Menu

Το μεγαλείο μι′ αναχώρηση είναι,
κάτι από μέσα μας, που
αντί να μας ακολουθήσει, έναν άλλον τραβάει δρόμο
και στους ουρανούς βολεύεται.

Η ύψιστη της τέχνης συνάντηση
μη δεν είναι το χαρμόσυνο αντίο;
Κ’ η μουσική: το στερνό κείνο βλέμμα
που ρίχνουμε πάνω στους εαυτούς μας!
[ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ~ Από τη συλλογή «Τα Περιβόλια»]

 

Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή
…στην πόλη σαν βροχή πέφτει.
Σε ώρες απρόσμενες πέφτει το πρωί,
σε δρόμους άγνωστους της πολιτείας,
κι όταν τα σώματα , αυτά που τίποτε δεν νιώσανε, χωρίζουν
θλιμμένα κι αποξενωμένα,
κι όταν οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να αγαπηθούν
αλλά στην ίδια κλίνη πρέπει να πλαγιάσουν
πάει τότε η μοναξιά, όπου πάνε οι ποταμοί…
[Η ΜΟΝΑΞΙΑ ~ Από τη συλλογή «Το Βιβλίο Των Εικόνων»] Περισσότερα «Στον άνεμο μετέωρος θε να ‘μαι [Rainer Maria Rilke]»

«….Όλοι μαζί φορτωμένοι
ενοχικές πλάτες
και χείλη που ψάχνουν αόρατη τροφή
αποτελούμε την πιο παρανοϊκή διαδικασία
-γυρεύοντας λύσεις αστρικές-
τρυπώντας ξεσκίζοντας διαμελίζοντας τεμαχίζοντας
ωστόσο
το κουκούλι
της ίδιας μας της αθωότητας
ενώ παράλληλα
κάθε λεπτό
μ’ αμείωτη ελπίδα
γλείφουμε εκπατρισμένες ιδεολογίες
ξεκινώντας την μεταξένια του ύφανση
για μιαν ακόμη φορά

Δε χορταίνουμε ποτέ να το ακούμε να ψυχομαχεί…» Περισσότερα «Διαδοχικά Φωτοπέταλα [Πόπη Γκερούση]»

Suede - Night Thoughts
Suede – Night Thoughts
Bear's Den - Red Earth And Pouring Rain
Bear’s Den – Red Earth And Pouring Rain
Shearwater - Jet Plane And Oxbow
Shearwater – Jet Plane And Oxbow

Περισσότερα «Δέκα αγαπημένα μουσικά albums κι ένα τραγούδι για το 2016 – Ιωάννης Γλυκός»

Σε περιμένω ανυπόμονα φθινόπωρο
όχι γιατί εκκρεμούν τα οφειλόμενα
στη μελαγχολία,

Να μου θυμίσεις θέλω
τι μεσολάβησε και τα κίτρινα
φύλλα σου

από διαφημιστές της πτώσης
αίφνης σε ύλη γραφική μεταμορφώθηκαν.

Πάνω σ’αυτά στάξανε φοβισμένα
τα πρώτα μου ανορθόγραφα στιχάκια

φαντάσου, να γράφω τη λύπη
με δύο μόνο συλλαβές.
Σα να είναι λίγη.

Φύλαξες κανένα από δαύτα
ή τα διάβασε
η πρώτη βροχή σου και τ’ απέρριψε;
[ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ]

Περισσότερα «Άνω Τελεία [Κική Δημουλά]»

Ακριβώς τρία χρόνια μετά το «Bloodsports», επανέρχομαι στο χώρο αυτό των «χαμένων» (μάλλον κρυμμένων) αντηχήσεων, για να γράψω δυο λόγια για το ζωντανό ήχο των Suede, ξανά! “Whatever makes you happy”, άλλωστε… Μακάρι τα γράμματα κι οι λέξεις να αντηχούσαν τους ήχους. Θα ήξερα ποια να επιλέξω για να αποδώσω τη νέα δουλειά των Suede “Nights Thoughts” χωρίς περιττές περιγραφές.

Το “Night Thoughts” κυκλοφόρησε στις αρχές του 2016 και περιλαμβάνει το ζωντανό, πλούσιο ήχο του Λονδρέζικου συγκροτήματος του ιδιοφυούς Brett Anderson και των Mat Osman στο μπάσο, Richard Oakes στις κιθάρες, Neil Codling στα πλήκτρα και Simon Gilbert στα drums! Όλοι μαζί δημιουργούν γνώριμες μελωδίες, επιμελημένα αργόσυρτα ορχηστρικά μέρη, επιδίδονται σε απολαυστικές κιθαριστικές επινοήσεις, τίποτα λιγότερο από Suede που πείθει και τους μη προκατειλημμένους υπέρ τους. Περισσότερα «Suede – NIGHT THOUGHTS»

The man who fell to earth και «Putting out fire», οι πρώτες αναμνήσεις από έναν «μεγάλο» καλλιτέχνη. Μεγάλο όμως – προσέξτε με – και ηλικιακά, παρωχημένο δηλαδή, από αυτούς που δεν ακούς και δεν πλησιάζεις εύκολα, διότι προέρχονται από μια εποχή που οι δεινόσαυροι ζούσαν κανονικά και όχι μόνο στο Jurassic Park. Aladdin Sane, ένα αριστουργηματικό εξώφυλλο, από έναν δίσκο όμως που δεν έβαλες ποτέ να παίξει και τον έδωσες πίσω στον ξάδερφό σου ενώ τραγούδαγες το «Even Flow» των Pearl Jam. Ας μην γελιόμαστε, πέρασε μια περίοδος που σχεδόν κανείς μας δεν ασχολούνταν μαζί του. Όλοι αυτοί που τον έχουν προφίλ τώρα στο Facebook, τον ήξεραν για το περίεργο κούρεμα και το γεγονός ότι το ένα του μάτι είχε διαφορετικό χρώμα από το άλλο, όχι όμως για την μουσική του. Η νέα γενιά ξέρει το Space Oddity για έναν και μόνο λόγο, επειδή το έπαιζε ο Chandler στα Φιλαράκια (Friends).  Περισσότερα «The rise and fall of our Ziggy Stardust»

Στην αρχή δεν κατάλαβε κανείς.  Έπεφτε σαν σκοτάδι νύχτας που βιαζόταν.  Κάθε φορά έκλεβε κι ένα λεπτό.  Και ξαφνικά συνειδητοποίησες τη νύχτα μα ήταν ήδη εδώ. Είχε καλύψει ό,τι όμορφο υπήρχε, ένα σκοτάδι που δε θυμίζει κανένα σαγηνευτικό και μυστηριακό φόντο στα πλαίσια καμίας φανταστικής ή ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  Το κακό είναι εδώ.  Μας κατοίκησε.  Απλώθηκε σαν ταπετσαρία στους τοίχους των σπιτιών μας, στο περίβλημα της ψυχής μας και ξέρανε τα λουλούδια στις γλάστρες μας.  Όλα τα ιδανικά κρεμάστηκαν κι ήταν πολύ πρωί, δεν είχε βγει ο ήλιος εκείνη τη μέρα, δεν τα είδε κανείς που χάθηκαν.  Ο άνθρωπος έγινε πιο αναλώσιμος κι από το χαρτί τουαλέτας.  Σε κάθε θάνατο παιδιού χιλιάδες χαμομήλια αρνούνταν ν’ ανθήσουν.  Η φύση ξέρει να πενθεί.  Ο άνθρωπος ξεχνάει γρήγορα γιατί υπάρχει ακόμη ένα lifestyle που τον θέλει να επιδεικνύει την ευτυχία του με ξεχασμένα υλικά αγαθά, κερδισμένα με χίλιους δυο (προ κρίσης) τρόπους και τα επιδεικνύει όπως μια γριά πόρνη τα κοσμήματα της. Περισσότερα «Οι καιροί του παράξενου σκοταδιού, ή αλλιώς του matrix»

Αναρωτιέσαι μόνο κι έρχεσαι και πέφτεις πάνω στον Νερούδα, τον ποιητή του μεγάλου άσματος, που λέει για την πατρίδα του την Χιλή, για την ατιμασμένη άμμο, όπου πάνω στο χώμα γεννιέται η δύναμη για τις αυριανές νικητήριες μέρες, για το ταπεινό ψωμί που υπεράσπιζε η ενότητα του βασιλιά λαού (!) κι έρχεσαι και ισιώνεις για το τι σημαίνει πατρίδα και τι λαός και καταλαβαίνεις πως είναι ένα και το αυτό.

Και στις μέρες μας που μια ανάγκη μικρή και δειλή αχνοφαίνεται να ‘ρχεται μέσα από το νεφελώδες παραπέτο, καλά υψωμένο ακόμα, του τείχους των προηγούμενων αμαρτιών να θυμίζει έντονα πως για να γίνεις άγγελος πρέπει να έχεις υπάρξει διάβολος και μάλιστα από τους κακούς. Ανθρώπινη εξέλιξη το είπαν. Αυτή η ανάγκη όμως η δειλή, γυμνή και μόνη, μέσα στη συνείδηση του καθενός, είναι η ενδοτική αρχή της εξέλιξης σου και κατ’ επέκταση είναι η εξέλιξη του χώρου όπου ζεις, της μιας όποιας ομάδας σου, της πόλης σου και της χώρας σου. Ας πούμε της ζωής σου για να τελειώνουμε. Περισσότερα «Άνθρωποι σε Χ περιβάλλοντες χώρους»

Πρέπει από νωρίς να επιλέξουμε το πώς θα ζούμε: Για την ασφάλειά μας ή για την ανάπτυξή μας; Ως περιφρουρημένοι και αμυνόμενοι ή ως ελεύθεροι κυνηγοί, ως σπιτόγατοι του καναπέ ή ως ταξιδιώτες; Έχει εντελώς διαφορετικές επιλογές καθεμία επιλογή, άλλους κανόνες και όρους, και, πρωτίστως, άλλες συνέπειες. Αλλά και την ασφάλειά μας να επιλέξουμε, πάλι δεν είμαστε ασφαλείς. Δεν καταδέχεται εγγυήσεις ασφαλείας η ύπαρξη, άλλο τι φτιάχνει και φαντάζεται ο νους μας.

Δεν είναι κακό να ζεις κανείς μόνος, αντιθέτως, όποιος ασκηθεί να αντέξει τη μοναξιά έχει τη δύναμη να αντέξει πάρα πολλά, κι όχι μονάχα να αντέχει αλλά και να απολαμβάνει πάρα πολλά που αλλιώς δεν θα μπορούσε να διακρίνει. Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας. Περισσότερα «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης [Μάρω Βαμβουνάκη]»

Τους U2 των τρομερών 80s δεν τους άκουσα στην ώρα τους. Γνώρισα όμως αυτούς των 90s, του Zoo TV Tour και του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (PopMart Tour). Όχι, όχι μην με παρεξηγείτε δεν παραβρέθηκα σε εκείνη την μαγική βραδιά τον Σεπτέμβρη του 97, την άφησα στον Κανάκη να την θυμάται ως ίσως την καλύτερη συναυλία που πήγε στην ζωή του. Μη με πείτε κομπλεξικό, λογικά αν ήμουν εδώ θα πήγαινα απλά είχα την τύχη εκείνη την μέρα να είμαι εκτός χώρας. Παρά την παραμονή μου στο εξωτερικό για κάποια χρόνια δεν τα τίμησα τα παιδιά. Εδώ εντάξει μιλάμε για κόμπλεξ. Άσε που έχω να ασχοληθώ και με δίσκο τους από τότε. Οκ, για να μην είμαι ψεύτης μου άρεσε κάπως και το “Beautiful day” το 2000. Ήταν ένα σωστό U2δίστικο χιτ. Περισσότερα «U2 – Songs Of Innocence»

“After a while you learn the subtle difference between holding hand and chaining a soul. And you learn that love doesn’t mean leaning and company doesn’t mean security. And you begin to learn that kisses aren’t contracts and presents aren’t promises. And you begin to accept your defeats with your head up and your eyes open. And you learn to build all your roads on today because tomorrow’s ground is too uncertain for plans. And futures have a way of falling down in mid flight. Περισσότερα «The Division Of Gravity»

Η νέα δημιουργία των αδερφών Κοέν αποτελεί μια κινηματογραφική «μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων».

Ο ομώνυμος ήρωας, ο Llewyn (Oscar Isaac), προσπαθεί να καταξιωθεί στη folk μουσική σκηνή της Αμερικής του ΄60. Η προσπάθειά του αυτή, όμως, δεν έχει τη θέρμη και την πίστη που θα περίμενε ο θεατής. Η πρόσφατη αυτοκτονία του μουσικού του συνεργάτη και η σκληρή οικονομική πραγματικότητα βαραίνουν όλο και περισσότερο τον Llewyn, τον γεμίζουν θυμό και μιζέρια. Δεν είναι συμπαθής ήρωας. Είναι όμως κάτι σπουδαιότερο:  αληθινός.

Κοιμάται σε καναπέδες φίλων, περιπλανιέται στους παγωμένους δρόμους της Νέας Υόρκης χωρίς παλτό, συχνάζει στη μουσική σκηνή Gaslight, ζει με δανεικά και προσπαθεί να προωθήσει τον καινούριο του δίσκο. Αυτή η πορεία προς την επιδιωκόμενη καλλιτεχνική καταξίωση παρουσιάζεται γυμνή από το «μποέμ», «εναλλακτικό» περίβλημά της, μακριά από τη συνήθη λουστραρισμένη κινηματογραφική εκδοχή της. Είναι μια πορεία ενοχλητικά ρεαλιστική. Ενίοτε νατουραλιστική. Περισσότερα «Inside Llewyn Davis [cine review]»

Duff the book not the beer

Σε αντίθεση με του δύο πρώην bandmates του ο Duff δεν αναλώνεται μόνο σε ιστορίες σχετικά με τις καταχρήσεις του. Πιο υποψιασμένος από τους άλλους κατάφερε να αποφύγει τις παγίδες της ηρωίνης για να καταλήξει κολλητός στην κυριολεξία με τον Mr Brownstone. Οι ιστορίες που διηγείται είναι αρκετά πιο ενδιαφέρουσες από του Slash (αν και ο προηγούμενος παραμένει πιο δημοφιλής) . Η εισαγωγή μας κάνει μια σύνδεση με τις ρίζες του και τους λόγους που εγκατέλειψε το Σιάτλ και την εκεί μουσική σκηνή. Περισσότερα «It’s So Easy (and other lies) [Duff McKagan of Guns N’ Roses]»

«Θάνατος είναι η μοναξιά των ανθρώπων που αγαπήθηκαν»

Με αυτό το στίχο του Joe Bousquet ξεκινά το βιβλίο του Carotenuto με θέμα τον έρωτα ως μοναδική δυνατότητα αυτογνωσίας. Ένα θέμα παραγνωρισμένο για χρόνια από τους περισσότερους ψυχολόγους ως καθαρά υποκειμενικό και άρα όχι ποσοτικά αξιολογήσιμο. Εν τούτοις, ο Carotenuto  καταπιάνεται με αυτό με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα. Όχι μόνο ως «ειδικός» αλλά και ως «παθών». Δε μιλά κηρυγματικά ή αποστασιοποιημένα, αλλά βιωματικά, ως «τρωθείς» από τα βέλη του έρωτα. Η ματιά του είναι διεισδυτική, αναζητά τα υποσυνείδητα αίτια του διαχρονικού αυτού συναισθήματος και δεν περιορίζεται στη φαινομενολογία.

Η «αγάπη» και ο «πόνος», οι δυο κυρίαρχες έννοιες του υπότιτλου του βιβλίου αποτελούν τις δυο διαστάσεις της ίδιας εμπειρίας, δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά συνυπάρχουν. Γι’ αυτό, το βιβλίο διανθίζεται από λογοτεχνικά αποσπάσματα, αφού οι ποιητές είναι αυτοί που εκφράζουν πιο καίρια τις αμφιθυμίες της ύπαρξης. Περισσότερα «Έρως και Πάθος. Τα όρια της αγάπης και του πόνου [Aldo Carotenuto]»

Τα δέκα καλύτερα albums και τραγούδια για το 2013, σύμφωνα με τον Χρήστο Αναγνώστου.

Τα δέκα καλύτερα τραγούδια για το 2013

1. Junip – Line of Fire, 2. Moby – The Dogs, 3. Nine Inch Nails – Copy of A, 4. Nick Cave and the Bad Seeds – Water’s Edge, 5. Gozu – Traci Lords, 6. Motorhead – Heartbreaker, 7. Volbeat – The Nameless One, 8. Pearl Jam – Getaway, 9. Krokus – Hard Rocking Man, 10. Black Sabbath – Loner Περισσότερα «Η καλύτερη μουσική για το 2013 – Χρήστος Αναγνώστου»

«Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον άλλο κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει…».  Βάλτε το τώρα σε μεγαλύτερη κλίμακα.  Προωθήστε το.  Σπρώξτε το ακόμη πιο ψηλά, όλο και πιο πάνω.  Μέχρι να φτάσει τέρμα, εκεί που συνωστίζεται μέσα στα απαλά υφάσματα και τις ψηλοτάβανες αίθουσες συνεδριάσεων . . . η εξουσία. Μέσα σε όλα τα δεινά ενός κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ανθρωπιστικά βιασμένου κράτους, μέσα σε όλα αυτά τα δεινά της κρίσης (αλλά και προ αυτής) οι άνθρωποι, ένα μεγάλο μέρος αυτών, του συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου, του κράτους μας, αναρωτιούνται πως θα βρεθεί μια λύση.  Μια λύση βοήθειας.  Πως θα ζήσουν, πως θα επιβιώσουν κάποιοι, πως θα ανακτηθεί μια χαμένη αξιοπρέπεια, πως θα μπορέσει αυτό το κομμάτι γης (το οποίο μας φιλοξενεί) να γίνει λειτουργικό και παραγωγικό, πως θα εξυγιανθεί, και μαζί μ’ αυτό οι άνθρωποι του, όλοι αυτοί που βρίσκονται σε ανάγκη.

Κι εσύ σαν πολίτης στρέφεις το βλέμμα σου προς τα πάνω, λες κι εκεί χαμένη μέσα στα σύννεφα – σ’ ένα γαλάζιο κομμάτι ουρανού – κρύβεται η λύση, έτσι αντιδράει ο άνθρωπος που είναι σε ανάγκη.  Έτσι προσομοιώνεται και στην αντίληψη του η εξουσία, εκεί πάνω.  Εκεί που ζουν οι λίγοι, οι Θεοί του Ολύμπου, οι εξουσιαστές που δυστυχώς κατά λαϊκή εντολή βρίσκονται «εκεί πάνω» και ποσώς τους απασχολεί το τι γίνεται «εκεί κάτω», δεν τους απασχολεί ο ρόλος τους, ότι κατ’ εντολή του λαού η εξουσία τους οφείλει να υπηρετεί τον λαό που τους έδωσε την εξουσία.  Δεν τους απασχολούν όλα αυτά γιατί αυτοί πολύ απλά δεν βρίσκονται σε ανάγκη. Περισσότερα «Ανάγκη»

Ο Μαρξ, ο έρωτας, ο Θεός. Περιπλανήσεις της νιότης μας που αγωνιούσε να είναι άξια και να καταλάβει, διαφανής στη δικαιοσύνη και στην αξιοπρέπεια. Πόσο δύσκολα γίνεται άξιος και διαφανής κανείς, πόσο δύσκολα καταλαβαίνει. Από απώλεια σε απώλεια, από απόπειρα σε απόπειρα. Πόσοι θ’ αντέξουμε ως το τέλος γέροι, στα συγκαλά μας; Πόσοι θα το παραδεχθούμε το άγριο μάθημα πως η απώλεια είναι το κέρδος, πως το άδειασμα είναι το γέμισμα, στο κενό η πληρότητα κι ο κίνδυνος η μόνο σιγουριά; Αργούμε πολύ. Φοβόμαστε πολύ, αντιστεκόμαστε μάταια. Οι δρόμοι μας μοιάζουν να προχωρούν μα δεν προχωρούν. Οι πιο πολλοί κυκλικά είναι χαραγμένοι. Περισσότερα «Τανγκό μες στον καθρέφτη [Μάρω Βαμβουνάκη]»

Χωρίς να σε βλέπω, χωρίς να σου μιλάω, χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου, χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις. Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου, όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου, όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα, μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια. Περισσότερα «Οταν κοπάζει ο θόρυβος / Χωρίς να σε βλέπω [Τίτος Πατρίκιος]»

Υπάρχω και Υπάρχεις.

Γεννήθηκα άνθρωπος.  Γεννήθηκες σκύλος.

Είμαι αδέσποτος και είσαι άστεγος.  Λάθος μάλλον, είμαι άστεγος άνθρωπος και είσαι αδέσποτος σκύλος.  Όμως εν τέλει, ίσως στο περίπου, να είναι το ίδιο.  Η ίδια έννοια.

Οι χαρτόκουτες κόβουν την υγρασία οπότε και το κρύο τις νύχτες.  Αυτό το έδαφος εκφράζει μια πόλη που ιδρώνει, παγώνει, αλλοιώνει και αλλοιώνεται, απλώνει τη βρωμιά της, απλώνει το φως της, εξαϋλώνει, καυλώνει, προωθεί, οργώνει ένα ονειρικό χωράφι, μια ψυχή, μιαν ιδέα, αφισοκολλά, μουρμουρίζει, φοβάται,  δεν τολμά ή τολμά δίχως σκέψη και τελικά αδιαφορεί.  Η αρκείται.  Αυτό το «αρκείται» με γονατίζει.  Το προβληματισμένο βλέμμα των μερικών δευτερολέπτων.  Η κάθετη ρυτίδα μέσα στα μάτια με τσακίζει. Το «αρκείται» μαζί με τη «ρυτίδα».   Περισσότερα «Άστεγοι άνθρωποι – αδέσποτα σκυλιά»

Το νέο, έκτο στη σειρά album των Suede είναι το καλό μουσικό ξεκίνημα της τρέχουσας χρονιάς αν και κυκλοφόρησε στα μέσα Μαρτίου περίπου. Τα έχει όλα: Ρυθμικό και μελωδικό, νοσταλγικό και φρέσκο, πολυποίκιλο και  μεστό! Είναι Suede! Με θεματολογία που προδίδει τις απέλπιδες προσπάθειες εξισορρόπησης ανάμεσα στην παρακμή και την φινέτσα! Περισσότερα «Suede – Bloodsports»

Cold Hearted Men
Η πρώτη μου συνάντηση με τους AC/DC αγνοείται κάπου στα 80s, το logo τους ήταν πασίγνωστο και οι συζητήσεις για τα “σατανικά” υπονοούμενα κλασικές. Δικαιολογημένα δεν του πρόλαβα στην ακμή τους (λόγω ηλικίας) και ακόμη θυμάμαι κάποιες αναφορές συμμαθητή στο “Blow Up Your Video” ως δισκάρα. Περιέργως πώς δεν γνώριζα πολλές λεπτομέρειες για την ζωή τούς (πέρα από την μουσική τους και τα τετριμμένα) οπότε όταν αυτό το βιβλίο προσγειώθηκε στα χέρια μου ως θείο δώρο θεώρησα ότι ήρθε η ώρα να καλύψω το κενό.

Στις 450 σχεδόν λοιπόν αυτές σελίδες περιέχονται άπειρα ονόματα και λεπτομέρειες σχετικά με του AC/DC χωρίς όμως τίποτα να είναι ελεγμένο η εγκεκριμένο από τούς ίδιους. Κάτι που όπως τονίζει  ο συγγραφέας αφήνει το περιθώριο σε αυτόν να μιλήσει πιο ελεύθερα αλλά και σε μας να νιώσουμε ότι άμα θέλουμε τον πιστεύουμε. Επειδή όμως ξεφεύγουμε και δεν θέλουμε να προδώσουμε λεπτομέρειες και να προκαταλάβουμε κόσμο (κάτι που είναι πολύ εύκολο) ας επικεντρωθούμε στο ίδιο το βιβλίο και όχι στην ιστορία. Περισσότερα «AC/DC – Hell Ain’t a Bad Place To Be»

Είναι μεγάλη, πολύ «προσωπική» μου …αγάπη οι GAD. Κι αυτό -είναι αλήθεια ότι -μπορεί να ενέχει πολλούς κινδύνους. Αλλά όπως σε όλους τους μεγάλους έρωτες στη ζωή η εξιδανίκευση όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και θεωρείται συστατικό απαραίτητο για να τους ζήσεις στο έπακρο, έτσι και στη μουσική η υποκειμενικότητα είναι αυτή που πριν από οτιδήποτε άλλο σε κατευθύνει στα πιο απολαυστικά και λυτρωτικά μελωδικά ταξίδια.

