Τις νύχτες συνήθιζα να περπατάω κοιτάζοντας τ’ αστέρια.

Σκόνταφτα στο δρόμο, έπεφτα σε λακκούβες γεμάτες νερό όμως πάντα κοιτούσα τ’ αστέρια. Τι σημασία είχε που τα παπούτσια μου ήταν βρεγμένα και λασπωμένα, τα μάτια μου άγγιζαν τον ουρανό. Δεν είχε και τόση σημασία που βρισκόμουν αλλά που έφτανε το βλέμμα μου. Όλες οι διαδρομές της ζωής μου έχουν κατά κάποιο τρόπο καταχωρηθεί μέσα μου σαν διαδρομές πάνω στη γη, μου ανήκουν έτσι η Αφρική, η Ασία, η Ωκεανία, η Ανταρκτική. Την Ευρώπη την έχασα σε μια λογομαχία, την Αμερική δεν την ανακάλυψα ποτέ. Έτσι απλά εναρμονίζομαι με τον περιβάλλοντα χώρο, την φύση και γίνομαι κισσός που απλώνει, εν ολίγοις γίνομαι φυσική κι απεριόριστη. Περισσότερα “Μια μικρή ιστορία αγάπης” →

Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξενυχτούν. Περπατούν, χάνονται, που πάνε που πάνε..

Είναι αυτός ο αόρατος μανδύας που πετούν στους ώμους τους, δεν φαίνονται, χάνονται, που πάνε. Είναι το όνειρο τους που τυλίγονται και δεν τους νοιάζει μα πάλι χάνονται και που πάνε.

Είναι η απορία, ο θυμός, η απογοήτευση, ο φόβος που ζητούν μια δικαίωση ή μιαν εκδίκηση και μόνο στο σπίτι της νύχτας μπορούν να κατοικούν εκεί ακριβώς όπου προσποιούνται ότι είναι κάποιοι άλλοι ή κυρίως απλά ο εαυτός τους! Οι άνθρωποι φοβούνται το φως της μέρας όταν γνωρίζουν ότι καίει τα ευαίσθητα όνειρα μαζί με τις χάρτινες ψυχές. Σ’ αυτό που σαν γνήσια και πηγαία έκφραση θα μπορούσε να είναι η πραγματικότητα τους έρχεται το σύστημα, η κοινωνική κριτική, οι θεσμοί, το «είθισται», οι κανόνες, τα πρότυπα και η αρχέτυπη αντίληψη ότι spiderman δεν μπορείς να ντύνεσαι παρά μόνο τις Απόκριες! Περισσότερα “Τις νύχτες μόνο…” →

Ο ποιος;; O έρωτας!!

Έχει εκτεθεί σαν ακάλυπτη επιταγή στα χρόνια της κρίσης. Τα προβλήματα πολλά, ποικίλα και σημαντικά, δεσπόζει αυτό της επιβίωσης, ποιος έρωτας; Πολύ σωστά! Όμως αν δεν μιλήσουμε για έρωτα, βάσει αυτού του τίτλου ξαφνικά θα βρεθούμε εκτός θέματος, sorry guys για το άβολο και το αμήχανο της στιγμής όμως ο τίτλος ερρίφθη και τώρα μιλάμε για έρωτα!

Ένα παλιό Κινέζικο ρητό αναφέρει ότι ο δρόμος της καρδιάς είναι ο μόνος δρόμος . . Ξεπερασμένα, ρομαντικά κλισέ σε εποχές σκληρές και τσιμεντένιες. Όμως όταν η δουλειά είναι πολλή και γεμάτη ανασφάλεια, τα μ.μ.ε. πάντα μονολογούν το μηδενιστικό τους σενάριο ενσπείροντας κι εν τέλει καίγοντας τα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Όταν το πολυαναμενόμενο ταξιδάκι του χρόνου απλά δεν βγαίνει, όταν δεν μπορείς ν’ ακολουθήσεις το παρεάκι στον γάμο του παλιού κολλητού σου στην άλλη άκρη της γης, όταν δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αλλάξεις διαμέρισμα, καινούργιο αυτοκίνητο, συναγερμό, σπιτάκι σκύλου, να κλείσεις καλοκαιρινές διακοπές ή απλά ν’ ανέβεις για ψώνια και θέατρα στην Αθήνα, τότε δεν γίνεται παρά μόνο ο έρωτας να γεμίσει το βράδυ σου με μιαν αύρα αισιοδοξίας και να κρατήσει το μυαλό σου μακριά από την σκληρή και μάλλον στείρα πραγματικότητα. Περισσότερα “Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας” →