Του άρεσε ν’ ανεβαίνει στην ταράτσα και να κάθεται εκεί με τις ώρες.  Παρατηρούσε κάποιες μικρές λεπτομέρειες που του ξέφευγαν όταν περπατούσε στους δρόμους και η οπτική του γωνία ήταν ευθεία και ρεαλιστική.  Η αλήθεια ήταν μάλλον ότι του άρεσε να παρατηρεί λεπτομέρειες της αόρατης ζωής, αυτής που περνά και χάνεται, σκεφτόταν ήταν τόσο κρίμα…

Μια φορά περνώντας έξω από μια πόρτα, εκεί πίσω από το σπίτι του, είχε αφήσει ένα κουτί πραλίνες Λεωνίδας, θυμόταν ετοιμαζόταν να βγει μ’ ένα πενηντάρικο στην τσέπη, αγόρασε τις πραλίνες κι έπειτα περιπλανήθηκε στην πόλη με άδειες τσέπες, με κανένα βάρος στην ψυχή, λυτρωμένος από μιαν ενοχή που δεν του ανήκε ποτέ.  Παραλήπτης εκείνου του υπέροχου – γλυκού κουτιού ήταν μια ηλικιωμένη κυρία, την παρατηρούσε με προσοχή την προηγούμενη μέρα από την ταράτσα του, με πόση δυσκολία μετέφερε την λεκάνη με τα βρεγμένα ρούχα της και πόσην ώρα της έπαιρνε να τ’ απλώσει, ένα υδάτινο μονοπάτι την ακολουθούσε, από την αδυναμία να τα στύψει καλά.  Όμως έπλενε συχνά, τα σεντόνια ήταν μετρημένα, τόσο λίγα υπάρχοντα που τα έπλενε αρκετά συχνά και η ανάγκη καθαριότητας υπερνικούσε την ανημποριά. Περισσότερα “Η αβάσταχτη ελαφρότητα του γίγνεσθαι…” →