Γιατί τι νόημα έχει ένα τραγούδι, ένα μουσικό άλμπουμ, ένα συγκρότημα αν δεν σε βάζουν στην πρώτη θέση ενός ταξιδιού που τόσο πολύ έχεις ανάγκη να κάνεις; Το πρώτο ταξίδι που έκανα παρέα με τους GAD. ήταν πριν από έξι χρόνια. System May Fall ονομάζονταν και έμοιαζε να είναι ένας πίνακας με κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα φωτεινά και σκοτεινά χρώματα της ελληνικής alternative -ηλεκτρονικής κατά βάση- μουσικής σκηνής. Περισσότερα «GAD. – End In Tears»

Ο Nick Cave είναι ένας από τους σταθερούς επισκέπτες της Ελλάδας τα τελευταία 20 χρόνια, ως καλλιτέχνης αλλά και ως λάτρης της χώρας μας. Τον έχουμε δει στα Rockwave με άλλα μεγάλα ονόματα, αλλά και μόνο του σε πολύ ξεχωριστές βραδιές. Τον έχουμε ακούσει να μιλάει για το ελληνικό κοινό με πολύ αγάπη και να εξηγεί πόσο θερμά τον υποδεχόμαστε και πόσο μαγικά μεταμορφώνονται τα τραγούδια του όταν τα παίζει για εμάς.

Το θέμα με τον Cave ήταν πάντα η εμμονή του στο να γράφει ιστορίες σκοτεινές και παράξενες. Τα τραγούδια του είναι αρχικά μύθοι για πρόσωπα που βιώνουν ακραίες καταστάσεις που μοιάζουν φανταστικές και όμως είναι πολύ ρεαλιστικές! Σε νυχτερινά τοπία, με λυρισμό, συναίσθημα φλέγον και αγανάκτηση αρκετή, μας έχει δώσει πέτρες να πατάμε και μουσικές να ξεδίνουμε όλα αυτά τα χρόνια της δισκογραφικής του παρουσίας.

Η τελευταία του δουλειά, “Push the Sky Away”, είναι ακόμα νωπή στα ακούσματά μας, αλλά είναι πολύ σημαντικό ότι η περιορισμένη έκδοση του δίσκου, περιλαμβάνει το τραγούδι “Lightning Bolts”, το οποίο έχει γράψει για την Ελλάδα που τόσο τίμησε όλα τα “ήσυχα” για τη χώρα μας χρόνια. Με στίχους συγκινητικούς, επανέρχεται και σήμερα, με μήνυμα συμπαράστασης και δημόσιας κριτικής πάνω στην σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε και που προφανώς είναι και για εκείνον απαράδεκτη.

Η επιβλητική μουσική συνοδεύει τον δυναμικό του στίχο: “Στην κούνια της Δημοκρατίας, τα περιστέρια φοράνε μάσκες οξυγόνου…”. Είναι και πάλι ρεαλιστής και άμεσος, δίχως παράδοξα υπονοούμενα και πολιτικές ασάφειες… Ο Cave δεν υπήρξε ποτέ δημαγωγός, είναι αληθινός και ευθύς. Αναφέρει τον Δία ως κομιστή κεραυνών, που όμως χάθηκαν και δε θα επιστρέψουν.

Εκφράζει με αυτά τα λόγια το πόσο ξεχωριστή υπήρξε η χώρα μας και τα ερεθίσματα που έχει εισπράξει από αυτήν για τη ζωή του. Tη λύπη που νοιώθει για το ότι δεν αναγνωρίζεται διεθνώς πλέον η Ελλάδα, για το φως που την πλημμύριζε και τώρα έχει χαθεί… Για τα μάτια που μένουν κλειστά τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη την πλήρη τους διαύγεια… Και για άλλη μία φορά στην ιστορία, η τέχνη το αναγνωρίζει αυτό, και οι υπόλοιποι απλά συμβάλλουν στο να κλείνουν όλο και περισσότερα μάτια και στόματα…

Πηγή & αποκλειστικές live φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Αθηνάς Πολ εδώ.

Στο παρελθόν δεν υπάρχει τίποτα άλλο από ψευδαισθήσεις και ψέματα. Το σημαντικό είναι η συνάντηση. Μες στις παράλληλες αποκλίσεις της ζωής μας, το επικείμενο ενός απρόβλεπτου, πάντοτε πιθανού, ποτέ βέβαιου. Η συνάντηση δεν είναι ουτοπική, θα λάβει χώρα κάπου, κάποια κοντινή μέρα. Δεν αποτελεί το όνειρο ενός μυθικού μέλλοντος που θα έβρισκε την προέλευσή του σε μια παρελθούσα υπόσχεση, ενός φαύλου κύκλου της εύρεσης ενός χαμένου παραδείσου. Η συνάντηση είναι κάτι πολύ πιο ταπεινό. Πολύ πιο πεζό. Είναι το πάντοτε πιθανό, ποτέ βέβαιο, ένα γεγονός του οποίου η αναμονή εμποδίζει τους ανθρώπους ν’ αυτοκτονήσουν και τις κοινωνίες να αποδιαρθρωθούν. Περισσότερα «Κάποιος ψάχνει να σε βρει [Marc Auge]»

Η Άννα Καρένινα του Τολστόι γίνεται η Άννα Καρένινα του Joe Wright..

Όλα μοιάζουν να διαδραματίζονται στη σκηνή ενός θεάτρου. Κυριαρχούν τα πρόσωπα της Άννας (Keira Knightley) και του αξιωματικού Βρόνσκι (Aaron Taylor Johnson) ενώ οι συμπρωταγωνιστές γίνονται ταυτόχρονα θεατές: οι Ρώσοι αριστοκράτες του 19ου αιώνα γίνονται άγρυπνοι και άτεγκτοι μάρτυρες του «ανίερου» ερωτικού δεσμού, εν τη γενέσει του.
Η επιλογή του Aaron Taylor Johnson είναι μάλλον ατυχής. Εν τούτοις, υπάρχει έντονη ερωτική χημεία, κυρίως χάρη στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Joe Wright.
Οι ήχοι είναι οι αληθινοί πρωταγωνιστές. Δίνουν παλμό, δίνουν ζωή, δίνουν μια ιλιγγιώδη εσωτερική ένταση:
Ο ήχος από τις ανάσες της Άννας και του Βρόνσκι στη διάρκεια του χορού- που κάτι μας λέει πως θα μείνει παροιμιώδης στην ιστορία του κινηματογράφου.. Περισσότερα «Άννα Καρένινα [cinema]»

Εξήντα ένα ολόκληρα λεπτά περνούν στη ταινία, για να εκμυστηρευτεί ο Josef  την μεγαλύτερη αδυναμία του, το πιο κρυφό του μυστικό στη Hanna, τη νοσοκόμα που με υπομονή και κατανόηση τον ακούει και τον προσέχει.  «Δεν ξέρω κολύμπι !»

Εγκλωβισμένος πόνος, βασανιστικές σκέψεις που ποτέ έως τώρα δεν είχαν βρει ακροατή, ερωτήματα που ποτέ δεν θα μπορέσουν, που ποτέ δεν πρέπει ή απλά δεν χρειάζεται να απαντηθούν, στοργή και τρυφερότητα στη μέση του πουθενά, στο πουθενά που η απεραντοσύνη της θάλασσας ορίζει και μια υποθαλάσσια πετρελαιοπηγή …περιορίζει. Περισσότερα «The Secret Life Of Words [cinema]»

Το χαμόγελο της ημέρας…

Είναι λίγοι οι άνθρωποι… οι άνθρωποι είναι λίγοι…

Και μέσα στο λίγο τους κάνουν μικρή και λίγη τη χαρά τους.  Για τις γιορτές, τις αγορές, τις βόλτες, το κυνήγι του ευ ζην…  με το πρόσωπο σοβαρό, προβληματισμένο, πολλές φορές ξινό και μίζερο.  Χωρίς χαμόγελο, χωρίς ευγένεια, χωρίς φως, χωρίς αξιοπρέπεια…

Με την χυδαία δικαιολογία ότι αξίζεις όλα τα καλά, ότι μπορείς τα πάντα και ότι είσαι έτοιμος για όλα..  Ναι, αλλά χωρίς χαμόγελο; χωρίς λάμψη; χωρίς ανακούφιση;  έτσι, σαν να είναι όλα δεδομένα… τίποτα δεν είναι δεδομένο.  Και τίποτα δεν είναι μόνιμο.

Σε σκέφτομαι… σκέφτομαι το χαμόγελο σου και την αξιοπρεπή έκφραση του φωτεινού προσώπου σου.  Εσένα..  Μια κοπέλα πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι, στη μέση ενός καταστήματος με ρούχα, συνοδευόμενη από μια φίλη.  Το σώμα δύσμορφο από τη μέση και κάτω, το πρόσωπο από τα πιο λαμπερά, αξιοπρεπή και χαμογελαστά που έχω δει ποτέ. Περισσότερα «Το χαμόγελο της ημέρας»

«Ο θάνατος δεν υπερβαίνει τις δυνάμεις μας, είναι απλώς το σημάδι στο χείλος του δοχείου: κάθε φορά που το φτάνουμε, είμαστε πλήρεις, και πληρότητα σημαίνει (για μας) βάρος… αυτό είναι όλο. » [R. M. Rilke]

Ο George Falconer, ο ήρωας της ταινίας του Tom Ford μέσα από την εκπληκτική, αψεγάδιαστη ερμηνεία του Colin Firth (υποψήφιος για Oscar Α’ ανδρικού ρόλου) δείχνει προς το παρόν -όπως θα ήταν και εύλογο άλλωστε- να αγνοεί πλήρως οποιοδήποτε συστατικό, οποιαδήποτε αλήθεια κρύβει το παραπάνω απόφθεγμα. Νιώθει το βάρος, λυγίζει κάτω από την ιδέα και μόνο ότι πρέπει να το αντέξει, να το σηκώσει.

Έχοντας χάσει τον επί δεκαέξι χρόνια σύντροφο της ζωής του, καλείται να ζήσει, να επεξεργαστεί το πένθος του, έχοντας στο μυαλό του σαν μοναδικό τέλος στην πορεία του αυτή, την αυτοκτονία. Βιώνει το πρωινό ξύπνημα όπως κάθε άνθρωπος μετά την απώλεια. Περισσότερα «A Single Man – Σκέψεις γύρω από την ταινία του Tom Ford»

Στο δικό μου μυαλό μουσικά το 2012 χαρακτηρίστηκε κυρίως από κάποιες πραγματικά όμορφες και ιδιαίτερα αξιόλογες slowcore κυκλοφορίες. Και γράφοντας slowcore εννοώ διάφορους συγγενείς και μη μουσικούς χώρους και κατηγορίες, όπως π.χ. shoegaze, melancholic pop, post rock, dream pop, slow/indie country, κλπ. Ταξιδιάρικες μελωδίες και μουσικές ιστορίες που με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο προκαλούσαν τη σκέψη και ενέπνεαν συναισθήματα έντονα, εν μέρει μελαγχολικά αλλά όχι αναγκαστικά σκοτεινά. Περισσότερα «Τα μουσικά albums & οι κινηματογραφικές ταινίες που ξεχωρίσαμε το 2012 [Ιωάννης Γλυκός]»

Μπορεί να το βλέπεις, αυτό δε σημαίνει ότι το έχεις δει, όπως πολύ σωστά λένε. Αντανακλάσεις φωτός σε χτυπούν έντονα στα μάτια και δεν μπορείς να δεις καθαρά. Το ίδιο το φως δε σε αφήνει…
“There’s more to the picture than meets the eye”, λέει ο ποιητής και πόσο δίκιο έχει ! Νομίζεις πως έχεις αγγίξει αλήθειες ξεδιπλώνοντας το νήμα και σηκώνεσαι ευχαριστημένος για το έργο σου, αλλά διαπιστώνεις ότι έχει μείνει κι άλλο νήμα κάτω από το τραπέζι… Κι είναι ώρες που δε ξεχωρίζεις πότε άρχισες να ξεδιπλώνεις και ώρες που αγανακτείς με το τέλος που
δεν έρχεται και την αλήθεια που σε ξεπερνάει. Περισσότερα «Το φως όπως η ομορφιά, πολύ συχνά μας τυφλώνει»

…πώς θα ζήσεις χωρίς τρωτά σημεία, χωρίς της αγωνίας τα εφόδια τί προκοπή θα κάνει η αντοχή σου, χωρίς εισόδημα πικρίας πώς θα αναθρέψεις την απώλεια…

Οι ενοχές σου τί θα απογίνουν όταν τους κόψεις τη διατροφή, θ’ αγιάσουνε ως φτωχές μετά από τόσα πλούτη;  Αβέβαια ζήσε. Τίμα την προέλευσή σου. Περισσότερα «Χλόη θερμοκηπίου [Κική Δημουλά]»

“The sense of unhappiness is so much easier to convey than that of happiness. In misery we seem aware of our own existence, even though it may be in the form of a monstrous egotism: this pain of mine is individual, this nerve that winces belongs to me and to no other. But happiness annihilates us: we lose our identity.” Περισσότερα «The End Of The Affair / Το Τέλος Μιας Σχέσης [Graham Greene]»

Η νοσταλγία και το αίσθημα της απουσίας του άλλου συμπίπτουν με το νόημα της ζωής μας. Είναι σαν να νιώθουμε διαρκώς ανικανοποίητοι, ανεξάρτητα από το τι έχουμε επιτύχει.

“Σ’ όλο το ταξίδι δεν μ’ άφησε η νοσταλγία, δεν λέω πως ήταν σαν την σκιά μου, έστεκε πλάι μου ακόμη και μες στο σκοτάδι, δεν λέω πως ήταν σαν τα χέρια και τα πόδια μου, όταν κοιμόμαστε χάνονται χέρια και πόδια, κι εγώ δεν έχανα τη νοσταλγία ούτε στον ύπνο μου, σ’ όλο το ταξίδι δεν μ’ άφησε η νοσταλγία, δεν λέω πως ήταν πείνα ή δίψα ή επιθυμία για δροσιά μες στην κάψα ή για ζεστασιά μες στο κρύο, ήταν κάτι που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, δεν ήταν χαρά ή λύπη που νά’χει σχέση με τις πόλεις, τα σύννεφα, τα τραγούδια, τις μνήμες, βρισκόταν μέσα σε μένα κι έξω από μένα, σ’ όλο το ταξίδι η νοσταλγία δεν μ’ άφησε, κι απ’ το ταξίδι όλο, μόνο η νοσταλγία μου μεινε.” (Hikmet, 1933/1963)

‘Έρως και Πάθος’ | Τα όρια της αγάπης και του πόνου [Aldo Carotenuto]

 

 

Πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει μια ρομαντική κωμωδία; Η Zoe Kazan -ως Ruby Sparks- απαντάει στο ερώτημα αυτό με τρόπο εμφατικό και κάποιες στιγμές σοκαριστικό, και έχοντας στην τσέπη της όχι μόνο τον (συμ)πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και το σενάριο του film, μας υπενθυμίζει ότι είναι κάτι παραπάνω από  …εγγονή του θρυλικού Ηλία Καζάν.

Ο σύντροφος και συμπρωταγωνιστής της Paul Dano, στο ρόλο του Calvin έχει επωμιστεί όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ένα geek, ένας νορμάλ, ένας διάσημος, ένας ευφυής, ένας ιδιαίτερος, ένας άσημος, ένας οποιοσδήποτε άντρας στον πλανήτη θα μπορούσε να έχει. Ανασφάλειες, ταλέντο, πατριαρχικά πρότυπα και στερεότυπα, εμμονές, καλές προθέσεις, φοβίες, ανάγκη για έλεγχο… Περισσότερα «Ruby Sparks [cinema]»

Η συνθέτης και ερμηνεύτρια Anja Franziska Plaschg, κατά κόσμων γνωστή ως Soap & Skin, γίνεται ολοένα και πιο γνωστή στο κομμάτι εκείνο του κοινού που αρέσκεται στις «σκοτεινές» και «καταθλιπτικές» μελωδίες. Το τελευταίο της δισκογραφικό πόνημα, το mini-LP Narrow, κέρδισε κριτικές και κοινό, δικαιώνοντας αυτούς/αυτές που εδώ και κάποια χρόνια έχουν μυηθεί στον κόσμο της νεαρής Αυστριακής συνθέτριας. Περισσότερα «Soap & Skin, Αθήνα, 14.10.2012 [live review]»

Τι τύχη θα μπορούσε να έχει απέναντι στο ελληνικό κοινό μια alternative country μπάντα από την Πενσυλβάνια; Με εξαίρεση το (πάλαι ποτέ μεγάλο) κοινό του Νίκου Γκαραβέλα, ο όρος “country” στη χώρα μας (και μάλλον και στις περισσότερες υπόλοιπες ευρωπαϊκές) αποτελεί κάτι μάλλον απωθητικό, και (δυστυχώς) παραπέμπει σε εικόνες που έχουν να κάνουν με την αμερικανική βλάχικη εξοχή, αγελάδες, άλογα και τελειωμένους καουμπόηδες που γρατζουνάνε τις στρογγυλές κιθάρες τους γύρω από μια φωτιά, συνοδεία τεράστιας ποσότητας αλκοόλ…

Ενίοτε κάποιοι θυμούνται και τις σούπερ μελό μπαλάντες (ξεχειλισμένες από κλισέ περί αιώνιας αγάπης αλλά και πίστης στον Θεό – αγαπημένων θεμάτων των σχετικών υπερσυντηρητικών τραγουδοποιών) με τις οποίες μεγάλωσαν γενιές και γενιές ερωτοχτυπημένων teenagers στην Ηνωμένες Πολιτείες και οι οποίες γνώρισαν μια μικρή επιτυχία και σε κάποια ευρωπαϊκά charts (βλέπε τραγούδια των Garth Brooks, Vince Gill, Faith Hill, Tim McGraw κλπ). Περισσότερα «Honeychurch – Will You Be There With Me [album review]»

[ Music for a younger generation ] Πριν από την σχετική περιγραφή θα ξεκινήσουμε με τα σημαντικά. Πάρα πολύς κόσμος παραπονέθηκε για δύο πράγματα α) κακό ήχο και β) έλλειψη οργάνωσης. Κυρίως τα παράπονα ήρθαν από αυτούς που ήταν στην αρένα, τους περισσότερους δηλαδή. Επειδή ήμουν στις κερκίδες δεν παρατήρησα σχεδόν τίποτα από τα δύο, δηλαδή και άνετα κάτσαμε (όπου βρήκαμε) και ο ήχος ακούγονταν (οκ με ένα σχετικό μπούκωμα ). Επικοινώνησα όμως με κόσμο που ήταν κάτω και επιβεβαιώθηκε ο κακός ήχος (πήγαινε και ερχόταν και δυνάμωνε σε άσχετες φάσεις) ενώ για το σχετικό στριμωξίδι δεν έμαθα λεπτομέρειες. Το δικό μου σχόλιο πάνω σε όλο αυτό το κομμάτι είναι ότι σίγουρα η κρίση και οι περικοπές θα επηρέαζαν την οποιαδήποτε διοργάνωση, πόσο μάλλον μιας εταιρίας που μας έχει καταστρέψει αρκετές συναυλίες στο παρελθόν. Περισσότερα «Red Hot Chili Peppers, Αθήνα, 04.09.2012 [live review]»

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς το πνεύμα της εκάστοτε εποχής κυριεύει την καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπινου πολιτισμού. Όχι ότι η «εκάστοτε εποχή» είναι κάτι το ευδιάκριτα οριοθετημένο ή ότι το πνεύμα αυτό είναι τόσο συγκεκριμένο, ώστε όλοι να σπεύδουν να το ξεζουμίσουν με τον ίδιο τρόπο. Απλά υπάρχει πάντα μια έντονη ιδέα, έστω και αφηρημένα ορισμένη, της οποίας το συχνοτικό φάσμα, μπορεί να αποκαλυφθεί αμέσως, αν θέσεις το πρίσμα ενός έργου της εποχής στη σωστή γωνία κάτω από το φως της μέρας.

Η εποχή μας δείχνει να έχει μια έντονη αίσθηση συλλογικού, πανανθρώπινου και χαοτικά συνδεδεμένου εκφυλισμού. Ψυχολογικού, συναισθηματικού, ηθικού, κοινωνικού, βάλε όσους προσδιορισμούς θες, μέσα θα πέσεις. Οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο κακοί και σκοτεινοί, κατα τη μανιχαϊστική έννοια. Οχι όλοι προφανώς, κάποιοι. Αρκετοί όμως για να δώσουν το στίγμα αυτής της εποχής. Περισσότερα «We Need To Talk About Kevin [cine review]»

Τις νύχτες συνήθιζα να περπατάω κοιτάζοντας τ’ αστέρια.

Σκόνταφτα στο δρόμο, έπεφτα σε λακκούβες γεμάτες νερό όμως πάντα κοιτούσα τ’ αστέρια. Τι σημασία είχε που τα παπούτσια μου ήταν βρεγμένα και λασπωμένα, τα μάτια μου άγγιζαν τον ουρανό. Δεν είχε και τόση σημασία που βρισκόμουν αλλά που έφτανε το βλέμμα μου. Όλες οι διαδρομές της ζωής μου έχουν κατά κάποιο τρόπο καταχωρηθεί μέσα μου σαν διαδρομές πάνω στη γη, μου ανήκουν έτσι η Αφρική, η Ασία, η Ωκεανία, η Ανταρκτική. Την Ευρώπη την έχασα σε μια λογομαχία, την Αμερική δεν την ανακάλυψα ποτέ. Έτσι απλά εναρμονίζομαι με τον περιβάλλοντα χώρο, την φύση και γίνομαι κισσός που απλώνει, εν ολίγοις γίνομαι φυσική κι απεριόριστη. Περισσότερα «Μια μικρή ιστορία αγάπης»

Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξενυχτούν. Περπατούν, χάνονται, που πάνε που πάνε..

Είναι αυτός ο αόρατος μανδύας που πετούν στους ώμους τους, δεν φαίνονται, χάνονται, που πάνε. Είναι το όνειρο τους που τυλίγονται και δεν τους νοιάζει μα πάλι χάνονται και που πάνε.

Είναι η απορία, ο θυμός, η απογοήτευση, ο φόβος που ζητούν μια δικαίωση ή μιαν εκδίκηση και μόνο στο σπίτι της νύχτας μπορούν να κατοικούν εκεί ακριβώς όπου προσποιούνται ότι είναι κάποιοι άλλοι ή κυρίως απλά ο εαυτός τους! Οι άνθρωποι φοβούνται το φως της μέρας όταν γνωρίζουν ότι καίει τα ευαίσθητα όνειρα μαζί με τις χάρτινες ψυχές. Σ’ αυτό που σαν γνήσια και πηγαία έκφραση θα μπορούσε να είναι η πραγματικότητα τους έρχεται το σύστημα, η κοινωνική κριτική, οι θεσμοί, το «είθισται», οι κανόνες, τα πρότυπα και η αρχέτυπη αντίληψη ότι spiderman δεν μπορείς να ντύνεσαι παρά μόνο τις Απόκριες! Περισσότερα «Τις νύχτες μόνο…»

Οι Cyanna μόλις είχαν ολοκληρώσει την παραγωγή της νέας τους κυκλοφορίας. Με την αφορμή αυτή, βρεθήκαμε μαζί τους στο πολύ φιλόξενο ALBA (Αγία Παρασκευή) για να μιλήσουμε για την πρόοδο τους, καθώς και για γενικότερα θέματα περί μουσικής. Ο Σπυρέας, ο Νίκος και ο Αντώνης απαντούν με ρυθμούς πολυβόλου.

