” και αφεθείτε στην δυναμική επέλαση των Βρετανών. Δεν θα χάσετε!

*photo © dimitar misev