 

Νέο mini album.

Έχουμε έτοιμα τέσσερα καινούργια κομμάτια, τα “Walking On Water”, “It Don’t Matter”, “I Am Cannibal” και “To Love Forever”. Το mini album oνομάζεται “The Undressed EP” και θα κυκλοφορήσει σε 12” βινύλιο που θα περιέχει και το CD, στις 15 Μαρτίου που θα το παρουσιάσουμε ζωντανά στο six dogs. Εκείνο το βράδυ θα το δώσουμε μαζί με το εισιτήριο της συναυλίας (10euro) και μετά θα πωλείται μέσω internet και ίσως σε κάποια δισκοπωλεία (όσα έχουν μείνει). Θέλουμε να κάνουμε και μερικές συναυλίες στην επαρχία για την προώθησή του και να πάμε σε μερικές πόλεις που δεν πήγαμε πέρυσι στην περιοδεία για το End Is Near, αν και πολλά έχουν αλλάξει στα συναυλιακά και είναι αρκετά δύσκολο πλεόν για μια μπάντα να γυρίσει την Ελλάδα. Αμέσως μετά το σχέδιο είναι να ξεκινήσουμε το νέο άλμπουμ, ή μάλλον να το εντατικοποιήσουμε γιατί ήδη έχουμε 2-3 τραγούδια που δουλεύουμε και για αυτό. Ισως τέλη 2012 να είναι έτοιμο. Περισσότερα «CYANNA – συνέντευξη στο Lost Echoes»

Με ξερνάω στο πάτωμα. Αναγούλα και απώλεια. Ο εμετός με στερεί. Διαλύομαι στα πλακάκια. Σκάω, εδώ και σε πολλά σημεία ταυτόχρονα. Μοιάζει να γλιστράω σε τρύπα. Ο ήχος είναι απόλυτος. Γεμίζει το δωμάτιο. Μονότονος. Γραμμικός. Είναι το τραγούδι του θανάτου, του ΔΙΚΟΥ μου θανάτου, της συνείδησής μου. Πεθαίνει το εγώ. Γκρεμίζονται τα τείχη -οι σάλπιγγες της Ιεριχούς ηχούν με τεράστια αυστηρότητα. Βλέπω το πάτωμα αλλά δεν υπάρχει. Τίποτα, ούτε τα χέρια μου. Καμία φτωχή αίσθηση παρά μόνο υπερβατικότητα και ο Λόγος σε φάσμα που γεννά συνοχή με το όνομα μου και κατ’ επέκταση με την ίδια την ύπαρξη . Ο Λόγος και το Όνομα με έχουν τοποθετήσει στη ζωή. Είμαι γιατί το φωνάζω και με φωνάζουν. Καλά ριζωμένος. Αν θες να κοιτάξεις ψηλά πρέπει να κατέβεις, οπωσδήποτε να κατέβεις. Περισσότερα «Μεσκάλ Μπλουζ – Απόσπασμα από τη συλλογή διηγημάτων του Ανδρέα Πασσά «Η Μελαγχολία των Μαχντί»»

Ο ποιος;; O έρωτας!!

Έχει εκτεθεί σαν ακάλυπτη επιταγή στα χρόνια της κρίσης. Τα προβλήματα πολλά, ποικίλα και σημαντικά, δεσπόζει αυτό της επιβίωσης, ποιος έρωτας; Πολύ σωστά! Όμως αν δεν μιλήσουμε για έρωτα, βάσει αυτού του τίτλου ξαφνικά θα βρεθούμε εκτός θέματος, sorry guys για το άβολο και το αμήχανο της στιγμής όμως ο τίτλος ερρίφθη και τώρα μιλάμε για έρωτα!

Ένα παλιό Κινέζικο ρητό αναφέρει ότι ο δρόμος της καρδιάς είναι ο μόνος δρόμος . . Ξεπερασμένα, ρομαντικά κλισέ σε εποχές σκληρές και τσιμεντένιες. Όμως όταν η δουλειά είναι πολλή και γεμάτη ανασφάλεια, τα μ.μ.ε. πάντα μονολογούν το μηδενιστικό τους σενάριο ενσπείροντας κι εν τέλει καίγοντας τα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Όταν το πολυαναμενόμενο ταξιδάκι του χρόνου απλά δεν βγαίνει, όταν δεν μπορείς ν’ ακολουθήσεις το παρεάκι στον γάμο του παλιού κολλητού σου στην άλλη άκρη της γης, όταν δεν υπάρχει περίπτωση ν’ αλλάξεις διαμέρισμα, καινούργιο αυτοκίνητο, συναγερμό, σπιτάκι σκύλου, να κλείσεις καλοκαιρινές διακοπές ή απλά ν’ ανέβεις για ψώνια και θέατρα στην Αθήνα, τότε δεν γίνεται παρά μόνο ο έρωτας να γεμίσει το βράδυ σου με μιαν αύρα αισιοδοξίας και να κρατήσει το μυαλό σου μακριά από την σκληρή και μάλλον στείρα πραγματικότητα. Περισσότερα «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας»

Είναι σίγουρο ότι το 2011 μας επιφύλαξε πολλά… Και για τους περισσότερους όχι ευχάριστα, ελέω των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων. Από τώρα προετοιμάζω τις ατάκες που θα λέω στο παιδί μου όταν, σε καμιά δεκαπενταριά χρόνια, θα θέτει ερωτήματα του τύπου «Τί συνέβη εκείνα τα χρόνια και τώρα σκάβουμε μέσα σε αυτό το κινέζικο ανθρακωρυχείο»;  Στενάχωρα πράγματα δηλαδή. Αν μείνω όμως μόνο στα αρνητικά του έτους θα έχω αδικήσει ανθρώπους και καταστάσεις! Διότι έλαβαν χώρα πολύ σπουδαία γεγονότα. Ξεχωρίζω, ας πούμε, την κατάκτηση του γυναικείου παγκόσμιου πρωταθλήματος πόλο από την ελληνική ομάδα. Μη φοβάστε δεν έχω μπερδέψει τα site… Το αθλητικό αυτό γεγονός έχει και κοινωνικές προεκτάσεις, διότι πώς μπορεί αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια μια δράκα νεανίδες και ένας άνεργος προπονητής να φθάνουν στην κορυφή του κόσμου; Πού είναι τα κονδύλια που δαπανήθηκαν; Πού είναι οι σπόνσορες, οι τηλεσχολιαστές και οι αναλύσεις; Πόσοι τελικά είναι αυτοί που παρακολουθούν γυναικείο πόλο στην Ελλάδα; Ο συλλογισμός γεννά έντονα συναισθήματα μοναξιάς. Αυτή τη μοναξιά όμως που τη βιώνει μια μικρή ομάδα ανθρώπων, σχήμα οξύμωρο βέβαια, ωστόσο υπαρκτό. Αυτό ακριβώς ένιωσα και τις τρείς φορές που πέρασα την πόρτα του φιλόξενου και ιστορικού Κύτταρου, στο κέντρο της Αθήνας. Καλά το καταλάβατε, ξεκινάω με συναυλίες! Περισσότερα «3*3 = 2011 ! | Ανασκόπηση 2011»

Osama Bin Landen, Amy Winehouse, Muammar Gaddafi, Steve Jobs, το κίνημα των αγανακτισμένων που γιγαντώνεται σε παγκόσμια κλίμακα, ο σεισμός στην Ιαπωνία και ο κίνδυνος πυρηνικού ατυχήματος, η κρίση που γίνεται όλο και πιο βαθιά, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις των λαών σε Λιβύη, Αίγυπτο & Συρία, ο Ρ. Μέρντοχ αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη… Το 2011 σε μερικά καρέ…

Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για τέχνη, όταν όλα γύρω σου καταρρέουν ή είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Είναι επίσης πολύ δύσκολο να μιλήσεις για αυτήν, όταν στην πατρίδα σου καταξιωμένοι φορείς της λάμπουν δια της απουσίας τους, προτιμούν το βόλεμα της αποστασιοποίησης παραμένοντας παρατηρητές των καταστάσεων που όλοι μας βιώνουμε. Το “ζητείται ελπίς”, πιο επίκαιρο και επιτακτικό από ποτέ… Περισσότερα «2011: Από το Σαμαράκη στον James Blake | 9 δίσκοι κι ένα τραγούδι για τη χρονιά που φεύγει…»

Στην Πόττσβιλλ, μία λασπωμένη παραγκούπολη δίπλα σε ένα ποτάμι, κάπου στο Νότο στις αρχές του εικοστού αιώνα, με μόνα γεωγραφικά ορόσημα να ξεχωρίζουν το Δικαστήριο και το μπορντέλο της, ζει ο σερίφης Νίκ Κόρευ. Με έδρα και σπίτι το κτίριο του νόμου, περνάει τις ημέρες του στην απραξία, με μόνη έγνοια του ανάμεσα στον ύπνο και τα γεύματα να μην διαταράξει την ισορροπία της πόλης κάνοντας οτιδήποτε επιβάλλει το επάγγελμά του. Είναι πιο εύκολο για εκείνον να γυρίζει την πλάτη στα προβλήματα παρά να ασχολείται μαζί τους και να δημιουργεί έχθρες. Περισσότερα «Κάτοικοι 1280 [Jim Thompson]»

Πώς μπορείς να αποδόσεις με μια παραβολή, με μια ιστορία ή μια εικόνα το απύθμενο σκοτάδι που μπορεί να φωλιάσει στην ανθρώπινη ψυχή; Το μαύρο, το μέλαν, τον πόνο που κυριεύει κάθε έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης όταν η ψυχή ασθενεί, τη μελαγχολία.

Στην εποχή μας η ελληνική αυτή λέξη ίσως έχει συνδυαστεί με μια έννοια απείρως ελαφρύτερη, από αυτή που αντιλαμβάνεται κανείς αν την αναλύσει στα συστατικά της. Οτιδήποτε με το μαύρο χρώμα σαν πρώτο και κύριο συνθετικό, αλλά και το άγχος, τον πόνο, ταυτόχρονα δεμένα σε ένα θηλυκό ουσιαστικό, μόνο σε κάτι σημαντικά δυνατό θα μπορούσε να αναφέρεται, πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για ένα συναίσθημα. Η ποπ χροιά της μελαγχολίας, συνοδευόμενη από έντεχνα ή γαλλικά μεσοπολεμικά τραγούδια και ίσως μωβ χρώματα και μπλαζέ βλέμματα μιας μπουρζουαζίας που απλά έχει βαρεθεί να χαίρεται, ουδεμία σχέση έχουν με την παγκόσμια λέξη που ο Λαρς Φον Τριερ αποφάσισε να θέσει ως τίτλο, ως ερώτημα και ίσως ως προειδοποίηση στο τελευταίο του έργο. Η νοσταλγία, η πρόσκαιρη κατάθλιψη, η κατήφεια, η μοναξιά και η απομόνωση είναι μακρινές και ακίνδυνες διεκδικήτριες του απόλυτου θρόνου των σκουρόχρωμων ανθρώπινων συναισθημάτων. Η Μελαγχολία του Τρίερ είναι η απόλυτη βασίλισσα, η συνισταμένη όλων και δίδεται σε τέτοιες διαστάσεις που ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, ή απλά με το μέγεθος ενός γιγάντιου πλανήτη που πλησιάζει απειλητικά να συνθλίψει τα πάντα. Περισσότερα «Lars Von Trier’s «Melancholia» [cine review]»

Το 2011 μας επιφύλαξε αρκετά όμορφα πράγματα στο χώρο της μουσικής. Μερικά από τα πιο αξιόλογα ήταν τα ομώνυμα albums των Deas Vail και των Det Vackra Livet, το πολύ διασκεδαστικό “What Did You Expect From the Vaccines”, το έντονα συναισθηματικό “Walk the River” των Guillemots (που φαίνονται να ξαναβρίσκουν το δρόμο τους μετά από ένα πολύ κακό δεύτερο δίσκο), το chill out και extra αισθησιακό “Within and Without” των Washed Out, το “The Cold Still” των The Boxer Rebellion (ένα γκρουπ που αποτελεί μεγάλη αδυναμία μου), καθώς και οι νέες δουλειές των Horrors (“Skying”) και των Neuman (“The Family Plot”).

Παρόλα αυτά θα ήταν παράλειψη αν δεν σημείωνα την αίσθηση που έχω, ότι τελικά κανένα από τα albums που κυκλοφόρησαν δεν φαίνεται να αξίζει την πρόβλεψη για τον (πρόωρο είναι η αλήθεια) χαρακτηρισμό “all time classic”, δηλαδή για δουλειά κατά τα φαινόμενα διαχρονική. Και αυτή η αίσθηση ενισχύεται όταν κάνω σύγκριση με τη περσινή σχετική (μου) λίστα, όπου πέντε τουλάχιστον albums (Maximilian Hecker, Midlake, The National, Electric Litany και GAD.) συνεχίζουν να παίζουν ασταμάτητα στο iTunes / CD player μου, και έχουν ήδη αποκτήσει ιδιαίτερη (και ιδιαίτερα διαχρονική) αξία στην καρδιά μου… Περισσότερα «Τα καλύτερα μουσικά albums για το 2011 – Ιωάννης Γλυκός»

Ο Χένρυ Πούλιγνκ, ένας συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος έχει αποσυρθεί στο Southwood με μοναδική ασχολία του τον κήπο με τις ντάλιες. Στην κηδεία της μητέρας του και ύστερα από πενήντα χρόνια πάνω κάτω ξαναβρίσκεται με την αδερφή της και θεία του, Αυγούστα. Χάρη στη δική της προτροπή θα εγκαταλείψει για πρώτη φορά το σπίτι του και μαζί θα ταξιδέψουν με το Orient Express από το Παρίσι στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα μέχρι την Παραγουάη. Περισσότερα «Ταξίδια με τη θεία μου [Graham Greene]»

Με αφορμή της κυκλοφορίας της ταινίας-ντοκιμαντέρ για την 20ετή πορεία των Pearl Jam, γυρίζουμε πίσω τον χρόνο στα τέλη της δεκαετίας του 80.

Τα 90’s ξεπροβάλλουν δειλά-δειλά και μια νέα μουσική πραγματικότητα ανατέλλει στην Αμερική. Στην πόλη του Seattle υπάρχει πραγματικός αναβρασμός. Πολλές νεανικές μπάντες ξεπετάγονται, όλοι οι μουσικοί γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι μια μεγάλη παρέα.  Σε μια γωνία της πόλης ο Jeff Ament και ο Stone Gossard πρώην μέλη των Green River, τηλεφωνούν στον Chris Cornell. Θέλουν να του ζητήσουν να φιλοξενήσει τον πρώην τραγουδιστή των “Malfunkshun”  Andrew Patrick Wood, από την στιγμή που θα γυρίσει από την αποτοξίνωση. Ο Cornell δέχεται και οι επόμενοι μήνες θα τους βρουν να συγκατοικούν γράφοντας τόνους κομμάτια και μελωδίες καθημερινά. Έτσι παίρνουν σάρκα και οστά οι Mother Love Bone. Περισσότερα «PJ20 [Pearl Jam]»

Είναι πολλοί αυτοί που σκέφτονται να φύγουν, να μεταναστεύσουν… Μέσα σ’ αυτούς είναι ίσως κάποιοι γνωστοί, φίλοι μας, συγγενείς μας.  Μέσα σ’ αυτούς ίσως είσαι κι εσύ. . .

Λεηλατημένη, ποδοπατημένη, συκοφαντημένη, πληγωμένη Ελλάδα.  Από τις κυβερνήσεις της, από τους συμμάχους της, από τους ανθρώπους της.  Οι τελευταίοι, έστω λίγο ίσως απορήσουν, όμως κάπου, κάπως, κάποτε, κάθε Έλληνας έχει πληγώσει αυτό το μέρος.  Οι Ευρωπαίοι φίλοι μας απλά κοιτάζουν το συμφέρον τους κι αυτό είναι κάτι που το κάνουν καλά!  Με κάθε τρόπο.  Πάντα.  Αν όμως οι Έλληνες έχουν αρχίσει να υποφέρουν από μια καινούργια νόσο που λέγεται «υπό καλλιέργεια ενοχή» και μια τάση εγκατάλειψης των πάτριων μαζί με απόγνωση, οι εκάστοτε κυβερνήτες, υπουργοί, άνθρωποι της εξουσίας, διεφθαρμένοι, δόλιοι, εξαπατητές, κλέφτες, βιαστές: της δημόσιας περιουσίας, των δικαιωμάτων των πολιτών, της παιδείας, των εθνικών πόρων, της πρόνοιας, της αξιοπρέπειας, του μέλλοντος αυτού του τόπου από τι πρέπει ν’ αρρωστήσουν;  Από ποιον πρέπει να κριθούν;  από ποιον πρέπει να τιμωρηθούν;  Από που πρέπει να πάρουν μιαν ετυμηγορία;  Από τον καθένα από εμάς που θα τους δώσει ξανά την ψήφο τους στις επόμενες εκλογές;  Κι αν όχι έναν από τους δύο τότε ποιον;  οι άλλοι δεν μπορούν, είναι ανίκανοι.  Μα όλοι είναι ανίκανοι!  Κανένας πολίτης δεν πρέπει να ψηφίσει κανέναν!  Αυτό είναι το καινούργιο κόμμα, το «δεν ψηφίζω κανέναν».  Ή μήπως θα γεμίσουμε πάλι πλατείες και δρόμους να τους επευφημήσουμε που κατέστρεψαν την Ελλάδα; Περισσότερα «Φυλακισμένοι στην Ελλάδα…, που αγαπάμε»

Είναι τουλάχιστον “περίεργο” να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να κάνεις αντικειμενική κριτική για μια μπάντα, για έναν καλλιτέχνη με τον οποίο δεν μπόρεσες ποτέ έως τώρα να μην είσαι …υποκειμενικός. Λατρεύεις τις δουλειές του, όλες τις παραμέτρους και τις λεπτομέρειες της στυλιστικής του άποψης, τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται στους στίχους που γράφει, φοράς εκείνη την αόρατη μάσκα που σε κάνει να βλέπεις το μαύρο ως ένα απαλό και γοητευτικό γκρι, το αδιάφορο λευκό σαν μια πολύ γλυκιά και μαγική απόχρωση του γαλάζιου, τον ακολουθείς στο Twitter, στο Facebook, διαβάζεις το προσωπικό του blog και πετάς (ελαφριά – για να μην την σπάσεις) πράγματα στην οθόνη κάθε φορά που ανακοινώνει ότι θα καθυστερήσει η κυκλοφορία του επερχόμενου album του!

Αλλά και αυτή η κατά τα φαινόμενα ημι-ανώριμη και εν μέρει υπερβολική τακτική “παρακολούθησης” μιας μπάντας μέσα στο παιχνίδι είναι, και μπορεί να μοιάζει σα να προέρχεται από τα χρόνια εκείνα που δεν είχαμε προλάβει να σβήσουμε παραπάνω από 14 κεράκια…, αλλά μα τον Τουτατη δεν περιμένω κανέναν να με καταλάβει και να συμμεριστεί την “τρέλα” μου αν δεν μπει πρώτα στη διαδικασία να ακούσει με προσοχή και ευλάβεια, από την αρχή ως το τέλος τους πρώτους δύο δίσκους του κυρίου Daniel Victor (Act 1: Goodbye Friends of the Heavenly Bodies & Act 2: The Blood and the Life Eternal).

Οκ, λοιπόν τα ακούσατε, και επανήλθατε στο LostEchoes.net για να διαβάσετε -έτοιμοι πλέον- την κριτική μου στο νέο album των Neverending White Lights. Κι έρχομαι τώρα εγώ ο παράφρων μετά από όλη την προαναφερθείσα τελετουργική προετοιμασία να σας δηλώσω ότι ο Καναδός τροβαδούρος κατάφερε να κυκλοφορήσει τον χειρότερο δίσκο της καριέρας του (έως τώρα δηλαδή, καθότι περιμένουμε το ερχόμενο καλοκαίρι το Act III: Love Will Ruin (Part 2) ).

Στη μουσική φυσικά τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά. Βλέπετε… όσες παραγράφους από σκέψεις και να γράψω εδώ, στο τέλος δεν μπορώ παρά να καταλήξω στο ότι ακόμα και τα χειρότερα των NWL είναι …σχεδόν υπέροχα! Μπορεί το Act III να μην φτάνει στο ποιοτικό επίπεδο των ACT I και ACT II, αλλά τελικά είναι κι αυτό κάτι που δείχνει το πόσο μεγάλος μπορεί να είναι ένας τραγουδοποιός. Όταν λοιπόν τα χειρότερά σου, όταν ο πάτος σου είναι τόσο ψηλά, δεν μπορείς παρά να γίνεις αποδέκτης όλων αυτών των αντιφατικών σχολίων που ένας (οποιοσδήποτε) Ιωάννης Γλυκός γράφει ακούγοντας τη δουλειά σου.

 

Το Lonely War το ακούσαμε πριν από αρκετό καιρό και μας θύμισε …U2. Μας παραξένεψε γιατί δεν ακολουθούσε τα σκοτεινά μουσικά μονοπάτια στα οποία μας είχε συνηθίσει ο Daniel Victor, αλλά μας άρεσε εκατομμύρια φορές περισσότερο από ότι έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία 10 χρόνια ο Bono και η παρέα του. Το Falling Apart έσπασε κάθε ελπίδα μέσα μας ότι ο νέος δίσκος θα ήταν πραγματική συνέχεια των άλλων δύο, αλλά ρε γαμώτο μας άρεσε κι αυτό (μα τι στο καλό….;;; ). Και μετά ήρθε το Theme From Love Will Ruin και μας ξανάδωσε ελπίδες για κάτι σχεδόν ελεγειακό…

Κι όταν τελικά είχαμε ολόκληρο το album στα χέρια μας…, ακούσαμε το πιο όμορφο, το πιο γοητευτικό σύγχρονο βαλς που θα μπορούσε να μας αγγίξει! Το The Waltz, το καλύτερο κομμάτι του 3ου δίσκου των NWL και ίσως και το σημαντικότερο σημείο του, που τονίζει την ανισότητά του σαν σύνολο. Τα The Hereafter, Goodbye και The Greatest One προσπαθούν και καταφέρνουν έστω προσωρινά να μας επαναφέρουν στο μελωδικό κλίμα των ACT I και ACT II, αλλά κάτι μοιάζει να λείπει… Με τον υπόλοιπο δίσκο επανερχόμαστε στην πραγματικότητα, στη νέα πραγματικότητα των NWL. Στην πραγματικότητα των (πιο pop/rock και λιγότερο ethereal / ατμοσφαιρικών) Starlight, The Game Needed Me και Ghost Ship που συνεχίζουν να μου συντηρούν την επιθυμία να τα ακούω χωρίς σταματημό, παρόλο που ποτέ δεν με ικανοποιούν πλήρως, ή τελοσπάντων τόσο πολύ όσο με είχε συνηθίσει (και καλομάθει) στο παρελθόν η αγαπημένη μου μπάντα…

Act 3: Love Will Ruin (Part 1)

Track listing
1. Theme For Love Will Ruin
2. Falling Apart (featuring Bed Of Stars)
3. Starlight (featuring Pilot Speed)
4. Say Hi For Me
5. Goodbye
6. The Game Needed Me
7. The Lonely War (featuring Bed Of Stars)
8. Ghost Ship (featuring Hot Hot Heat)
9. The Waltz
10. The Greatest One
11. The Hereafter (featuring Bed Of Stars)

Μέσα σε όλο τον καταιγισμό των πολιτικών εξελίξεων των ημερών αυτή η συναυλία ήταν η καλύτερη εκτόνωση. Μπήκαμε στον σχετικά γεμάτο χώρο του Κυττάρου κατά τις 10:30 για να αντικρίσουμε τους Nano Infect on stage να κλείνουν το set τους. Ενώ οι επιρροές στην μουσική του σχήματος από τους επερχόμενους headliners ήταν εμφανής θα θέλαμε να τους μεταφέρουμε και μια συμβουλή. Ευχαριστούμε για το ζέσταμα με τα “See You In Hell” και “Hellraiser” αλλά όταν τα παίζετε πριν από τους δημιουργούς τους η σύγκριση είναι αναπόφευκτη και αυτό σας κοστίζει. Αξιόλογα πάντως τα παιδιά και ο ήχος τους καλός. Περισσότερα «Suicide Commando, Κύτταρο, 05.11.2011 [live review]»

Μπορεί το όνομά του είναι ένας σιδηρόδρομος από κατά το πλείστον αρκετά «δύσκολες» λέξεις –Bjørn Alexander Gøtzsche Lange– αλλά κάτι μας λέει ότι θα χρειαστεί να το θυμόμαστε στις συζητήσεις που στο εγγύς μέλλον θα κάνουμε με τους φίλους μας, με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν, με αυτούς που θα μας ενδιαφέρει να μοιραστούμε και να αναλύσουμε ό,τι γνωρίζουμε για τους Flag White. Βλέπετε, αυτός ο Δανός τύπος (από την Κοπεγχάγη) κατάφερε από το πρώτο του κιόλας EP να μας πάρει το μυαλό, και να μας θυμίσει εκείνες τις εποχές που ένα σπάνιο (τουλάχιστον για μας – κυριολεκτικά και μεταφορικά) βινύλιο, ή και γιατί όχι κι ένα CD… μπορούσε να αποτελέσει το καλύτερο, το πιο έντονα συναισθηματικό δώρο! Περισσότερα «Flag White – «Let Go» [ep review / band to watch]»

Με νέο δίσκο στο ενεργητικό τους, οι Covenant βρίσκονται σε περιοδεία, από όπου δεν απουσίασε (ευτυχώς) η Αθήνα. Το σουηδικό σχήμα, που βίωσε πολύ νωρίς την επιτυχία, στο δεύτερο μισό των ‘90s, παραμένει πιστό στις synth pop καταβολές του. Στο ραντεβού, ήταν παρούσα η ναρκισσιστική περσόνα του Eskil Simonsson αλλά απών (όπως συνηθίζεται)  ο Joakim Montelius.

Αλλά και το κοινό ήταν παρών, τουλάχιστον όσοι απομένουμε πιστοί του σχήματος και του συγκεκριμένου ήχου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μέσος όρος των ηλικιών ήταν αισθητά ανεβασμένος (μήπως να αυτοαποκαλούμαστε «παλαιοσυνθάδες» όπως λέμε «παλαιοροκάδες»;). Περισσότερα «Covenant, Αθήνα, Κύτταρο, 01.10.2011 [live review]»

Η πρώτη ερώτηση, η πρώτη απορία στα (αρκετά) παλαιότερα Hysterika parties ήταν το …αν θα έπαιζαν live οι Carpe Diem. Θυμάμαι ο ίδιος την αγωνία αυτή αλλά και την απογοήτευσή μου όταν η απάντηση ήταν αρνητική. Ακόμα περισσότερο θυμάμαι την ενέργεια που εξέπεμπε και τον ενθουσιασμό που προκαλούσε το συγκεκριμένο σχήμα σε όσους είχαν την τύχη να τους παρακολουθήσουν από κοντά. Κάπως έτσι ξεκίνησε η επαφή μου με τα …πρώτα μουσικά / δημιουργικά βήματα του Νίκου Μπιτζένη. Κι επειδή οι ικανοί και τολμηροί ποτέ δεν χάνονται, ο Νίκος Μπιτζένης επανήλθε στη μουσική πραγματικότητα της χώρας μας (κι όχι μόνο) με τους Mikro, τους Fotonovela, την εξαιρετική του παραγωγή στις Marsheaux αλλά και με το προσωπικό του project που όλοι γνωρίζουμε ως nikonn. Ο τρίτος προσωπικός δίσκος του (Instamatic) κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό (ακολουθώντας τα πολύ αξιόλογα Poladroid [2006] και Utopia [2008]), και το LostEchoes.net αποφάσισε να πάρει το γνωστό “ανακριτικό” του ύφος και να του θέσει κάποιες από τις ερωτήσεις που στριφογύριζαν στο μυαλό μας πολύ καιρό τώρα… Περισσότερα «Νίκος Μπιτζένης [nikonn, Mikro, Fotonovela]»

Δεν έχω προσωπική εμπειρία από την διαδικασία στην οποία μπορεί να μπαίνει κανείς όταν δημιουργεί μια μπάντα και έρχεται η στιγμή να επιλέξει κάποιο όνομα. Φαντάζομαι η επιλογή έχει διαφορετικά κριτήρια για τον καθένα, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ένα κακό ή αδιάφορο όνομα *δεν* εμπόδισε μουσικά σχήματα από το να τύχουν αναγνώρισης και αποδοχής από το ευρύ κοινό. Μπορεί κανείς να βρει τεράστιες λίστες από αστεία / περίεργα / γελοία / ιδιαίτερα ονόματα μουσικών σχημάτων και καλλιτεχνών στο internet… Εμείς ξεχωρίσαμε τα παρακάτω πέντε.

 

COM TRUISE

Φήμες λένε ότι ο μουσικός από το New Jersey (πραγματικό όνομα Seth Haley) λάτρεψε μικρότερος τόσο πολύ το Top Gun και το Cocktail, που όταν αργότερα αποφάσισε να ασχοληθεί με τη μουσική, θεώρησε ότι επιβάλλονταν το καλλιτεχνικό του όνομα να θυμίζει τον γνωστό ηθοποιό που πρωταγωνιστούσε σε αυτά. Οι πληροφορίες που είχαν διαρρεύσει πριν από λίγους μήνες, ότι το πρώτο του album θα ονομάζονταν “Gop Tun” αποδείχτηκαν ανακριβείς (το album έχει τον τίτλο “Galactic Melt“). Περισσότερα «Μουσικά σχήματα με περίεργα ονόματα…»

Σε ένα χρόνο που μάλλον δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι μας έχει εντυπωσιάσει μουσικά (μέχρι τώρα), ευχάριστη έκπληξη αποτελούν οι A Second Of June. Μετά από τον πρώτο τους εγχείρημα (The Inside Laws – 2009) που κατά βάση ήταν αδύναμο αλλά δήλωνε τις προοπτικές τους, η μπάντα από τη Γαλλία κυκλοφόρησε φέτος τη νέα της ολοκληρωμένη δουλειά με τον τίτλο “Psychodrama“. Περισσότερα «A Second Of June – Psychodrama [album review]»

Το ευρύ κοινό στην Ελλάδα τους πρωτογνώρισε από την εκπομπή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου στον Best 92.6. Οι Dropeners πολύ σύντομα αγαπήθηκαν από όλους και σήμερα -δύο μόλις χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία τους [διαθέσιμη δωρεάν στον net]- θεωρούνται ως ένα από τα πιο ταλαντούχα σχήματα της μουσικής σκηνής που εκπροσωπούν. Το LostEchoes.com μίλησε με τον ιθύνοντα νου και τραγουδιστή της μπάντας από την Φεράρα της Ιταλίας, Βασίλη Τσαβδαρίδη και οι απαντήσεις στη mini-ανάκρισή μας ήταν άκρως ενδιαφέρουσες…

Περισσότερα «Dropeners – συνέντευξη με τον Βασίλη Τσαβδαρίδη»

Αυτό τον δίσκο δεν θα τον βρείτε εύκολα στα δισκοπωλεία. Κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα (5000) και μόνο σε βινύλιο προς χάριν του Record Store Day. Ακόμη κάποια κομμάτια δεν είναι καινούρια έχουν κυκλοφορήσει είτε ως B-side ή σαν promo. Όπως και να’χει όμως εμείς θα το αντιμετωπίσουμε σαν σύνολο.

Η αλήθεια είναι ότι ένας δίσκος με διασκευές δύσκολα βγαίνει καλός ακόμη και αν το γκρουπ είναι αξιόλογο. Ακούστε πχ το Emotive των Perfect Circle και θα συμφωνήσετε ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να μην είχε κυκλοφορήσει ποτέ . Υπάρχουν βέβαια και κάποια originals που δεν ακούγονταν και ως διασκευές τρέλαναν κόσμο. Ας αρχίσουμε από αυτά που μας άρεσαν εδώ όμως. Περισσότερα «Deftones – Covers [album review]»

Τελικά, με τις νεκρολογίες δεν τα πάω καλά. Όχι ότι μού ζήτησε μία επί τούτου ο αρχισυντάκτης μας. Δοκίμασα πριν λίγο καιρό να γράψω ένα άρθρο για τα δέκα χρόνια από τον θάνατο του Ιάννη Ξενάκη. Μου απάντησε «ok, προχώρα». Η σελίδα έμεινε τελικά θλιβερά λευκή… Τώρα που ο Θανάσης Βέγγος δεν είναι πια μαζί μας, όπως και άλλοι που αποφάσισαν να την «κάνουν» αυτές τις ημέρες, δοκιμάζω ξανά. Περισσότερα «Ο Θ. Β. δεν είναι πια εδώ…»

Steven who?

Το έτος είναι πλέον 2011 και ποιος είναι αυτός ο σοβαρός άνθρωπος που γράφει και την αυτοβιογραφία του; Μα ο πρώτος drummer των Guns N’ Roses. Τώρα αν αναρωτιέστε ποιοι είναι αυτοί και ποιος τους ακούει, θα σας πούμε ότι δεν έχετε και πολύ άδικο, το συγκεκριμένο σχήμα ήταν dead and gone κάπου το 1994 και όμως 17 χρόνια μετά ο Axl Rose κάνει sold out όπου εμφανίζεται και τα υπόλοιπα μέλη βρίσκονται με την κάθε ευκαιρία στο προσκήνιο. Για μένα αγαπημένος δίσκος παραμένει το Spaghetti Incident διότι από εκεί γνώρισα τους Dead Boys. Περισσότερα «Steven Adler – My Appetite for Destruction»

Όχι δεν ήταν Πρωταπριλιάτικο αστείο, οι Black Mountain είχαν έρθει από τον Καναδά στην Ελλάδα.  Ανέλπιστο αλλά όχι και ανέφικτο. Μια μπάντα φρέσκια με αρκετό υλικό στο ενεργητικό της για να καλύψει την απαιτούμενη μιάμιση ώρα ενός αξιοπρεπές live βρίσκονταν επί σκηνής.  Η ώρα, 23:20 περίπου, από κάτω χίλια άτομα μοιρασμένα σε όλο το Gagarin αλλά ουσιαστικά στριμωγμένα κατά το μεγαλύτερο μέρος τους όσο πιο μπροστά γίνονταν. Περισσότερα «Black Mountain, Gagarin 205, 01.04.2011 [live review]»

Dessert rock σε μια ερειπωμένη πόλη.

Αυτό ακριβώς θύμιζε το κέντρο της Αθήνας το βράδυ της εθνικής μας επετείου, όχι  όμως και το σκηνικό έξω από το Fuzz . Λιγο μετά τις 9 και τουλάχιστον 100 άτομα βρίσκονταν γύρω από την είσοδο του club ελπίζοντας να βρεθεί κάποιος μαγικός τρόπος να μεταφερθούν μέσα. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι Kyuss που έκαναν sold out πάνω στο εθνικό τριήμερο και μια εβδομάδα πριν από την εμφάνιση των Meshuggah  στο Gagarin; Είναι οι δικοί μας Black Sabbath μια μπάντα που με καθόλου airplay  και μεταδιδόμενοι από στόμα σε στόμα απέκτησε κολοσσιαίο status και γέννησε ένα μουσικό είδος ενώ είχε ήδη διαλυθεί γιατί δεν πούλαγε αρκετά.  Αυτούς είχαμε έρθει να προσκυνήσουμε απόψε και ας έλειπε ένα βασικό μέλος τους ο κιθαρίστας Josh Homme που μόλις πριν 10 μέρες είχε εμφανιστεί με του QOTSA στο φεστιβάλ SXSW στο Τέξας. Περισσότερα «Kyuss, Fuzz Club, 25.03.2011 [live review]»

Πολυσυζητημένη.  Πολυδιάστατη.  Απειθάρχητη. Απρόβλεπτη.  Κυμαινόμενη.  Απατηλή.  Ανατριχιαστική.  Τρομερή.  Αμαρτωλή.  Τιμωρός κρίση. Άλλοθι, δικαιολογία, εξιλαστήριο θύμα, εφαλτήριο, δεκανίκι, πιπίλα, πόρνη, μάρτυρας, κλισέ κρίση.

Θα μπορούσε να γίνει ψυχιατρικός όρος, δικαστικό επιχείρημα, νομοθετικό αίτιο κι αιτιατό.  Θα μπορούσε να γίνει το ανθρώπινο άλλοθι μας λίγο πριν ξαπλώσουμε στο κρεβάτι μας.  Τι κρίμα όμως, ήδη έχει γίνει όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα που αδυνατούν οι λέξεις και ο χώρος να περιγράψουν. Περισσότερα «ΚΡΙΣΗ… [συνειδήσεως]»

A Starr has fallen from the sky…

Αποχαιρετισμός στον Mike Starr των Alice In Chains

Για να σας μεταφέρω λίγο στο κλίμα που επικρατεί αυτή την στιγμή στο κεφάλι μου θα πρέπει να ακουστώ λίγο βαρετός , παλαιολάτρης και ίσως και ξερόλας. Θα ήθελα να μου τα επιτρέψετε όλα αυτά και μετά με κάνετε ρόμπα άνετα στα comments.

Ταξιδεύουμε λοιπόν πίσω στις αρχές των 90s μια εποχή που οι περισσότεροι από εσάς ίσως και να μην είχαν γεννηθεί.  Τότε το «μεταλ» εδώ στο Ελλάντα ήταν παντοδύναμο και οτιδήποτε δεν μπορούσε να το συμπεριλάβει στην ταμπέλα του απλά περιφρονούνταν.  “Grunge metal” λοιπόν δεν πούλαγε κανένα δισκοπωλείο οπότε άμα άκουγες grunge δεν μπορούσες πολύ απλά να ακούς και metal. Ήταν πολύ ροκ αυτό το είδος, δεν το πλησίαζες είχε πολλά άσχημα πράγματα μέσα του ακόμη χειρότερα και από αυτό το “πανκ”. Βέβαια το να είσαι πάνκης σε εκείνη την φάση είχε και μεγάλο respect οπότε δεν σε πολυάγγιζαν, αλλά εδώ παρεκκλίνουμε. Περισσότερα «Mike Starr is dead…»

Τα προγνωστικά σε θεάματα όπως η Απονομή των βραβείων Oscar συνήθως έχουν ενδιαφέρον μόνο σε μία περίπτωση: όταν δεν υποστηρίζεις ΚΑΝΕΝΑΝ διαγωνιζόμενο. Όπως συμβαίνει με εμένα φέτος (προφανώς, εξαιρούμε τον Λάνθιμο…), σε αυτή τη διόλου ευχάριστη σεζόν και ειδικά όταν κάθομαι και σκέφτομαι «τι σκατά υποψήφιοι είναι αυτοί;»… Ξέρω ότι ακούγομαι στριφνός και κακόβουλος, οπότε ας το ρίξουμε στο… ευγενές betting και για φέτος.

 

ΤΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΤΑ «ΕΥΚΟΛΑΚΙΑ»

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Κάποιοι φέτος είναι νικητές πριν καν γνωστοποιηθούν ως… υποψήφιοι. Και δεν είναι λίγες οι κατηγορίες φέτος που μπορείς να παρατηρήσεις το εν λόγω φαινόμενο. Τουτέστιν:
–    Τον Κόλιν Φερθ δεν τον κουνάει κανείς από το θρόνο του. Έχει πάρει ότι βραβείο υπάρχει στον πλανήτη για το Λόγο του Βασιλιά, και το Όσκαρ δε θα αποτελέσει εξαίρεση. Από τους πιο σίγουρους Α’ Αντρικούς των τελευταίων ετών. Περισσότερα «OSCARS 2011 – Βασιλευομένη Δημοκρατία»

ΑΠΩΛΕΙΑ
* * *

Σκηνοθεσία: Τζον Κάμερον Μίτσελ
Πρωταγωνιστούν: Νικόλ Κίντμαν, Ααρον Εκχαρτ, Νταϊαν Γουίστ

Θα θυμίσω την περίπτωση του Biutiful, για την οποία είχα μιλήσει με «διαολόστειλτες» εκφράσεις πριν μερικές βδομάδες. Και δε θα τη θυμίσω επειδή… θέλω να τη θυμάμαι, αλλά επειδή ελπίζω σε μια δικαίωση. Η οποία θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται με ταινίες σαν την Απώλεια – όχι επειδή αυτές είναι αριστουργήματα, αλλά επειδή τουλάχιστον έχουν τα κότσια να παλέψουν με ένα θέμα βαρύ κι ασήκωτο, χωρίς να σου πουλήσουν τη «μιζέρια» του για ράβδους χρυσού. Περισσότερα «Απώλεια (Rabbit Hole) [cine review]»

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ
*
Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
Πρωταγωνιστούν: Νάταλι Πόρτμαν, Βενσάν Κασέλ, Μίλα Κούνις, Μπάρμπαρα Χέρσι

Για το Ντάρεν Αρονόφκσι έχω πει τα καλύτερα και ποτέ δε με απογοήτευσε ταινία του – τουναντίον, τον θεωρώ μάστορα των εικόνων και δεινό κινηματογραφιστή, με άποψη και ιδέες που μπορούν να ξεπεράσουν τις όποιες σεναριακές αντιξοότητες βρεθούν μπροστά του. Για τον Μαύρο Κύκνο θα παραδεχτώ ότι ουδέποτε κράτησα μικρό καλάθι και έτριβα τα χέρια μου από ικανοποίηση στο άκουσμα και μόνο της υπόθεσης – μου μυριζόταν «χρυσωρυχείο» για έναν τύπο που αρέσκεται στις ψυχολογικές (και με άχτι τις… σχιζοφρενικές) καταβάσεις στην ανθρώπινη ψυχή. Αλλά αντί μαύρος, προέκυψε… άραχλος. Δυστυχώς. Περισσότερα «Ο Μαύρος Κύκνος (Black Swan) [cine review]»

Προς όσους δε χώνεψαν τα ακραία χιουμοριστικά τερτίπια του Ρίκι Τζερβές στις Χρυσές Σφαίρες την προηγούμενη Κυριακή: ας μου βρει ένας που είχε λάθος ή έλεγε ψέματα και αμέσως θα παραδεχτώ την «αγαρμποσύνη» του. Επειδή όμως πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένα τέτοιο επιχείρημα, καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι το Χόλιγουντ παραμένει πραγματικά λαμπερό μόνο όταν κάποιος βγάζει τα σκατά του στη φόρα. Για να ξέρουμε και πού πατάμε, βρε αδερφέ.

THE FIGHTER
* *
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ο. Ράσελ
Πρωταγωνιστούν: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Κρίστιαν Μπέιλ, Εϊμι Ανταμς, Μελίσα Λίο

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ένας χαμηλού «διαμετρήματος» πυγμάχος προσπαθεί να γίνει ένας νέος Ρόκι, έχοντας δίπλα του τον πάλαι ποτέ κραταιό του τίτλου και νυν κοκαϊνομανή αδερφό του, τις επτά «βλαχάρες» αδερφές του και την υπερπροστατευτική «μάνατζερ» μητέρα του. Περισσότερα «The Fighter [cine review]»

Ο καλλιτεχνικός Γολγοθάς αυτής της «διαβολοβδομάδας» ξεκινάει με μια από τις μεγαλύτερες «απάτες» των τελευταίων ετών, και ακούει στο όνομα Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιαρίτου. Το νέο του «επίτευγμα» με τον – προφανέστατα ειρωνικό – τίτλο BIUTIFUL ( 0 )είναι άλλο ένα λιθαράκι στο τεράστιο τείχος κοροϊδίας που έχει στήσει ο τύπος απέναντι στο φιλοθεάμον κοινό από τα 21 Γραμμάρια κι έπειτα. Περισσότερα «BIUTIFUL [cine review]»

Το 2010 αφήνει πίσω του έντονες στιγμές όχι μόνο μουσικά αλλά και γενικά. Όλοι σχεδόν μπήκαμε σε μια αναθεώρησή της καθημερινότητάς μας, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και κάποιες σταθερές να κρατηθούμε. Η μουσική -μια από αυτές- δεν μας απογοήτευσε και εξακολουθεί να χρωματίζει την ζωή μας στα σημεία που θέλουν να μας την βάψουν γκρι. Με μεγάλη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω ότι αγάπησα περισσότερο από τις φετινές κυκλοφορίες! Περισσότερα «Τα καλύτερα του 2010 [Χρήστος Αναγνώστου]»

Του άρεσε ν’ ανεβαίνει στην ταράτσα και να κάθεται εκεί με τις ώρες.  Παρατηρούσε κάποιες μικρές λεπτομέρειες που του ξέφευγαν όταν περπατούσε στους δρόμους και η οπτική του γωνία ήταν ευθεία και ρεαλιστική.  Η αλήθεια ήταν μάλλον ότι του άρεσε να παρατηρεί λεπτομέρειες της αόρατης ζωής, αυτής που περνά και χάνεται, σκεφτόταν ήταν τόσο κρίμα…

Μια φορά περνώντας έξω από μια πόρτα, εκεί πίσω από το σπίτι του, είχε αφήσει ένα κουτί πραλίνες Λεωνίδας, θυμόταν ετοιμαζόταν να βγει μ’ ένα πενηντάρικο στην τσέπη, αγόρασε τις πραλίνες κι έπειτα περιπλανήθηκε στην πόλη με άδειες τσέπες, με κανένα βάρος στην ψυχή, λυτρωμένος από μιαν ενοχή που δεν του ανήκε ποτέ.  Παραλήπτης εκείνου του υπέροχου – γλυκού κουτιού ήταν μια ηλικιωμένη κυρία, την παρατηρούσε με προσοχή την προηγούμενη μέρα από την ταράτσα του, με πόση δυσκολία μετέφερε την λεκάνη με τα βρεγμένα ρούχα της και πόσην ώρα της έπαιρνε να τ’ απλώσει, ένα υδάτινο μονοπάτι την ακολουθούσε, από την αδυναμία να τα στύψει καλά.  Όμως έπλενε συχνά, τα σεντόνια ήταν μετρημένα, τόσο λίγα υπάρχοντα που τα έπλενε αρκετά συχνά και η ανάγκη καθαριότητας υπερνικούσε την ανημποριά. Περισσότερα «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του γίγνεσθαι…»

Να ‘μαι και πάλι πίσω στην όμορφη παρέα μας! Ανειλημμένες υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να είμαι, το τελευταίο διάστημα, συνεπής στο καθιερωμένο ραντεβού μας αλλά πιστεύω πως λίαν συντόμως θα τελειώσει και αυτό. Πόσο μάλλον τώρα που φτάνει στο τέλος του και τούτο το έτος (για τους περισσότερους από εμάς τους «κοινούς» θνητούς, ευτυχώς θα έλεγα!), δεν θα μπορούσα να «λείψω» και να μην σας ευχηθώ τα δέοντα για τη νέα χρονιά που μας υποδέχεται σε λίγες μόνο ημέρες. Δεν θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω την επικαιρότητα, ας περάσουν με το καλό οι γιορτές (οι οποίες φέτος δυστυχώς είναι πιο υποτονικές από ποτέ..) και έπειτα θα έχουμε όλο τον χρόνο για να επισημάνουμε τα «κακώς» κείμενα που ταλανίζουν την Ελλαδίτσα μας. Μακάρι να φανούμε ψεύτες και να διαψευστούν οι Κασσάνδρες αλλά ποιος πιστεύει σε θαύματα στις μέρες μας; Δυστυχώς οι αριθμοί είναι εναντίον μας… Περισσότερα «Time Machine issue #13»

TRON LEGACY

* * * * *

Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Κοζίνσκι

Πρωταγωνιστούν: Γκάρετ Χεντλαντ, Τζεφ Μπρίτζες, Ολίβια Γουάιλντ, Μάικλ Σιν

Τα λέγαμε πέρυσι τέτοια εποχή για το Avatar.Τότε η διχογνωμία ήταν ακόμα μεγαλύτερη, λόγω του μεγέθους της ίδιας της ταινίας, της εμπορικής της «χούντας» και της ρηξικέλευθης παρακαταθήκης της. Εκεί, δεν υπήρχε σενάριο, η πλοκή αναμασημένη από χίλια δυο παραμυθάκια, η εξέλιξη προβλέψιμη. Αυτά, για όσους νόμιζαν ότι ο Κάμερον είναι κάποιας μορφής θεότητας που μπορεί να χωρέσει τρία εκατομμύρια καρπούζια στη χούφτα του ενός χεριού του. Το «θαύμα» της εικόνας του όμως, καμία άλλη τρισδιάστατη «αρπαχτή» δεν κατάφερε να το ξεπεράσει – ούτε καν να το αγγίξει. Πώς επιμένουμε να υπερέχει σε περιεχόμενο ένα… θαύμα; Απλά, κανείς ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα. Περισσότερα «Tron Legacy [cine review]»

Το 2010 ήταν αναμφισβήτητα μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη χρονιά για τη μουσική. Και το να φτιάξει κανείς μία λίστα με τα καλύτερα μιας τέτοιας χρονιάς μόνο εύκολο δεν είναι, εκτός και αν σε λένε Rob Gordon…

Μαζί λοιπόν με την παρακάτω λίστα καθώς και με τις καλύτερες ευχές μου για το 2011,θεωρώ σημαντικό να κάνω και μια παρατήρηση. Φέτος, ήταν μια εξαιρετική χρονιά για την ελληνική εναλλακτική σκηνή. Δουλειές που δε θα δείτε παρακάτω, αλλά θα μπορούσαν εύκολα να βρίσκονται εκεί, όπως των Tango with Lions, Monsieur MInimal, Film, Liebe, Marietta Fafouti, Expert Medicine, Sillyboy, Abbie Gale και πάρα πολλών άλλων, είναι δείγμα του ότι η ελληνική σκηνή είναι εδώ, πιο δημιουργική από ποτέ. Κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι, ο καθένας από όπου και όπως μπορεί, να στηρίξουμε όλο αυτό που συμβαίνει τώρα, γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο…

Καλή ανάγνωση! Περισσότερα «Ο Χρήστος Αγγελόπουλος (Indieground Radio, Blue Bar) επιλέγει… Τα καλύτερα του 2010»

Μας κέρδισε από την πρώτη του κιόλας δισκογραφική δουλειά (2008 – “Lollipop”), κατέκτησε πολλές ευρωπαϊκές χώρες σε χρόνο μηδέν και συνεχίζοντας να λαμβάνει διακρίσεις από όλο τον κόσμο, έκανε φέτος το τολμηρό βήμα και κυκλοφόρησε το πρώτο του ελληνόφωνο album. Εν μέσω των ζωντανών εμφανίσεών του αλλά και της προετοιμασίας του για το επόμενό του -ξενόγλωσσο αυτή τη φορά- album, ο Monsieur Minimal βρήκε το χρόνο να μοιραστεί μαζί μας τις λίστες με τους αγαπημένους δίσκους του για το 2010. Περισσότερα «Ο Monsieur Minimal επιλέγει …τα καλύτερα του 2010»

Με δεδομένο ότι ο καθένας/κάθε μια από εμάς βιώνει με διαφορετικό τρόπο το πέρασμα του χρόνου, τότε πρέπει να λάβουμε επίσης σαν δεδομένο ότι ο καθένας/κάθε μια εξ ημών διαφοροποιείται ως προς την “κατάταξη” των αναμνήσεων του, ιδίως όταν καλείται να το πράξει αυτό σε περίοδο όπου συνηθίζουμε να κάνουμε “απολογισμούς πεπραγμένων”.

Ως εκ τούτου, οι Rammstein κυριάρχησαν στο προσωπικό μου ημερολόγιο. Αρχικά με το έργο “Liebe Ist Fur Alle Da”, για το οποίο έγραψα και εκτενή αναφορά (ευχαριστώ τον αρχισυντάκτη που δεν το …επέστρεψε ως “απαράδεκτο”) και έπειτα με τη συναυλία που το γερμανικό σεξτέτο έδωσε στη Μαλακάσα, εκείνο το βράδυ της 28ης Ιουνίου. Έχοντας μάθει απ’έξω το Live Aus Berlin και το Volkarball και βλέποντας πολλά βίντεο στο YouTube, από συναυλίες σε άλλες χώρες, διατηρούσα ακέραια την πίστη ότι μια συναυλία μπορεί να προσφέρει τόσο μεγάλη συγκίνηση. Πάρα τα χρονάκια μου, δικαιώθηκα πλήρως για το ότι βρέθηκα στις πολύ πρώτες σειρές: κόσμος που χτυπιόνταν, τραγούδαγε, ούρλιαζε, έκλαιγε, όταν με το διαδοχικό πέσιμο της μαύρης κουρτίνας και της τεράστιας γερμανικής σημαίας, είδαμε επιτέλους τον Till Lindemann και την παρέα του επί σκηνής. Για να μην πλατιάσω, αφού οι Rammstein αποτελούν περίπτωση που είτε τους λατρεύεις απόλυτα είτε τους απορρίπτεις απόλυτα, η παράσταση που φτιάχνουν δεν περιορίζεται μόνο στο μουσικό περιεχόμενο, αλλά παραπέμπει ευθέως σε παραστάσεις όπερας και θεάτρου. Ως εκ τούτου, αποτέλεσε μια κορυφαία στιγμή συνολικά των καλλιτεχνικών πεπραγμένων που έλαβαν χώρα το 2010. Περισσότερα «Μίνι Ανασκόπηση 2010 [Γιάννης Καμαρινός]»

Το 2010 ήταν μια αρκετά καλή χρονιά στο χώρο της δισκογραφίας. Τόσο όσον αφορά στη διεθνή σκηνή, όσο και για τα ελληνικά ξενόγλωσσα σχήματα (Tareq, GAD. Electric Litany, Abbie Gale, B-Sides, κλπ) που ομολογουμένως κυκλοφόρησαν αξιόλογες και επιτέλους αρκετά σωστά προωθημένες δουλειές. Η χρονιά σε μεγάλο βαθμό σημαδεύτηκε (ακόμα μια φορά) από τις αμέτρητες indie-rock μπάντες που είναι (άλλες καλώς κι άλλες κακώς…) “trendy” τα τελευταία χρόνια, ενώ κάποιοι “βλέπουν” μια τάση (ή μήπως πρέπει να μιλήσουμε για «επιστροφή») προς την shoegaze σκηνή, που όντως έχει αρχίσει με την βοήθεια των διαδικτυακών μέσων (MySpace, Facebook, Twitter, Blogs) να βγαίνει από το σκοτάδι στο οποίο είχε υποπέσει καιρό τώρα.

Στα αξιοσημείωτα της χρονιάς το τελευταίο ever -κατά τα φαινόμενα- album των Trembling Blue Stars, το φαινόμενο HURTS, η ελληνόφωνη δουλειά – έκπληξη του Monsieur Minimal, αλλά και η επιστροφή τωνDuran Duran στον 80’s ήχο με τον οποίο τους μάθαμε και τους αγαπήσαμε… back in the days. Δεν θα μπορούσαμε, επίσης, να μην αναφερθούμε και στη Nika Roza Danilova (Zola Jesus) που κατόρθωσε (διότι περί κατορθώματος πρόκειται) να κάνει πολλούς κριτικούς να συμπεριλάβουν την φετινή της -εντελώς goth-ish- κυκλοφορία (“Stridulum II”) στα καλύτερα της χρονιάς… Περισσότερα «Τα καλύτερα του 2010 [Ιωάννης Γλυκός]»

ATTENBERG

* * * *

Σκηνοθεσία: Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη

Πρωταγωνιστούν: Αριάν Λαμπέντ, Βαγγέλης Μουρίκης, Ευαγγελία Ράντου, Γιώργος Λάνθιμος

Ήθελα να μην ξεκινήσω με αυτό, αλλά τελικά ενέδωσα στον – αχρείαστο – πειρασμό. Αν βάλεις τοAttenberg δίπλα στον Κυνόδοντα θα διαπιστώσεις ότι τα κοίταξες καλά-καλά και μοιάζανε στη μούρη. Σα δίδυμα αδέλφια, από τον «άλλον» πλανήτη του νέου ελληνικού σινεμά. Ωστόσο, έχουν μία και μόνη γραμμή να τα χωρίζει. Ο Κυνόδοντας είναι η τεχνική, η «ουσία», το «θέμα». Το Attenberg είναι η «ψυχή», το «ταξίδι», το συναίσθημα. Ίσως και να είναι η πιο ταιριαστή λέξη για να περιγράψει την ταυτότητα τούτης της πλευράς του ενιαίου αυτού κινηματογραφικού νομίσματος. Περισσότερα «Attenberg [cine review]»

Του φάγανε τη γυναίκα μπροστά στα μάτια του. Του φάγανε το παιδί εκτός πλάνου. Τον φάγανε κι αυτόν – ή έτσι νομίζανε μέχρι που ξαναεμφανίστηκε για να τον ξαναφάνε και να ξαναεμφανιστεί πιο αποφασισμένος από ποτέ. Είναι ο Ματσέτε, ο πιο τεστοστερονούχος και υπέρλαμπρα cool ήρωας της χρονιάς! Τον είχαμε πρωτογνωρίσει ως τρέιλερ στο projec tτου Grindhouse πριν τρία χρόνια και βαθιά μέσα μας πιστεύαμε ότι αυτή η ταινία πραγματικά ΕΛΕΙΠΕ από το όλο κατασκεύασμα. Ο Ροντρίγκεζ δεν είναι ηλίθιος, βέβαια. Έχει μάθει πλέον από τον καλό του φίλο και δάσκαλο Κουέντιν ότι αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν βγαίνει. Οπότε, ο κοντός, κακάσχημος Μεξικάνος παύλα πρώην federale είναι εδώ, και σε 104 λεπτά γ..μεί και δέρνει. Κυριολεκτικά. Περισσότερα «MACHETE [cine review]»

Δεν είχε περάσει και πολύ καιρός από τότε που είχε ξεκινήσει να κάνει μαθήματα ζωγραφικής.  Είχε ήδη «θυσιάσει» ένα δωμάτιο του -μα την αλήθεια- μικρού διαμερίσματος της για να μπορεί ν’ απολαμβάνει το πάθος της με περίσσια γενναιοδωρία κι ανεμελιά πετώντας χρώματα παντού και πασαλείβοντας επιφάνειες με ηδονική τελετουργία.  Το αγαπημένο της θέμα ήταν πορτρέτα με πρωταγωνιστές τυχαίους περαστικούς έξω από το παράθυρο της.  Ευτυχώς έμενε στον πρώτο όροφο και μπορούσε να έχει καλή οπτική επαφή με τα πρόσωπα που περνούσαν, κάτω από το μπαλκόνι της, πάνω κάτω τον δρόμο. Περισσότερα «Μια καλλιτεχνική ιστορία πόλης»

Βρισκόμαστε δύο περίπου χρόνια μετά από την παρθενική τους δισκογραφική απόπειρα (τουλάχιστον με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία), “Just a crash”, όταν οι Cyanna τάραξαν για πρώτη φορά τα νερά της ελληνικής δισκογραφίας στην αγγλόφωνη μουσική σκηνή. Σήμερα, το μουσικό project  των αδελφών Sid – με την υπόσταση πενταμελούς πλέον μπάντας – δίνει και πάλι δυναμικά το παρόν στα δισκογραφικά δρώμενα με το άλμπουμ “End is near”.

Με το πρώτο κιόλας άκουσμα του δίσκου καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό μείγμα σύγχρονου rock’n roll με δώσεις από παλαιότερα rock-metal στοιχεία (και καταβολές των Cyanna), πιο κοντά σε ένα φυσικό και άμεσο ήχο με έντονο ωστόσο ρυθμό (όπως μας υπενθυμίζουν άλλωστε και στο τρίτο κομμάτι του δίσκου, San Quentin “the rhythm is all”…). Τα ηχοστρώματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα σε σχέση με τη δομή του JAC και είναι εμφανές ότι τόσο οι κιθάρες με το μπάσο όσο και τα τύμπανα έρχονται στην πρώτη γραμμή, ενώ τα πλήκτρα πλαισιώνουν τα κομμάτια πιο διακριτικά «ντύνοντας» ομοιόμορφα το όλο σύνολο. Το μόνο σίγουρο ακούγοντας το ΕΙΝ – αν ειδικά έχεις παρευρεθεί σε live των Cyanna – είναι ότι θα σε παρασύρει και θα σε μεταφέρει μπροστά στη σκηνή, μέσα στην εξίσου δυνατή και εκρηκτική ατμόσφαιρα των συναυλιών τους. Αυτό γίνεται από το πρώτο κιόλας κομμάτι, “Βe the devil”, αρκετά γνώριμο άκουσμα αφού περιλαμβάνεται στα live τους αρκετό καιρό πριν από την επίσημη δισκογραφική κυκλοφορία του. Περισσότερα «Cyanna – End is near»

Έχει μόλις τέσσερις ταινίες στο ενεργητικό της. Και ένα Όσκαρ. Και μερικές από τις πιο πρωτότυπες ιδέες που θα μπορούσες να βρεις (και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό) σε ένα «νεογνό» της κινηματογραφίας. Της αναγνωρίζεις το χαρακτηριστικό στιλ, το new age ρομαντισμό, τη φινέτσα, το μπρίο, την πρωτοτυπία, την ευαισθησία, το χιούμορ, το ρυθμό, την σκηνοθετική και συγγραφική «καπατσοσύνη» της. Και ξαφνικά, βλέπεις μπροστά σου το Somewhere. Η ίδια το ονομάζει «ταινία». Βγαίνοντας από την αίθουσα, είσαι σχεδόν βέβαιος ότι ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Περισσότερα «SOMEWHERE [cine review]»

Η αληθινή ιστορία πίσω από το νεότερο δισεκατομμυριούχο της Ιστορίας, ξεδιπλώνεται από τον Ντέιβιντ Φίντσερ μαεστρικά, με σκηνοθεσία «κέντημα» και μοντάζ να γλείφεις και τα δάχτυλά σου. Αλλά… Facebook ακούω και Facebook δεν βλέπω! Η αλήθεια είναι ότι τις δύο ώρες της διάρκειας δεν τις παίρνεις πρέφα ούτε για αστείο. Ο ρυθμός είναι εντυπωσιακά ακριβής, για σκηνοθεσία και μοντάζ τα ανέφερα παραπάνω και τα σχόλια κάπου εκεί περιττεύουν – από τον Φίντσερ άλλωστε δεν περιμένεις τίποτα λιγότερο από αυτά (με εξαίρεση τον – αργόσυρτο σαν Επιτάφιο – Μπέντζαμιν Μπάτον…). Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι από τη στιγμή που όλα αυτά θεωρούνται πλέον δεδομένα, θέλεις να δεις μέχρι πού μπορεί να φτάσει η εγκεφαλική βιρτουζιτέ αυτού του ανθρώπου. Το ταβάνι το έπιασε με το Fight Club, δε γίνεται να το ξεπεράσει. Περισσότερα «THE SOCIAL NETWORK [cine review]»

Have you ever felt and tasted music? Have you ever seen colors in your mind, standing  before your eyes while listening to music? No, this is not about a metaphor, it’s about an esoteric amalgam of musical exchanges, a real capability- the capability of colored hearing: sounds, music or voices seen as colors. It is as if the senses are mixed together into one complete whole. For example, when you hold a rose, you see the colors, you see its shape, you smell its scent, and you feel its texture. Your brain manages to bind all of these perceptions together into one concept of the rose. This sounds as Synesthesia, which means that certain quality in music causes the synaesthete to experience a colour. Περισσότερα «Antony and the Johnsons – «Swanlights» / Feeling music and hearing colors (Secretly Canadian)»

Ο Σκοτ Πίλγκριμ βρήκε γκόμενα που νομίζει ότι του κάνει. Αυτή γουστάρει που ο τυπάς είναι ρόκερ σε «καμμένο» συγκροτηματάκι. Αλλά ο Σκοτ βλέπει άλλη στον ύπνο του. Μια που είναι πιο μούρη. Όταν ξαφνικά συνειδητοποιήσει οτι αυτή η «μούρη» είναι υπαρκτό πρόσωπο θα κάνει τα αδύνατα-δυνατά για να την κατακτήσει. Ακόμα και να περάσει επτά επικίνδυνα levels τσακίζοντας στο ξύλο τους ελεεινά κακούς πρώην της.

Υπόθεση από το έξω διάστημα, εννοείται βασισμένη σε graphic novel της νεο-pulp κουλτούρας που θέλει ενσταντικούς αντι-ήρωες να κόβουν κώλους, έτσι, επειδή το σύστημα γαμιέται. Η αναρχική τους φιλοσοφία γίνεται βούτυρο στο ψωμί του Εντγκαρ Ράιτ και βάζει νίτρο σε έναν κινητήρα ήδη κωλοφτιαγμένο, με αποτέλεσμα οι δύο ώρες που θα ακολουθήσουν να είναι ένα απέραντα ΓΑΜΗΣΤΕΡΟ joyride! Ξέρω ότι η γλώσσα που φαίνεται επιτειδευμένη έως και ενοχλητικά… hipster-ική, αλλά το πράγμα εδώ είναι εντελώς αυθόρμητο και, όπως ο ρυθμός του φιλμ, δεν ελέγχεται. Πώς αλλιώς να πατήσεις τα πόδια σου στη γη και να εκφραστείς όταν: Περισσότερα «Ο ΣΚΟΤ ΠΙΛΓΚΡΙΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ 7 ΠΡΩΗΝ [cine review]»

Συννεφιασμένο μεσημέρι Σαββάτου. Το ραντεβού μας είναι καθορισμένο στη μία, στον Κεραμεικό. Βγαίνω από το μετρό στη μία και πέντε και τον βρίσκω καθισμένο απέναντι, να με περιμένει.

«Είσαι συνεπέστατος!» του λέω απολογητικά και τείνω το χέρι μου.

«Η αλήθεια είναι ότι μένω εδώ κοντά!» μου εξηγεί και προσθέτει χαμογελώντας πονηρά: «I cheated!!»

Κατευθυνόμαστε σε μία κοντινή καφετέρια και μετά την παραγγελία μας συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Σε λίγη ώρα νιώθω τόσο οικεία, που αρχίζω να τον βομβαρδίζω με ερωτήσεις…

Lost Echoes: Το προηγούμενο άλμπουμ σου λεγόταν Lollipop (γλειφιτζούρι). Το «Πάστα Φλώρα» έχει ως εξώφυλλο ένα carousel. Τι σε κάνει να ανατρέχεις σε βιώματα και γεύσεις της παιδικής ηλικίας;

Monsieur Minimal: Η αισθητική μου για την ποπ. Για’μένα η ποπ είναι γλυκύτητα, χαρά, έρωτας, παιχνίδι, αφέλεια…εκφράζει δηλαδή όλα τα γνωρίσματα της παιδικής ηλικίας. H μουσική που με εκφράζει είναι η Indie Pop, που συνδέεται με την απενοχοποίηση των συναισθημάτων, με την τρέλα της παιδικής ηλικίας. Για παράδειγμα, ποπ είναι να ακούω Belle and Sebastian και να τρέχω γυμνός στο δάσος! Είναι η δυνατότητα να αισθάνομαι παιδί. Περισσότερα «Μια συνάντηση με τον Monsieur Minimal»

Η διεθνής οικονομική κρίση συμπλήρωσε αισίως δύο χρόνια, αν λάβουμε υπόψη σαν σημείο αφετηρίας της, την κατάρρευση της Liemann Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008.  Μπορεί στους περισσότερους από εμάς αυτά τα δύο χρόνια να μας φάνηκαν σαν… δύο αιώνες, αλλά το εφιαλτικότερο σενάριο δεν το είδαμε να ξετυλίγεται ακόμη μπροστά στα μάτια μας και δη στην τσέπη μας! Διαβάζω τις τελευταίες μέρες, πως ακούγεται πλέον από όλο και περισσότερους κοινοτικούς αξιωματούχους (τους «φίλους» μας στις Βρυξέλλες εννοώ!), το ενδεχόμενο να πάρει παράταση το Μνημόνιο, μέχρι τουλάχιστον το 2020!! Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #12»

Μια έντονη σεισμική δόνηση σε – βρίσκομαι – κοντά – σε – βάση – πυρηνικών – δοκιμών – ως – συνήθως – παραθαλάσσια αμερικάνικη κωμόπολη, ξαμολάει μεταλλαγμένα σαρκοφάγα πιράνχας προς κάθε κατεύθυνση και η μαλακία είναι ότι μια σταγόνα αρκεί για να μαζευτεί το κοπάδι.

Κι όταν μαζευτεί; Το γλέντι μετατρέπεται σε τρικούβερτο! Όπως σε κάθε ακομπλεξάριστη b-movie που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και στα μοντέρνα (εκεί που πρέπει και φουλ παλιομοδίτικα όταν το έχουν ανάγκη) Πιράνχας του ειδήμονα Αζά, δεν υπάρχουν όρια: οτιδήποτε είναι ταυτόσημο και διεθνώς αναγνωρίσιμο στοιχείο μιας «σαπίλας» μπιμουβιάς, όπως η ασταμάτητη και έντονη βία, οι αντιπαθητικοί χαρακτήρες, οι σούπερ γκόμενες, το soft γυμνό, οι κακές ατάκες, οι πλοκές της πλάκας, οι κακές ερμηνείες και, φυσικά, η διαρκής αίσθηση της υπερβολής σε οτιδήποτε κι αν συμβαίνει, είναι εδώ πέρα σε τρεις και τέσσερις βαθμούς πιο ανεβασμένο. Περισσότερα «ΠΙΡΑΝΧΑΣ 3D [cine review]»

Ραδιόφωνο καθ’ οδόν για τον καθημερινό προορισμό… Κι εκεί που ακούς μηχανικά τα «νέα» κι αφού δύσκολα σε κινητοποιεί ή συγκινεί πλέον η δυσάρεστη ειδησεογραφία, ένας άλλος δρόμος ανοίγεται … Ο ραδιοφωνικός παραγωγός έχει επιλέξει για μουσικό υπόστρωμα το “Sometimes” από το πρόσφατο album των OMD….

Ξαφνικά μια μουσική διαδρομή προσφέρεται να σε «μεταφέρει» καμιά 30αριά χρόνια πίσω… Σε coded “messages”, στο “electricity”, στο υπέροχο «Joan of Arc» να σε συνεπαίρνει με τη μελωδία του μετά από τόσα χρόνια… στο πολυπαιγμένο hit Enola Gay, που δεν κουράζεσαι ν’ ακούς ξανά και ξανά, σα νοσταλγός περασμένης εποχής που σου εκπέμπει ακόμα έντονες εικόνες, λόγια, πρωτογενή αισθαντικότητα και σε καλεί να τα ανασύρεις παίρνοντας λίγη ακόμα βιωματική «γεύση» τους σε μια δεύτερη ευκαιρία (;;) νεότητας… Περισσότερα «OMD – History of Modern»

If the name Pieter Nooten sounds familiar, there’s a reason. This name is a part of an emotional memory made of short musical sequences of travels in the past as it has a history dating as far back as the eighties. Starting out as the drummer in a local symphonic rock band in the late 70s Pieter Nooten quickly changes to bass guitar and keyboards playing in different bands and during the mid-eighties he meets Anka Wolbert and Ronny Moorings of Xymox. Shortly after they together sign to the prestigious label 4AD. Being part of the early line-up of Clan Of Xymox, Pieter Nooten is partly responsible for two highly acclaimed albums and before leaving COX in 1990 his famous collaboration with Michael Brook «Sleeps with the Fishes» also wins influential acclaim within the dark and ambient community. Περισσότερα «Pieter Nooten – Here Is Why»

It’s Saturday evening and I’m trying to reach Mr. Lotze, Peter Heppner’s manager. Nobody answers the phone except for his answering machine! I try to understand what the message says, but it’s…all German to me!! After a while I call once again. Still no response.

In the meantime, I’m listening to Heppner’s songs and I find myself thinking how familiar his voice sounds. The third time I call is my lucky one! Mr Lotze picks up the phone and I ask for Peter Heppner.

“Just a minute” he says. “I have to look for him!”. I can’t help smiling while I imagine that Peter Heppner is playing hide and seek!!

Seconds later, he is on the phone. “Hello?” He says and his voice sounds so deep, clear and gentle that I hardly resist asking him to sing to me!!  I pull myself together and say….

LOST ECHOES: Hello, Mr Heppner. My name is Fanilia Kouki and I’m calling from Greece, representing LOST ECHOES. Περισσότερα «Petter Heppner – Interview»

Αν πάρεις τον Τζέισον Μπορν και του φυτέψεις βυζιά, θα νομίζεις ότι είναι η Αντζελίνα Τζολί. Και όντως είναι. Αν απο την άλλη, πάρεις τον Φίλιπ Νόις και του φυτέψεις… balls, θα θέλει λίγο ακόμα για να μοιάσει στον Πολ Γκρίνγκρας. Και κάπως έτσι, το Salt δεν είναι Bourne Supremacy, παρά μία ακόμα κατασκοπική περιπέτεια της σειράς, καλομονταρισμένη (με το χαλινάρι του βετεράνου Στούαρτ Μπερντ) αλλά γραμμένη στο ύφος ενός προ-ψυχροπολεμικού Τζέιμς Μποντ, χωρίς το μαρτίνι και τη φινέτσα. Είναι στις εποχές μας πραγματικά σπάνιο να βλέπεις Ρώσους μυστικούς πράκτορες να μαγειρεύουν την καταστροφή της «κακιάς Δύσης» και της Αμερικής, πάντα υπέρμαχοι της ιδεολογίας τους μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους. Περισσότερα «SALT [cine review]»

Στην καινούρια ταινία του Cristopher Nolan oLeonardo Di Caprio (Cobb) δρα για λογαριασμό ισχυρών εταιρειών και «κλέβει» τις ιδέες που υπάρχουν στο υποσυνείδητο των ανταγωνιστών τους τη στιγμή που καμιά δύναμη δεν μπορεί να τις λογοκρίνει: στον ύπνο τους! Το μεγαλύτερο μέρος της δράσης, λοιπόν, παραδόξως συμβαίνει στα όνειρα των πρωταγωνιστών, ενώ αντίθετα τα πλάνα της πραγματικής τους ζωής χαρακτηρίζονται συνήθως από στασιμότητα.

Η νέα πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Cobb είναι όχι να αποσπάσει, αλλά να εμφυτεύσει μια Ιδέα στο μυαλό ενός επιχειρηματία για να επωφεληθεί από αυτήν ένας ισχυρός ανταγωνιστής του. Αν φέρει εις πέρας τη δύσκολη αυτή αποστολή θα ξορκίσει τους προσωπικούς του δαίμονες εξασφαλίζοντας αμνηστία για τα λάθη του παρελθόντος που στοιχειώνουν το δικό του υποσυνείδητο… Συνεργάτης του Cobb στο δύσκολο αυτό εγχείρημα, η Αριάδνη (Helen Page), η οποία παρά το ομιλούν όνομά της δεν καλείται να βρει τη διέξοδο από τους λαβυρίνθους στους οποίους θα βρεθούν οι πρωταγωνιστές, αλλά αντιθέτως να τους δημιουργήσει! Περισσότερα «INCEPTION – η απαρχή μιας ιδέας με άνισο τέλος»

Θυμάμαι τον εαυτό  μου πιτσιρικά, να πηγαίνει καθημερινά στο Ταε-Κβον-Ντο μπας και μάθει  την «Τεχνική του Γερανού» που  είχε μόλις δει ένα κυριακάτικο  απόγευμα σε μια ταινία ονόματι  Karate Kid. Αργότερα, έμαθε πως η συγκεκριμένη τεχνική δεν υπάρχει κι επίσης, δε θα κέρδιζε ποτέ καμία γκόμενα απλώς κλωτσώντας αέρα κοπανιστό. Αλλά αυτός ο πιτσιρικάς, όπως και σχεδόν όλοι οι άρρενες πιτσιρικάδες της ηλικίας του, ήθελε τη νίκη. Να ξεχωρίσει, να γίνει ήρωας. Όπως ο Ντάνιελ Λαρούσο και ο μέντοράς του, κύριος Μιγιάγκι.

Τα χρόνια πέρασαν  και δεν είμαστε πια στα 80s, αλλά στο βασίλειο του… νιχιλισμού. Ήρωας εδώ είναι ο Τζόκερ, αγαπημένη εικόνα μια φλεγόμενη πόλη, λαχταριστή επιθυμία το χάος. Οπότε, ποιος χέστηκε για το μαύρο παιδάκι που μετακόμισε στην Κίνα και προκειμένου να πάρει το κορίτσι της καρδιάς του και να βουλώσει τα στόματα των μαλακισμένων που τον ενοχλούν, μαθαίνει στο άψε-σβήσε Κουνγκ-Φου από τον επιστάτη; Νομίζω ελάχιστοι. Ίσως και κανείς. Πόσο μάλλον, όταν τα έχει ξαναδεί όλα αυτά σε μια bad movie we love που χαρακτήρισε την εποχής της, αλλά τώρα πια βαριέσαι να ασχοληθείς μαζί της ακόμα και τα κυριακάτικα απογεύματα. Το γεγονός ότι το «νέο» Karate Kid είναι εξαντλητική ξεπατικοτούρα του πρωτότυπου σε βάζει σε σκέψεις για το πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι αυτό για μια ολόκληρη γενιά θεατών, που ακόμη πηγαίνει σινεμά και, προφανώς, δεν πετάξει στα σκουπίδια τις αναμνήσεις του.

Υπάρχουν όμως και  δύο καινούρια δεδομένα. Το ένα  είναι ο Τζέιντεν Σμιθ. Ο υιός του Γουίλ είναι μουράκλα και  γράφει τρελά στο φακό. Έχει πάρει  όλα τα φυσικά και μη προσόντα του  πατέρα του και εκμεταλλεύεται τις μούτες του στο έπακρο. Το ίδιο ισχύει και για τον Τζάκι Τσαν, κι ας μην φτάνει με τίποτα στο επίπεδο  του προκατόχου του (Πατ Μορίτα). Δεύτερο δεδομένο, το «εύκολο» κέντρο βάρους ενός τυπικού δράματος, που  πάντα θα βρίσκει στόχο, ακόμα  και σε ένα κυνικό, «βρώμικο», σκοτεινό κοινό. Ο,τι και να γίνει, στο τέλος όλοι θα χαρούν για το κατόρθωμα του μικρού Σμιθ. Αρκεί να ξεχάσουν οτι το έχουν ξαναδεί…

THE KARATE KID
* *

Σκηνοθεσία: Χάραλντ Ζβαρτ
Πρωταγωνιστούν: Τζέιντεν Σμιθ, Τζάκι Τσαν, Ταράτζι Χένσον

Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com

Καταρχήν να ευχηθώ, καλώς ή κακώς, καλό φθινόπωρο σε όλους! Μετά από μια σύντομη αλλά και συνάμα ευεργετική διακοπή ελέω θέρους, με ότι συνεπάγεται αυτό, είμαστε και πάλι κοντά. Ελπίζω ο Σεπτέμβριος, μήνας εφαλτήριο για αλλαγές και οριοθέτηση στόχων, να σας βρίσκει όλους ευδιάθετους και ανανεωμένους. Εντάξει, είναι λογικό όλοι μας να χρειαστούμε ένα μικρό διάστημα προσαρμογής στην «γκρίζα» πραγματικότητα αλλά μήπως θα είναι η πρώτη φορά; «Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια» όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός. Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #11»

Λήμμα “Nick Cave”. Αναζήτηση στη μουσική λεξικογραφία. Περιγραφή: μουσικός, συγγραφέας, ποιητής, επικείμενος σεναριογράφος, περιστασιακός ηθοποιός, ποικίλες συνεργασίες, μουσικά σχήματα. Πεποιθήσεις: πρώην πιστός, αρνείται τον προσωπικό θεό, αλλά πιστεύει ότι κάθε ερωτικό τραγούδι δεν είναι ποτέ απόλυτα ανθρώπινο μα έχει κάτι θεϊκό. Ενδυματολογικό στυλ: λιτός και κομψευόμενος αστός με διανοητικό δανδισμό, αλλά παραμένει πάντα ο πρίγκιπας που μπορείς να τον συναντήσεις σε ένα καταγώγι. Προσωπική ζωή: καρδιοκατακτητής, αλλά και λαβωμένος εραστής. Συναφείς όροι: Birthday party, Nick Cave and the Bad Seeds, Grinderman. Με λίγα λόγια απερίγραπτος και ανεξάντλητος.

Ένας άνθρωπος που συναιρεί το θεό και το διάβολο. Κι έτσι «θεόληπτος ή συντροφιά με τα τελώνια», κατά την έκφραση του Κώστα Μαυρουδή, μπορεί να συναιρεί τα πιο διαφορετικά στοιχεία σε μία προσωπικότητα που ξέρει ότι οι ζωντανοί μύθοι είναι αυτοί που ζουν με τη φράση something or nothing. Οι παλιότεροι τον γνωρίζουν σαν τη παλάμη τους μαζί με τα σβησμένα τσιγάρα λίγο πριν τα νυχτοπερπατήματα στα 80’s, οι νεότεροι πάλι έχουν αγαπήσει το λυρισμό του, ιδίως τον ερωτικό, και οι εστέτ αναγνωρίζουν στον Nick Cave το μαξιμαλισμό μιας μαινόμενης και εύθραυστης αθωότητας που δεν μπορεί να δεχθεί τίποτα παγιωμένο, θεσμοθετημένο, ασάλευτο και δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από καμιά όψη του κόσμου και της ζωής. Περισσότερα «Nick Cave and Grinderman: μια εποχή στην κόλαση || «Grinderman 2»»

Το μεγαλύτερο στοίχημα των HURTS έχει να κάνει με το κατά πόσο θα μπορέσουν να δικαιώσουν τις τεράστιες προσδοκίες που έχει η πλειονότητα του κόσμου, από όσα έχει ακούσει και δει από κείνους έως τώρα. Το πολύ προσεκτικό promotion, το λανσάρισμά τους ως τους σύγχρονους, χαρισματικούς νεορομαντικούς της Βρετανικής σκηνής και φυσικά η επιλογή του εξαιρετικού “Wonderful Life” ως προπομπό και βιτρίνα της δουλειάς τους ενθουσίασε το κοινό πολλών και διαφόρων “κατηγοριών” και μουσικών ..προσανατολισμών (από fans της παλιάς electro/new wave έως και αυτούς της… Παπαρίζου και του Κιάμου), ενώ η σχετική καθυστέρηση της κυκλοφορίας του πρώτου ολοκληρωμένου album τους έδωσε έδαφος για σχόλια πολλών ειδών, άλλων θετικών και άλλων αρνητικών. Περισσότερα «HURTS – Happiness [album review]»

Ξεκινάω αυτή την κριτική με αναστολές. Ίσως γιατί αντιλαμβάνομαι ότι αποτελώ το κομμάτι ενός τριγώνου που συντίθεται από τον κριτικό, το δημιουργό και το δημιούργημα. Είναι άχαρο, ίσως εξουσιαστικό, σχεδόν εγκληματικό να παρεμβαίνει κανείς στο διάλογο του έργου τέχνης με τους αποδέκτες του, σαν προφήτης που καλείται να μεταφράσει αυτό που δε μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα, γιατί το έργο τέχνης είναι sui generis. Ο κριτικός γίνεται δήμιος που καλείται να καρατομήσει σχολαστικά ό, τι ο πρωτόγονος άνθρωπος αντιλαμβανόταν ως μαγεία, καθώς ζωγράφιζε στα τοιχώματα των σπηλιών, για να εξιλεώσει τη θεότητά του. Ο Ρίλκε το είπε πολύ ωραία: τα 9/10 της κριτικής είναι σκύβαλα Κρατείστε, λοιπόν το 1/10 και δείξτε μεγαλοψυχία. Περισσότερα «Max Richter – INFRA»

Ως είθισται, όταν ολοκληρώνεται μια σεζόν έχεις μια ξέφρενη διάθεση να συμμαζέψεις τα… ασυμμάζευτα, πόσο μάλλον όταν μια χρονιά είναι «γεμάτη» από κάθε άποψη. Κι όπως κάθε χρόνο, η δύσκολη αποστολή δεν ήταν να συλλέξω τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς (μια μάλλον εύκολη διαδικασία, όταν έχεις να επιλέξεις δέκα σε σύνολο… δεκατριών πολύ καλών ταινιών), αλλά να φτιάξεις ένα αντιπροσωπευτικό… Drop-10, όπου έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε 24 τίτλους! Αλλά αυτό είναι και το fun της όλης υπόθεσης τελικά, γι’αυτό και θα ξεκινήσω με αυτό… Περισσότερα «CINEMA: Τα καλύτερα και τα χειρότερα της σεζόν 2009 – 2010»

Τον περασμένο Μάρτιο είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε τον Tareq στο “Lost Echoes Radio Show”. Αρκετό καιρό νωρίτερα και χωρίς να έχουμε στα χέρια μας ολόκληρο το album, ήμαστε ήδη σίγουροι ότι το συνολικό αποτέλεσμα θα ήταν κάτι παραπάνω από αξιόλογο. Όταν τελικά είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα κομμάτια που δεν ήταν  μέχρι τότε διαθέσιμα στο ευρύ κοινό, απλά επιβεβαιώθηκε το ένστικτό μας. Ένα φρεσκότατο, πολύ γλυκό δισκάκι ήταν στα χέρια μας, στο iTunes μας και …πάνω απ’όλα στην καρδιά μας.

Ο Tareq λοιπόν, με εμφανή την απουσία οποιουδήποτε τουπέ, ήρθε στο μικρό μας στούντιο, τραγούδησε acapella (off – air) για λίγα δευτερόλεπτα εντυπωσιάζοντάς μας, μας μίλησε για τη ζωή του, για την έως τώρα πορεία του στα μουσικά δρώμενα της συγκεκριμένης σκηνής, την κλασική μουσική του παιδεία, και για πολλά άλλα μικρά και μεγάλα πραγματάκια που αν μη τι άλλο προσέθεσαν στην έτσι κι αλλιώς θετική ενέργεια που ο ίδιος μέσα από τις μελωδίες του εκπέμπει. Περισσότερα «Tareq – Cocoon»

Φτάσαμε αισίως στα μέσα του καλοκαιριού και ο καιρός δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι ‘θα γίνει όταν μεγαλώσει’. Να πάρουμε ομπρέλα να πάμε σε κάποια παραλία ή την άλλη ομπρέλα για να γλιτώσουμε από την επικείμενη νεροποντή; ‘Τρελάθηκε η φύση’ ισχυρίζονται οι πιο πολλοί. Διάβαζα τις προάλλες, ότι μετά από 40 συναπτά χρόνια (!!) δεν έβρεξε στο διάσημο καλοκαιρινό μουσικό φεστιβάλ του Γκλαστονμπέρι. Όπως και να έχει πάντως, πιστεύω πως εμείς είμαστε αυτοί που την ‘τρελάναμε’ την φύση, μιας και το μόνο που ανακυκλώνουμε εδώ και πολλά χρόνια είναι η ανθρώπινη… βλακεία’ ! Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #10 [2004]»

Νεαρός και φιλόδοξος μάνατζερ δισκογραφικής αναλαμβάνει την εξαιρετικά… επικίνδυνη αποστολή να παραλάβει έναν «τελειωμένο» ροκ σταρ απο το Λονδίνο και τον μεταφέρει «σηκωτό» στο Λος Αντζελες προκειμένου να πάρει τα πάνω του με ένα revival του πιο πετυχημένου tour της καριέρας του. Στην πορεία θα τους πάρει και θα τους σηκώσει κυριολεκτικά, ιδίως όταν μπαίνει στη μέση ο… Τζέφρι.

Δε χρειάζονται αναλύσεις, υπερβολικά πολλά λόγια και κουραστικές επεξηγήσεις για μια ταινία όπως το Σηκωτός για τη Συναυλία. Πρόκειται για κωμωδία, με την εξευτελιστικά «απλή», σταράτη έννοια του όρου. Είναι φτιαγμένη για να σε κάνει να γελάσεις και το καταφέρνει στο 100%, χωρίς να σου ματαιώσει τις προσδοκίες. Δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση επ’αυτού, de facto. Περισσότερα «ΣΗΚΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ [cine review]»

«Eyeless in Gaza has always striven for a timeless, transcendent feel… I love working with stillness and silence. For me, this is a way forward …it is a manifestation of the psyche». (από πρόσφατη συνέντευξη του Martyn Bates στο Δημήτρη Αντωνόπουλο)

Αυτό είναι. Ένα μανιφέστο ψυχής από το Martyn Bates. Όχι μοιρολόγια καταραμένων τροβαδόρων ούτε αυτοοικτιρμοί περιπαθών ποιητών που στραγγαλίζουν τις λέξεις με τα παράπονά τους προς την ανάλγητη ζωή. Μουσική και σιωπή. Έλλειψη και όλο. Παρουσία και απουσία. Φωνή και άρρητον. Κενό και πληρότητα. Σιωπή. Όλα τα ζεύγη άψογα συνταιριασμένα απολήγουν στη σιωπή. Και ήρθε η ώρα για ένα παραμύθι – ο μύθος είναι άριστος βοηθός, όταν αυτά που μας κατακλύζουν δεσμεύουν τη γλώσσα και επιβάλλουν τη σιωπή. Περισσότερα «Eyeless In Gaza: Answer Song & Dance»

Το Νοέμβριο του 2007 οι GAD. μας κάλεσαν στο νέο τους μουσικό κόσμο με το “System May Fall”, το πρώτο τους ολοκληρωμένο εγχείρημα στο χώρο της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής. Ο ήχος εκείνου του album, μελωδικός και κατά βάση ηλεκτρονικός, κέρδισε πολλούς, ενώ ένα από τα αξιοσημείωτα που θα μπορούσαμε να τονίσουμε είναι το γεγονός ότι οι δύο μεγαλύτερες επιτυχίες (αυτές δηλαδή που ακούστηκαν πολύ στο ραδιόφωνο και αγαπήθηκαν από το ευρύτερο κοινό) ήταν οι …λιγότερο ηλεκτρονικές.

Στο “Pray” αλλά και στο “The End of the Road” το ελληνικό μουσικό σχήμα κατόρθωσε να πετύχει τον απόλυτο σχεδόν συνδυασμό εγχόρδων, κρουστών και …ηλεκτρονικών μουσικών γραμμών, με το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις να είναι ποιοτικό και σε κάποιες περιπτώσεις και αρκετά εμπορικό. Πάνω απ’όλα όμως έντονα συναισθηματικό. Προσωπικά αγάπησα εξίσου σχεδόν όλα τα υπόλοιπα tracks εκείνου του δίσκου, με τις ηλεκτρονικές στιγμές του να έχουν το μεγαλύτερο αριθμό στο Play Count του iTunes. Περισσότερα «GAD. – The Perfect Crime»

Ο, κάποτε μικρός, Αντι μεγάλωσε. Και ετοιμάζεται να πάει στο κολλέγιο. Τί θα απογίνουν όμως τα αγαπημένα του παιχνίδια, ο  Γούντι, ο Μπαζ, η Τζέσι, ο Ρεξ  και όλοι οι υπόλοιποι; Δωρεά σε πρωινό «κρατητήριο» ατίθασων μικρών «δαιμόνων»! Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και κακά παιχνίδια ανάμεσά  τους. Πολύ κακά.
Όχι ότι η υπόθεση  έχει σημασία στη δεύτερη συνέχεια ενός animation που έκανε αίσθηση τεχνικά πριν 15 ολόκληρα χρόνια.
Όπως και τότε, έτσι και τώρα, βρίσκω το πρώτο Toy Story μια μέτρια και ολότελα παιδική ταινία. No adults allowed και τέρμα. Το πρώτο του σίκουελ, όμως, το 1999 μού έκανε τη διαφορά. Τότε, βέβαια, το animation δεν ήταν στο επίπεδο που έχει φτάσει σήμερα, ήτοι να συναγωνίζεται επάξια ένα καλό live action αποτέλεσμα. Για το πόσο μπροστά έχει οδηγήσει το «μέσο» η Pixar καλό είναι να μην επαναλαμβανόμαστε. Τα έχουμε πει άπειρες των απείρων φορές. Το τρίτο μέρος του Toy Story δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση από αυτή την ευχάριστη «επανάληψη». Περισσότερα «TOY STORY 3 [cine review]»

«Ubi sunt» …those days of once upon? Ubi nunc ?

Οι φράσεις αυτές είναι οι πρώτες λέξεις σε μεσαιωνικούς ύμνους και αναφέρονται στο μοτίβο της νοσταλγίας, της περισυλλογής και της θνητότητας. «Ubi sunt qui ante nos fuerunt» είναι η ολοκληρωμένη φράση ή αλλιώς «που είναι αυτοί που υπήρξαν πριν από εμάς;» Και η απάντηση είναι hic sunt. Η μουσική ακολουθεί την ιστορία της στο στροβίλισμα των γεγονότων και των εντυπώσεων, όπως ένας Van Gogh αφήνεται στο δαιμονικό στροβίλισμα του πινέλου του, που επιτρέπει στα νοήματα και τις αισθητικές εντυπώσεις να ίπτανται. Και παρόλο που το παρελθόν είναι μια οντότητα, στην οποία φυσικά δεν μπορούμε να έχουμε επίδραση, παρά μόνο αν το ξεχάσουμε, η φαντασία μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας έχει τον πρώτο λόγο να το αναιρέσει, να το μετασχηματίσει ή και να το επανερμηνεύσει εντάσσοντάς το στον παρόντα χρόνο. Περισσότερα ««Ubi sunt» …those days of once upon? «Ubi nunc»? [Αφιέρωμα στη minimal – wave μουσική σκηνή]»

Μια συλλογή κόμικς και όχι μόνο με 22 ιστορίες εμπνευσμένες από τα 12 κομμάτια του τελευταίου δίσκου των Last Drive το Heavy Liquid, σε πολύ καλής ποιότητας έκδοση και εκτύπωση. Συμμετέχουν προσφέροντας ιστορίες, σχέδια και καλή διάθεση: Diamantis Aidinis, George Alahouzos, Ermis Atzemoglou, John Bardakos, Aggelos Bolotos, Nick Christolis, Con, Michael Dialynas, Tolis Giovanitis, Vassilis Gogtzilas, Yiannis Kranis, Harry Lagoussis, Vasilis Lolos, Tasos Maragkos, Nick Pop Mind, George Nikas, Norjin, P.E.P.P., Panagiotis Pantazis, Alecos Papadatos, Tassos Papaioannou, Nikos Petropouleas, Stefanos Rokos, Nectarios Stamatopoulos, Yiannis Stilos, Super Katerina Sugar Line Productions, Taxis, Tomek, George Tragakis, Yannis Tsitsonis, Spyros Verykios, Lazaros Zikos. Περισσότερα «At the Drive ink – Heavy Liquid Strip Theater»

Να ‘μαστε λοιπόν και πάλι στη δίνη των σκανδάλων. Siemens, Βατοπέδι, διάφορα «μικρά» και «μεγάλα» δωράκια εν ονόματι προεκλογικών «χορηγιών» και κάθε λογής «μίζα» που έλαβε μέρος (και με το αζημίωτο μάλιστα) την τελευταία δεκαετία, «στήνει» και πάλι τον χορό του και μας συμπαρασύρει σε ένα κακόγουστο ρυθμό καθημερινής απαξίωσης και απογοήτευσης. Όλα αυτά «αναμειγμένα» μαζί με διάφορα σενάρια, που κυκλοφορούν εντόνως τις τελευταίες μέρες και πάλι (γιατί άραγε;), περί πτώχευσης της χώρας μας και εξόδου μας από την ευρωπαϊκή ζώνη συνιστούν, αν μη τι άλλο, ένα «εκρηκτικό» μείγμα.

Λύση ξεκάθαρη δεν διαφαίνεται, δυστυχώς, στον ορίζοντα και κάθε πρόβλεψη είναι δύσκολη, αν όχι, επικίνδυνη. Κατά την ταπεινή μου γνώμη χρειάζεται να ενωθούν οι «υγιείς»(όσες έχουν απομείνει βέβαια..) δυνάμεις του τόπου μας και να προτάξουν μια ασπίδα σωτηρίας της χώρας μας. Το ξέρω ακούγεται κάπως «ρομαντικό» το όλο εγχείρημα αλλά δεν βλέπω να μας έχει απομείνει και κάτι άλλο. Να στραφούμε σε καινούριες και καινοτόμες λύσεις που θα έχουν σαν κεντρικό άξονα τον όποιο πλούτο της χώρας, όπως για παράδειγμα ένα μοντέλο ανάπτυξης όπου πολύτιμοι πόροι που διαθέτουμε-γη, θάλασσα, αρχαιότητες, δάση-θα αποτελέσουν πυλώνες δράσης με περιβαλλοντικά και κοινωνικά κριτήρια εναλλακτικών επιλογών βιώσιμης ανάπτυξης. Η λέξη «καινοτομία», πιστεύω, πως πρέπει να  είναι η λέξη κλειδί της όλης προσπάθειας που καλούμαστε να καταβάλλουμε. Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #9 [1979]»

Ίσως η  πιο χαρακτηριστική και ιστορικά διαδεδομένη ταινία των Μόντι  Πάιθον μάλλον δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Η ιστορία του… γείτονα  του Θεανθρώπου, ονόματι Μπράιαν, τον οποίο μοίρα βαριά τον  οδηγεί στο νέο Μεσσία της ανθρωπότητας, όσο κι αν εκείνος το… αρνείται. Τί να πρωτοθυμηθείς και πού να σταθείς για να θαυμάσεις εδώ  πέρα; Μπορεί στο σύνολό του το προηγούμενο  κινηματογραφικό κατόρθωμά τους, οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης, να φαντάζει πιο ξεκαρδιστικό, αλλά θεωρώ ότι ακόμα και σήμερα, ο Προφήτης είναι η πιο «γεμάτη» από σαρδόνια ουσία ταινία τους. Το λάθος των Μάγων με τα δώρα (μπερδεύοντας τη σπηλιά του Μπράιαν με τη… φάτνη), οι γενειοφορούσες γυναίκες που λαχταρούσαν να συμμετάσχουν σε λιθοβολισμούς, οι άπειρες παραλλαγές του «Ιουδαϊκού Ανθρωπιστικού Μετώπου» ή «Ανθρωπιστικού Μετώπου της Ιουδαίας» ή όποιου άλλου πολιτικού… συνασπισμού συναντούσες, ο ψευδός Πιλάτος και ο χαχανίζων όχλος που τον κορόιδευε μες τη μούρη του, η επιμονή των αμόρφωτων Ιουδαίων να βαπτίζουν με κάθε γελοία αφορμή τον Μπράιαν ως Μεσσία (και να λατρεύουν ακόμα και τα… παπούτσια του), η τιμωρία του Μπράιαν για τα συνθήματα στους τοίχους ρωμαϊκού παλατιού («Γράψ’το το τώρα 100 φορές!») και φυσικά το υπέροχο φινάλε στους σταυρούς, συνοδεία του «Always Look On The Bright Side Of Life» του Ερικ Αϊντλ. Χωρίς πολλά λόγια, νομίζω ότι απλώς γεμίζω κάποιες γραμμές λέγοντας πράγματα που οι περισσότεροι τα ξέρετε. Αν τυχόν υπάρχει κανείς εκεί έξω που τα αγνοεί, ας μην καθυστερήσει, είναι… αμαρτία.

ΕΝΑΣ  ΠΡΟΦΗΤΗΣ, ΜΑ ΤΙ ΠΡΟΦΗΤΗΣ (1979)

* * * * *

 

Πάνος Κατσιμπέρης | skotseziko-ntous.blogspot.com

Ο Dio ήταν και παραμένει η απόλυτη φιγούρα του metal στα 80s. Σήκωσε στις πλάτες του το βάρος των Sabbath και το ανέβασε σε νέα ύψη. Αλλά και στην solo καριέρα του ελάχιστοι είχαν το ήθος και την ποιότητα του. Ακόμη και στους Rainbow κυριαρχούσε κι ας επικρατούσε ο βεντετισμός του Blackmore. Παρά τις άπειρες επιτυχίες του το απόλυτο του άλμπουμ παραμένει το Holy Diver. Το θυμάμαι να δεσπόζει στην εφηβική metal δισκοθήκη του αδερφού μου για χρόνια. Όταν κάποια στιγμή  I crossed over to the metal side, ένας φίλος μου το κανε δώρο σε CD. Δεν το είχα ακούσει ιδιαίτερα όταν το δάνεισα στο συγκάτοικο μου για να δει τι είναι. Αυτό ήταν! Εκείνο το χειμώνα πρέπει να έπαιζε άπειρες φορές την ημέρα. Το  κόντρα-πλακέ που είχαμε για τοίχο στο flat δεν έκοβε τίποτα. Οπότε συχνά πιάναμε ο ένας τον άλλο να σιγοτραγουδάει τούς στίχους ή τον επισκεπτόμουν να τον παρακαλέσω να βάλει κάτι άλλο για λίγο. Περισσότερα «Αποχαιρετισμός στον Dio»

Οι καλλιτέχνες είναι πάντα κληρονόμοι μιας οικείας παράδοσης που τους έχει σημαδέψει και καλούνται να αναμετρηθούν μαζί της. Οι κληρονόμοι γίνονται αχθοφόροι,  όταν αναλογιστούν την κληρονομιά τους και νιώθουν να βαραίνει το αποκρυσταλλωμένο πνευματικό και καλλιτεχνικό άχθος προηγούμενων και σύγχρονων γενεών, το οποίο και παραλαμβάνουν με ευγνωμοσύνη. Κι έτσι οι άξιοι καλλιτέχνες έχουν πάντα το εξής ηθικό δίλημμα στα πρόθυρα της καλλιτεχνικής σύλληψης: να δημιουργήσουν μέσα στο προστατευτικό δίχτυ της παράδοσης ή να ακολουθήσουν διαδρομές πρωτοτυπίας τολμώντας και προβαίνοντας σε διαρκείς ρήξεις με κίνδυνο την απόληξη σε ένα ενδεχόμενο θρυμματισμό;

Η απάντηση για τους The National βρίσκεται στη στοχαστική και διακριτική τους αναφορά στο κληρονομημένο άχθος και τη διαπραγματευτική διάθεση που επιδεικνύουν με τις νέες ανάγκες της μουσικής του καιρού μας. Αυτό σημαίνει ότι, ανάμεσα στον καλλιτεχνικό εφησυχασμό της συντεχνίας και της επανάληψης και τη θανάσιμη έξοδο στο ξέφωτο της πρωτοτυπίας και του αποπροσανατολισμένου πειραματισμού, επιλέγουν την ωρίμανση μιας από καιρό προδιαγεγραμμένης πορείας που αποκωδικοποιείται στο νέο album High Violet. Έτσι οι The National είναι ευγενικοί μαζί μας, δε μας αιφνιδιάζουν, αλλά επικυρώνουν τις παλιές μας προσδοκίες. Περισσότερα «The National – High Violet»

Μπορείς να χαρακτηρίσεις  το Robin Hood με δύο τρόπους. Ο ένας είναι το πεις «μια μέτρια εκδοχή του Μονομάχου» και ο άλλος «ένα καλύτερο Βασίλειο των Ουρανών». Μια… ελαφρώς dark οπτική και μια πιο φωτεινή. Όποιο από τα δύο και να επιλέξεις, πάντως, η εικόνα του φιλμ μετά τους τίτλους τέλους δεν αλλάζει.

Υπάρχουν δύο βασικά ελαττώματα σε αυτή τη νέα βερσιόν  του «Πρίγκιπα των Κλεφτών». Το πρώτο έχει να κάνει με την –  άτυχη, για άλλη μια φορά – επιλογή  του Σκοτ να φορτώσει την ιστορία  του με όσο περισσότερες ιστορικές  λεπτομέρειες γίνεται. Αυτή η υπερπληθώρα  «πληροφοριών» αφαιρεί πόντους  από την πιο ανθρώπινη, στα  πλαίσια του «ατομικού», προσέγγιση, όπως πετυχημένα είχε γίνει στον προ  δεκαετίας Μονομάχο του. Περισσότερα «ROBIN HOOD [cine review]»

Κυριακή 2 Μαΐου 2010… Ιστορική μέρα για την χώρα μας αλλά δυστυχώς γραμμένη με τα πιο μελανά χρώματα (until next time?..). Η ανακοίνωση του νέου πακέτου μέτρων, για την αποφυγή της χρεοκοπίας της Ελλάδας, μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά προς την απόγνωση. Δεν μπορώ παρά να νιώθω και εγώ σοκ και δέος μπροστά στο ντόμινο των αρνητικών εξελίξεων που πλήττει σφόδρα την πλειονότητα του κόσμου. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ την δεδομένη στιγμή είναι να μην είναι μακρύς ο κατήφορος που έχουμε πάρει. Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #8 [1983]»

Η πρώτη προσωπική μας γνωριμία με τους Expert Medicine ήταν μέσα από την συλλογή της Spinalonga records:  In the junkyard (volume three) με το κομμάτι Swimming Lessons. Από  τότε όμως έχει περάσει αρκετός καιρός και τα πράγματα στο νέο τους άλμπουμ φαντάζουν αρκετά διαφορετικά. Το κουαρτέτο πλέον των Alex (guitar), Andreas (drums,vocals), sillyboy (bass,vocals) και DJ Everlast (decks) samplάρει σε electrodance ρυθμούς.

H παραγωγή είναι δική τους και βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα αλλά αυτό είναι απλά μια μικρή λεπτομέρεια μέσα σε όλο το ρυθμικό μεγαλείο του ήχου τούς. Για την ακρίβεια το feeling που βγαίνει ακούγοντας όλο τον δίσκο είναι ένα positive energy που σε κάνει να χορεύεις ή έστω να θες να κουνηθείς/χτυπηθείς από τα beat. Περισσότερα «Expert Medicine – Perfect Maniac»

Χαίρομαι ιδιαίτερα που η νορβηγική σκηνή επιβεβαιώνει το τέλος μιας ψυχεδέλειας που αποθεώθηκε από τα ΜΜΕ για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες και της οποίας ο απόηχος του θαυμασμού παραμένει και σήμερα σα να επρόκειτο για θρησκεία αποκαλυπτική με τη θεοπνευστία του Χάξλεϋ και προεξάρχοντα ιερέα το Jimi Hendrix. Εν αρχή ην το άλμπουμ των Pink Floyd “the piper at the gates of town” (1967 – όπου piper = Πάνας) και όχι μόνο και έκτοτε η ψυχεδελική υστερία σάρωσε μία κοινωνία σε αναβρασμό που προσπάθησε να εξορκίσει τη βαρβαρότητα του πολέμου με τα ιερά βιβλία και τα φυλαχτά παγανιστικών και ανατολίτικων θρησκειών. Ο Φρόιντ και ο Γιουνγκ γίνονται σημαία και τρόπαια, τα παραισθησιογόνα γίνονται το κλειδί του παραδείσου σε μία νέα διευρυμένη αντίληψη, τα ουτοπικά οράματα και οι εξωκοσμικές εμπειρίες απεικονίζονται στα ινδουιστικά σύμβολα και τα πλουμίδια των νέων, ενώ οι πειραματισμοί με το Σιτάρ δεν έχουν τέλος. Περισσότερα «Η ψυχεδέλεια του Βορρά / The Great God Pan is dead [Part II]»

Μιζεριασμένος teenager με την επιγραφή «ΠΟΥΘΕΝΑΣ» γραμμένη στο μέτωπό του, αποφασίζει να γίνει στα καλά του καθουμένου σούπερ ήρωας, χωρίς να έχει την παραμικρή υποψία… δύναμης μέσα του. Αφού θα φάει της χρονιάς του, θα καταλήξει από μια σύμπτωση cult φαινόμενο του YouTube κι από εκεί, στα χέρια της Μαφίας αλλά και των… original superheroes της πόλης, ενός μπαμπά και της… αθυρόστομης κόρης του. Περισσότερα «KICK-ASS [cine review]»

H ομορφιά της άσκοπης περιπλάνησης τη νύχτα συναρπάζει και τις πιο σκιασμένες μας σκέψεις. Περπατάμε ψηλαφώντας τον αέρα με όλα τα σενάρια πιθανοτήτων και την ανάσα να ξεθωριάζει σε μια λακκούβα νερό. Μετράμε τα βήματα με τα κοχύλια στα χέρια, με μια χούφτα θάλασσα να ξεπλένει τα όνειρα. Τα βήματά μας σφυροκοπούν σε άδειους δρόμους με τα φώτα να μας πάνε στον επόμενο δρόμο, μετρώντας τις λευκές κλεψύδρες μιας φτηνής επανάληψης. Τραγουδάμε  το χρόνο που ήταν  «μια φορά κι έναν καιρό» με τ’αστέρια να συνωστίζονται στα μάτια μας. Κι ίσως ό,τι μένει να ’ναι στην άκρη του επόμενου δρόμου. Περισσότερα «Η ψυχεδέλεια του Βορρά / Reconstruction of Norwegian night strolls [Part I]»

Το να μπεις στην διαδικασία να διαβάσεις 422 σελίδες για τους Sonic Youth νομίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς θα το θεωρήσουν εντελώς περιττό. Αφού τους ξέρεις, κάθε δίσκος μετά το 1990 ακούγετε σχεδόν ίδιος και όσο για του προγενέστερους δεν λέω, αριστουργήματα αλλά όχι και να τούς ακούς κάθε μέρα. Κάτι σαν την θρυλική έκφραση της δεκαετίας του 90 «δεν ακούω ελληνικά σπίτι αλλά μόνο όταν βγαίνω έξω» που έλεγες άμα ανακάλυπτες ότι η γκόμενα που της την πέφτεις είναι κυριλοσκυλού. Παρόλα αυτά εμείς τις διαβάσαμε,και όχι μόνο αυτό αλλά ακούσαμε και όλη τη δισκογραφία ως συνοδευτικό. Τι ανακαλύψαμε; Ότι δεν ξέραμε τίποτα για τους Sonic Youth και μαζί με μας οι περισσότεροι που περνιούνται ως ειδήμονες στον χώρο.

Αρχικά ταξιδεύουμε πολύ πίσω γνωρίζοντάς τα μέλη και την κατάσταση της ζωής τους μέχρι που φεύγουν από το σπίτι τους (άλλες χώρες, περίεργα ήθη και έθιμα, ακούς εκεί φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι). Μέτα περνάμε στα 80s και εκεί μαθαίνουμε ότι τα παιδιά που είχαν μεγαλώσει με Led Zeppellin και arena rock το είχαν βαρεθεί και ήθελαν κάτι διαφορετικό για τα αυτιά τους. Το punk ήταν καλό αλλά ξεθώριασε νωρίς. Το hardcore ήταν πιο γνήσιο και ατόφιο, τους εξέφραζε περισσότερο και προσπάθησαν να κάνουν κάτι σχετικό. Στην ψυχή τουλάχιστον. Αυτό είναι λοιπόν το wake-up call στον μουσικόφιλο που του ανοίγει μια διάστασή την οποία μεγαλώνοντας στην Ελλάδα δεν θα την είχε ποτέ. Περισσότερα «Goodbye 20th Century: Sonic Youth and the Rise of the Alternative Nation»

Ο εφευρέτης Thomas Edison, όταν ανακάλυψε τον φωνόγραφο, έβαλε σκοπό του να φτιάξει μια συσκευή που θα κατέγραφε ταυτόχρονα ήχο και εικόνες. Το πρώτο βήμα σε αυτό ήταν το «κινητοσκόπιο», η πρώτη μηχανή προβολής σε μια περίοδο όπου ο λόγος απουσίαζε από τον κινηματογράφο, η μουσική, όμως, ποτέ, διότι ήταν αυτή που μαζί με την κίνηση έδινε μια αίσθηση ζωής στις βωβές ταινίες. Ο Jóhannsson σαν ανήσυχος εφευρέτης καταγράφει και κατασκευάζει  ήχο και εικόνες με τη φαντασία, αυτό το παρορμητικό βίωμα που μπορεί να εκφραστεί με φροντισμένη μορφή και τότε γίνεται τέχνη. Στην περίπτωση αυτή η φαντασία ποτίζεται ή εμβαπτίζεται στις εκρήξεις των συναισθημάτων των δημιουργών της, μια διαδικασία που μοιάζει σχεδόν συνωμοτική, μία  πνευματική ραδιουργία, κοσμογονική αισθητικά. Η φαντασία, λοιπόν, είναι η αρχή και το τέλος, η έμπνευση και το εργαλείο της μουσικής απόλαυσης. Ολόκληρη η μουσική πορεία του Jóhannsson επαληθεύει την ποιήτρια Κ. Δημουλά που μας θυμίζει ότι η φαντασία σκηνοθετεί πάντοτε τις πραγματικότητες που μας έχουν αγαπήσει. Περισσότερα «Jοhann Jοhannsson – And In The Endless Pause There Came The Sound Of Bees»

Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΞ
* * * *

Σκηνοθεσία: Γουές Αντερσον

Πρωταγωνιστούν (οι φωνές τους): Τζορτζ Κλούνεϊ, Μέριλ Στριπ, Γουίλεμ Νταφόε, Τζέισον Σουόρτσμαν

Στις σκοτεινές  εποχές που διανύουμε, είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα οι σκηνοθέτες εκείνοι που ακόμα έχουν αυτό το «touch» που μετατρέπει την ικανότητα σε στιλ, τη φαντασία σε πρόταση και την τεχνική σε σήμα κατατεθέν. Είναι ο Ταραντίνο, είναι ο Μπάρτον, είναι ο Νοέ, άντε και κανα-δυο ακόμη που μάλλον ξεχνάω. Τέτοιος, είναι και ο Γουές Άντερσον. Ιδιάζουσα περίπτωση, έχει ΚΑΙ το στιλ ΚΑΙ την αυθεντικότητα ενός γνήσιου δημιουργού, οι ταινίες του είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτά ενώ και οι χαρακτήρες του παραμένουν εντυπωσιακοί κλώνοι του ιδίου. Είναι από τους προσωπικά πολύ αγαπημένους μου, λατρεύω και ταυτόχρονα ζηλεύω την τεχνική και την αισθητική του, αλλά όταν έμαθα πως θα γυρίσει animation (χωρίς να έχει τη «στάμπα» της βεβαιότητας όπως ο, έτσι κι αλλιώς animator, Τιμ Μπάρτον) ομολογώ οτι χαλάστηκα και δεν είχε ούτε για πλάκα μεγάλες προσδοκίες. Περισσότερα «Ο Απίθανος Κύριος Fox (Fantastic Mr. Fox)»

Σήμερα θα μας περιπλανήσω στον μαγικό κόσμο της μουσικής σχεδόν 30 χρόνια πριν και συγκεκριμένα στο 1981. Με την ευχή ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε ακόμη 30 χρόνια ώστε να δούμε επιτέλους μια πραγματικά άσπρη μέρα , σας προτρέπω να ’βρείτε’ (αχ, αυτό το downloding..!) και να ακούσετε κάποιον (γιατί όχι και όλους!) από τους κάτωθι δίσκους. Σας εγγυώμαι πως θα ξεχάσετε μονομιάς όλες σας τις σκοτούρες! Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #7 [1981]»

Τον Απρίλιο του περασμένου χρόνου είχαμε δει για πρώτη φορά τους GAD. ζωντανά στον Σταυρό του Νότου. Η πολύ θετική εικόνα που είχαμε αποκομίσει ήταν το εχέγγυο που στο μυαλό μας καθιστούσε σίγουρη και την επιτυχία της χθεσινής εμφάνισής τους. Είναι σχεδόν συναρπαστικό και εν μέρει σπάνιο να πηγαίνεις να δεις μια ελληνική μπάντα και να μην έχεις κανένα απολύτως ίχνος ερωτηματικού για το αν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου, κι ακόμα περισσότερο στις προσδοκίες ανθρώπων που τους βλέπουν για πρώτη φορά! Περισσότερα «Οι GAD. στο Σταυρό του Νότου 24.03.2010 [live review]»

Η πρώτη μου επαφή με τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ ήταν σε μικρή ηλικία (έχω ακόμα κρατημένη τη σχεδόν συλλεκτική έκδοση του 1984 -Νεφέλη- σε μετάφραση Βερονίκης Δαλακούρα), ενώ ακολούθησαν μία αρκετά πετυχημένη παιδική παράσταση πριν πολλά χρόνια και τελικά η επιστροφή μου στον μαγικό κόσμο του μικρού ονειροπόλου ήρωα τα περασμένα Χριστούγεννα μέσα από την μετάφραση της Μελίνας Καρακώστα (Εκδόσεις Πατάκη – Δεκέμβριος 2009).

Δεν είναι τυχαίο που ο Πρίγκιπας του Εξυπερύ ήταν και θα θεωρείται πάντα ως ένα παραμύθι για μικρούς αλλά και μεγάλους. Ποτέ ξανά ένας τόσο μικρός και αφελής, αλλά ταυτόχρονα τόσο σοφός ήρωας δεν υπερασπίστηκε τόσο απλά και ξεκάθαρα, με τόσο ιδιαίτερο τρόπο τις σημαντικότερες αξίες της ζωής. Ποτέ ξανά ένας τόσο ρομαντικός ταξιδιώτης δεν μας θύμισε σε ένα και μόνο ταξίδι αξίες όπως η καλοσύνη, η φιλία, η πίστη και δεν εδραίωσε στην καρδιά μας τόσο έντονα την πίστη, πως ότι αληθινά έχουμε αγαπήσει δεν πεθαίνει ποτέ, και φωλιάζει μέσα μας για πάντα. Ποτέ ξανά ένας θάνατος δεν αντιπροσώπευσε τόσο γλυκόπικρα αλλά τελικά και τόσο αισιόδοξα το ταξίδι που όλοι θα μπορούσαμε να κάνουμε για όλα κείνα που, όσο και να μεγαλώσουμε θα παραμείνουν ανεκτίμητα. Περισσότερα «Ο Μικρός Πρίγκιπας στο Πλανητάριο»

Με το χέρι στην καρδιά: αν ο Πολάνσκι σταματούσε να γυρίζει  ταινίες απο το ’80 και μετά, θα τον έλεγες άνετα έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς του 20ου αιώνα και θα υπερασπιζόσουν την κινηματογραφική του κληρονομιά σαν τίμιο ξύλο. Δεδομένου, όμως, ότι ο Πολωνός δημιουργός της Τσάιναταουν και του Μωρού της Ρόζμαρι έκανε πάμπολλα φιλμ ΚΑΙ μετά το ’80, αναγκαστικά πρέπει να κάνεις τη σούμα. Κι αυτή, δυστυχώς, βγαίνει εις βάρος του… Περισσότερα «ΑΟΡΑΤΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ [cine review]»

Ατυχος (;) καθολικός  ιερέας λαμβάνει μέρος σε ιατρικό  πείραμα με σκοπό την εξαφάνιση  επικίνδυνου ιού. Το πείραμα πάει στραβά και ο ιερέας γίνεται ένας πρώτης τάξεως… βρυκόλακας, και δη πολύ ερωτευμένος. Μέχρι θανάτου.

Οι περισσότεροι τον έμαθαν στο Oldboy και τον προσκυνήσανε σε δευτερόλεπτα. Ο Παρκ-Τσαν Γουκ, όμως, βάλθηκε να αποδείξει ότι δε θα ζήσει και θα πεθάνει με τη θύμηση μονάχα μιας «εκδικητικής» τριλογίας. Οι επόμενες ταινίες του ξενίζουν. Πραγματικά. Το ημιαποτυχημένο «παραμυθιακό» πείραμα με το I’m a Cyborg But That’s Ok σε έφερε σε αμηχανία, γιατί πολύ απλά δεν… εγκλιματιζόσουν. Επόμενος σταθμός «ιδιορρυθμίας», ο βαμπιρικός μύθος. Παραλλαγμένος έως και… μεταλλαγμένος μέχρι το κόκαλο κι ακόμα παραπέρα. Και συνάμα, τόσο σκοτεινά αξιοπερίεργος που θες δε θες σε καθηλώνει μέχρι το τέλος του, κι ας βγεις από την αίθουσα σκυλοβρίζοντας… Περισσότερα «ΔΙΨΑ [cine review]»

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, – δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια – δε θέλω να τ’ ακούσω. Σώπα. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου… Περισσότερα «Electric Litany – How To Be A Child & Win The War»

Ναι. Ακριβώς όπως το φαντάστηκες ή το περίμενες. Υποκρισία. Και παρασκήνιο. Είναι οι μόνες  δύο λέξεις που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό όταν συζητάω για  την 82η Απονομή – μια από τις χειρότερες (αν όχι η χειρότερη) στην ιστορία του θεσμού. Και από άποψη αποτελεσμάτων, αλλά και από άποψη θεάματος.

Βέβαια, τι να πεις για  το «θέαμα»; Πολύ λίγα πράγματα. Ότι ουσιαστικά ΔΕΝ υπήρχαν παρουσιαστές; Ανεκμετάλλευτοι και ο Μάρτιν και ο Μπόλντουιν. Στις λίγες εμφανίσεις τους, κρύα, ανέμπνευστα και «ετοιματζίδικα» αστειάκια κακού stand-up comedy. Η διάρκεια; Επιστροφή στον ορισμό του… ατελείωτου. Ειδικά οι βραβεύσεις των Α’ Ρόλων απλώς νόμιζες ότι δε θα τελείωναν ποτέ. Κι από το ένα άκρο στο άλλο, βεβαίως. Η ακατάσχετη φλυαρία εναλλασσόταν με την βεβιασμένη προχειρότητα και την εσάνς του… ξεκούδουνου (βλ. το εντελώς «γεια σου» αφιερωματάκι στα horror movies). Περισσότερα «Oscars 2010 – How I learned to stop worrying and …love the bomb»

Έχετε έρθει στη θέση μου. Όλοι έχουν κάποιους σκηνοθέτες που τους τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση, ένα «κλικ» πιο πάνω από αυτούς που, απλά, τους αναγνωρίζουν. Όταν βλέπετε καινούρια ταινία τους, τρέμετε σχεδόν από συγκίνηση. Και, αναγκαστικά, η ματιά σας είναι υποκειμενική, δύσκολα εντοπίζει το «λάθος» και πανεύκολα εξαφανίζει το «μέτριο». Είναι ζήτημα αγάπης, όπως είπα, και αυτό είναι απόλυτα μη κατακριτέο κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Ένας τέτοιος σκηνοθέτης για μένα ήταν, είναι και θα είναι ο Τιμ Μπάρτον. Ακόμα και στην πιο μέτρια ταινία του, τον Πλανήτη των Πιθήκων, προσπερνούσα σχετικά ανώδυνα πολλές από τις αδυναμίες της, εκεί όπου άλλοι… έκραζαν με το τσουβάλι. Φυσικά, δε μου αρέσει διόλου να έρχομαι σε τέτοια θέση – θέλω η ταινία να είναι άψογη από μόνη της κι όχι να τη διαμορφώνει σε τέτοια η αστείρευτη λατρεία μου για το συγκεκριμένο δημιουργό. Υπό νορμάλ συνθήκες, δεν μπορείς με τίποτα να πεις πως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων είναι μια κακή ταινία. Επ’ ουδενί. Είναι όμως, με αντικειμενικό μάτι, μια μέτρια ταινία. Την οποία ο Μπάρτον κάνει να δείχνει καλή. Δυστυχώς όμως, μόνο στα μάτια κάποιου που μπορεί με σχετική άνεση να ρίξει τη βαρύτητα των χτυπητών αδυναμιών της. Από την άλλη, για έναν τέτοιο θεατή, η απογοήτευση είναι ακόμα μεγαλύτερη και, φυσικά, το αποτέλεσμα «πονάει» πολύ περισσότερο από το να έβλεπες κάποιο άλλο όνομα κάτω από το «directed by». Περισσότερα «Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ [cinema]»

Αναμφίβολα διάγουμε τις χειρότερες μέρες μετά την μεταπολίτευση. Οικονομία σε βαθιά κρίση, έλλειμμα αξιοπιστίας σε ευρωπαϊκό και εν γένει διεθνές επίπεδο, δημοσιεύματα ανθελληνικής κατεύθυνσης (με αποκορύφωμα αυτό του γερμανικού Focus με την Αφροδίτη της Μήλου, στο εξώφυλλο του περιοδικού, να επιδίδεται σε άσεμνες χειρονομίες), κερδοσκοπικές επιθέσεις από τις αγορές, υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς που δεν λένε να κοπάσουν (τουναντίον θα έλεγα..), αναξιοπιστία του πολιτικού μας συστήματος, παραποίηση στατιστικών στοιχείων και ‘μαγειρέματα’ δημιουργικής λογιστικής , εξεταστικές επιτροπές αμφιβόλου αποτελεσματικότητας είναι μόνο μερικές σκόρπιες ιδέες που μου έρχονται στο μυαλό και περιγράφουν μάλλον με ’ζοφερό’ τρόπο το κλίμα που επικρατεί στην χώρα μας. Υπάρχει άραγε διέξοδος από όλα αυτά; Kαι επειδή εμείς ως έθνος αδυνατούμε να δώσουμε λύση στα δικά μας προβλήματα, έρχονται οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (άραγε με τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς..)να μας βγάλουν από την δύσκολη θέση. Πώς; Πολύ απλά, σπρώχνοντας μας ακόμη περισσότερο προς το χείλος του γκρεμού! Νέα μέτρα (γιατί και η μετρολαγνεία είναι της μόδας εξάλλου) που θα επιδεινώσουν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, την ήδη άσχημη κατάσταση και θα οδηγήσουν, με μαθηματική ακρίβεια, την χώρα μας σε παρατεταμένη κρίση και ύφεση.

Και καλά θα πράξουν να μας κάνουν παρακαλώ πολύ  την ’χάρη’ να μην μας θέτουν ψευτοδιλήμματα του στυλ βοήθεια από την Ε.Ε. ή από το ΔΝΤ, γιατί διαβάζοντας τα πακέτα ‘στήριξης’ και των δύο πλευρών, εγώ προσωπικά (αλλά και πολλοί άλλοι φαντάζομαι), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ‘μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα’.. Το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης, και που μου προξένησε ομολογουμένως εντύπωση, είναι το γεγονός πως ο ελληνικός λαός έχει συναίσθηση της δυσμενής κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει και είναι διατεθειμένος να ‘βάλει πλάτη’ ώστε να βγούμε με κάποιο τρόπο από το αδιέξοδο. Με την σημαντική υποσημείωση, να μην την πληρώσουν και πάλι μόνο οι ίδιοι, δηλαδή τα μεσαία και τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Περισσότερα «‘Time Machine’ issue #6 [2006]»

Παλιότερα οι ΜΟΝΟ αναφέρονταν μαζί με τους Mogwai και τους Explosions in the sky ως σημεία αναφοράς για τη σύγχρονη μουσική post rock, η οποία χρωστάει τη μισή της ψυχή στην κλασική, αφού συχνά αποκλείει σχεδόν εξ ολοκλήρου τα φωνητικά και επιμένει στην ενορχήστρωση και την εξισορρόπηση μιας ροκ αισθητικής με την ορχηστρική παράδοση. Οι υπολογιστές είναι το καινούριο στοιχείο στη συνέχεια της κλασικής παράδοσης ,καθώς και μία επιτηδευμένη ανάμειξη ετερογενών ήχων και παλιών συνταγών, ώστε  το αποτέλεσμα να μοιάζει με κόμπο όπου το τέλος και η αρχή δύσκολα προσδιορίζονται. Δέκα χρόνια μετά την επίσημη δισκογραφική παρουσία τους οι Ιάπωνες ΜΟΝΟ αναφέρονται ως μία αυτόνομη μετεξέλιξη του experimental rock και της shoegaze σκηνής της προηγούμενης 15ετίας σε ένα σύγχρονο είδος κλασικής μουσικής με πρωταγωνιστικό ρόλο τα κιθαριστικά εφέ. Περισσότερα «Into the realms of abstract sound [Part 2] | MONO – Hymn to the Immortal Wind»

Κανονικά, δε θα έπρεπε να χαρίσω περισσότερες από πέντε αράδες για μια κακή ταινία, αλλά στην περίπτωση της Μονάκριβης αισθάνομαι την ανάγκη να το κάνω για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος, έχει να κάνει με το άτομο που ονομάζεται Οπρα Γουίνφρι. Της ρίχνω όλες τις ευθύνες του κόσμου για την αντίστροφα ρατσιστική προσέγγιση του «χρώματος», τουλάχιστον στο χώρο της τέχνης. Πλέον η έγχρωμη κινηματογραφική κοινότητα δεν έχει ανάγκη από κανέναν Σπάικ Λι (για τον οποίο, πλέον, παίρνω πίσω τα περισσότερα από όσα του έχω «χρεώσει») γιατί «λυτρώθηκε» από μια αναίσχυντη τηλεοπτική περσόνα, που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την τυφλή δημοσιότητά της και με τη λαϊκίστικη (αν και σε περιπτώσεις εξίσου «ύπουλη») δημαγωγία της έφερε τους νεο-αφρο-αμερικάνους στην πρώτη γραμμή της «εξέλιξης» και τους παρουσιάζει πλέον σαν το next best thing της τηλεορασόπληκτης ηπείρου. Εξαιτίας της, ταινίας σαν τη Μονάκριβη, σκηνοθέτες σαν τον Λι Ντάνιελς και «ηθοποιοί» σαν την ευτραφή πρωταγωνίστρια Σιντιμπέ αποκτούν από το πουθενά καλλιτεχνικό status και προβάλλονται δίχως ίχνος ντροπής και στοιχειώδους σεβασμού προς την τέχνη ως αισθητικά επιτεύγματα! Περισσότερα «Precious / Μονάκριβη [cine review]»

Στο ευρύ κοινό οι Midlake έγιναν γνωστοί κυρίως με το δεύτερο τους album (“The Trials of Van Occupanther”), ενώ οι περισσότεροι από όσους τους είχαν ακολουθήσει από την πρώτη τους προσπάθεια (“Bamnan and Slivercork”), μάλλον εξέλαβαν ως θετική τη μετάβασή τους από την lo-fi electronica σε ήχους σαφώς πιο (70’s / Indie) rock. Ανάμεσα στα άλλα η μπάντα του Tim Smith είχε να ξεπεράσει και τον σκόπελο της εν μέρει δικαιολογημένης, αλλά πολλές φορές υπερβολικά συχνής σύγκρισης του μουσικού ύφους τους με αυτό των Radiohead. Περισσότερα «Midlake – The Courage Of Others»

Η «Pleasantly Surprised» ήταν μία κασετοεταιρεία η οποία εστίασε σε post-punk, new wave, cold wave και τα χαρακτηριζόμενα ως «ethereal» συγκροτήματα, πολλά από τα οποία παράλληλα έκαναν καριέρα κάτω από τη «στέγη» της εταιρείας 4AD. Η κασετοεταιρεία αυτή υπήρξε δημιούργημα του Robert H. King και είχε ως έδρα τη Γλασκόβη της Σκωτίας. Ο αρχικός στόχος του Robert ήταν να φτιάξει ένα φάνζιν, αλλά τα περισσότερα από τα συγκροτήματα στα οποία έγραψε και ζήτησε συνεργασία, του έστειλαν demo κασέτες, οπότε σκέφτηκε αντί να γράψει για αυτά και να κριτικάρει τη μουσική τους, να κυκλοφορήσει μία κασέτα συλλογή με τα καλύτερα από αυτά και να αφήσει το κόσμο να σχηματίσει μόνος του γνώμη για τα group και τη μουσική τους. Ήταν ήδη 1982 και η μουσική σκηνή στη Μεγάλη Βρετανία ήταν στο φόρτε της. Περισσότερα ««Pleasantly Surprised»: Η ιστορία μίας «ευχάριστης έκπληξης»»

Πίστευα πάντα ότι ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσεις αλλά και να σεβαστείς ένα “έργο” (οποιασδήποτε μορφής τέχνης) είναι να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να πλάσει πάνω του… τη δική σου ιστορία, να επιτρέψεις στο μυαλό σου να εισέλθει σε έναν κόσμο πλασμένο μεν από τον δημιουργό, βιωμένο όμως από σένα… και μόνο. Διότι μόνο έτσι μπορείς να κάνεις το έργο δικό σου, μέρος της δικής σου πολύτιμης, γλυκιάς ή πικρής πραγματικότητας. Γιατί έτσι μόνο μπορείς να αφήσεις το αρχικό “μήνυμα” να σε συνεπάρει, να σε ωθήσει σε ένα ταξίδι μοναδικό, ιδιαίτερο και γιατί όχι …αληθινό, αλλά πάνω απ’όλα δικό σου. Περισσότερα «Vello Leaf – Tonight I’m Leaving…»

Θυμάμαι το ρεφρέν του υπέροχου εκείνου τραγουδιού των Divine Comedy “Come home, Billy Bird, International Business Traveller” και ξεσηκώνω την εικόνα που μου άφησε αποτυπωμένη στο μυαλό το φινάλε του Ραντεβού Στον Αέρα. Δεν μπορώ να πω τι είναι, γιατί θα πέσω σε spoiler. Το τραγούδι των Divine Comedy, όμως, πάντα θα μου φέρνει πλέον στο νου, την πραγματικότητα.

Δεν είναι κι εύκολο, να βρεις μια ταινία που να ταυτίζεται με τα πάντα γύρω σου. Να έχει timing πάνω στην καθημερινότητά σου, κι ας μην κάνεις την άχρωμη, δυσάρεστη δουλειά του Ράιαν Μπίνγκαμ, ο οποίος ταξιδεύει ανά τις ΗΠΑ ατσαλάκωτος, γόης και εργένης για να σου πει ότι… απολύθηκες. Γι’αυτόν είναι καθημερινότητα, ρουτίνα και ατέρμονη επαφή με τα ανθρώπινα τετριμμένα. Στο δρόμο θα γνωρίσει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Την απογοήτευση της μοναξιάς. Τη χαρά του φλερτ και του προσωρινού έρωτα. Την πιθανότητα να χάσει τη θέση του. Τη δυνατότητα να διδάξει τον κυνισμό και φτηνή δικαιολογία σε νεότερες συναδέλφους του με όνειρα καριέρας. Να μπει σε προσωπικά διλήμματα που δε φανταζόταν ποτέ. Να αναγκαστεί να έρθει πιο κοντά με δικούς του ανθρώπους. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Θα τα καταφέρει χωμένος για τα καλά στη σκατότρυπα της ανθρώπινης αδυναμίας; Περισσότερα «ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ [cine review]»

Άντε βγάλε άκρη τώρα! Να ποντάρεις πού και με σιγουριά; Τους τελευταίους 2 μήνες  έχουν αλλάξει τα «κόζα» τουλάχιστον  τρεις φορές. Για να μπορέσεις  να ακολουθήσεις τα όσα γίνονται και  για να μπορέσεις να πεις με έναν κάποιο «στόμφο» ότι κάπου πάει να γύρει το πλοίο, πρέπει να έχεις το γνωστό κληρονομικό χάρισμα…

Πάντως, η υπόθεση  τουλάχιστον αποκτά ένα ενδιαφέρον. Μετά και την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων (που δεν προκάλεσαν και ιδιαίτερη  αίσθηση) το «παιχνίδι» θα παιχτεί ανάμεσα  σε δύο πιθανά σενάρια:

ΣΕΝΑΡΙΟ 1

To κόλπο εδώ είναι ο Τζέιμς Κάμερον. Αν του δώσουν το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, τότε η «μάχη» για την Καλύτερη Ταινία ανοίγει σαν τριαντάφυλλο. Το Up In The Air έχει μόνο σίγουρο στήριγμα το Διασκευασμένο Σενάριο. Από την άλλη, το Hurt Locker, αν χάσει τη Σκηνοθεσία, μάλλον δε μπορεί να στηριχτεί πουθενά. Με τον Κάμερον στη Σκηνοθεσία, το Hurt Locker λογικά «εξαφανίζεται» και μένουν το Avatar (μαζί με άλλα 3-4 τεχνικά βραβεία) και το Up In The Air. Το τελευταίο όμως, για να πάρει την Καλύτερη Ταινία, θα πρέπει να συνοδεύεται από τουλάχιστον άλλα δύο βραβεία. Το ένα, όπως είπαμε, είναι του Σεναρίου. Το άλλο; Με δεδομένο ότι στο B’ Γυναικείο δεν έχει καμία τύχη (η Φαρμίγκα θα κλέψει ψήφους από την Κέντρικ και τούμπαλιν), μένει ο Α’ Αντρικός. Οπότε, αν «σπρωχτεί» το Up In The Air για Καλύτερη Ταινία, θα πρέπει να κερδίσει και ο Κλούνεϊ, άρα… bye-bye στο μεγάλο φαβορί Τζεφ Μπρίτζες. Αυτή η περίπτωση, προσωπικά, μου φαίνεται η πιο δύσκολη άρα και λιγότερο πιθανή. Η δεύτερη περίπτωση του ίδιου σεναρίου, είναι να πάρει και την Ταινία το Avatar. Τότε, το Up In The Air μένει με το Σενάριο, το Hurt Locker με… τίποτα (και σε αυτή την περίπτωση, το Πρωτότυπο Σενάριο πάει σφαίρα για Ταραντίνο) και ο Κάμερον είναι, για δεύτερη φορά, ο «Βασιλιάς» των Όσκαρ. Περισσότερα «OSCARS 2010: Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες…»

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, λέει ο λαός…, αλλά θα ήταν αδόκιμο να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο ρητό (αναλογικά) για μία ολόκληρη χρονιά. Ακόμα κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία, ο Ιανουάριος δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος μήνας των απανταχού δισκογραφικών εταιρειών για μεγάλες και σημαντικές κυκλοφορίες, αν και πλέον όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στο χώρο της μουσικής (βιομηχανίας), οι όποιες “παραδόσεις”, συνήθειες και προκαταλήψεις φούσκωναν κάποτε το κεφάλι αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις, φαίνονται να έχουν κάνει φτερά και να έχουν αντικατασταθεί από το άγχος για την δεδομένη κατάρρευση των κανόνων της σχετικής αγοράς, όπως αυτή λειτουργούσε κάποιες …δεκαετίες πριν. Περισσότερα «Editorial #5 – Like We Do In January»

Καλή χρονιά σε όλους μας! Τελείωσαν και οι φετινές γιορτές… επιτέλους, θα συμπλήρωνα! Τέτοιες «μουδιασμένες» και «μίζερες» γιορτές εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι να έχει περάσει η πλειοψηφία τουλάχιστον του κόσμου. Σχεδόν σκυθρωπά πρόσωπα, ευχές που τις λέγαμε απλά για να τις πούμε λόγω της εθιμοτυπίας και όχι γιατί πραγματικά τις πιστεύαμε, μεγάλη πτώση στον τζίρο των καταστημάτων, ψυχολογία στο ναδίρ και σκεπτικισμός για το τι μέλλει γενέσθαι είναι μόνο μερικά στοιχεία που αναδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Που οφείλονται όλα αυτά; Δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς… Κάτι τα «σκληρά» μέτρα που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση για τα επόμενα τρία τουλάχιστον χρόνια (βλέπε το «περιβόητο» σύμφωνο σταθερότητας), κάτι τα υπέρογκα ποσά που ακούμε για το μέγεθος του ελλείμματος, κάτι οι συνεχείς σφαλιάρες και απειλές που δεχόμασταν (και ακόμη δεχόμαστε σε καθημερινή βάση μάλιστα…) από τους Ευρωπαίους εταίρους μας (αναρωτιέμαι και συγχρόνως συγχύζομαι, από πότε κάνουν κουμάντο οι διεθνής οίκοι στην εσωτερική διακυβέρνηση των κρατών;), κάτι η αρρωστοφοβία από τον νέο ιό της γρίπης H1N1, κάτι η «τρομολαγνεία» που προκλήθηκε εκ νέου με τον νεαρό από την Νιγηρία και την απόπειρα του να τινάξει κυριολεκτικά στον αέρα ένα ολόκληρο αεροσκάφος καθώς και αρκετά ακόμη που αν τα απαριθμήσω το άρθρο μου κινδυνεύει να  καταντήσει σαν ένας μικρός «επικήδειος» για την ανθρωπότητα!

Πολύ εύστοχα λοιπόν, η δεκαετία που πριν από λίγες μέρες μας αποχαιρέτησε, θεωρήθηκε ως η δεκαετία του φόβου! Μένει να δούμε τον τίτλο που θα «φορέσουμε» στην δεκαετία που μόλις ξεκίνησε. Όλοι θέλουμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο, αλλά πόσοι άραγε από εμάς το πιστεύουμε κιόλας;

Ας αλλάξουμε όμως λίγο κλίμα και μιας και αναφέρθηκα στο 2010 ως το έτος που αποτελεί την «διαχωριστική» γραμμή μεταξύ δύο δεκαετιών, διάβασα, πριν από λίγες μέρες, ένα ενδιαφέρον και συνάμα νοσταλγικό άρθρο που είχε ως θέμα τα αντικείμενα που προορίζονται να ξεχαστούν ή ήδη αποτελούν ευχάριστη ανάμνηση με την χαραυγή της νέας δεκαετίας που διανύουμε. Ποια είναι ενδεικτικά κάποια από αυτά;

–    Το γραμματόσημο (αντικείμενο κυρίως φιλοτελιστών πλέον. Ας είναι καλά τα email)
–    Ο οδικός χάρτης (χρήσιμος αλλά κανένας τουριστικός οδηγός δεν σε πάει ακριβώς όπως το GPS του αυτοκινήτου ή του κινητού)
–    Η αναλογική τηλεόραση (ποιος θυμάται άραγε την ασπρόμαυρη τηλεόραση; πλέον όλοι θα χρειαζόμαστε και ένα ενσωματωμένο ή μη αποκωδικοποιητή MPEG-4… τα είπατε τα νέα στους παππούδες σας;!)
–    Ο λαμπτήρας φθορισμού (επιβαρύνουν το περιβάλλον και καίνε πολύ, οπότε…)
–    Η κασέτα (το 1990 η μουσική πειρατεία ήταν η κασετοπειρατεία, το 2000 οι δισκογραφικές έπαψαν να βγάζουν κασέτες, σήμερα ούτε λόγος να γίνεται..)
–    Η δραχμή (μερικοί στα δύσκολα την νοσταλγούν, άλλοι κατά βάθος ξέρουν τι θα είχαμε τραβήξει αν δεν ήμασταν στην ζώνη του ευρώ…)
–    Η δισκέτα (η μεγαλύτερη χωρητικότητά της, τα 1,5 ΜΒ. Την εκτόπισε το DVD. Το USB την έστειλε στο… μουσείο των gadgets)
–     Το γουόκμαν (άνθησαν για λίγο την περίοδο της μετάβασης από την αναλογική εποχή στην ηλεκτρονική. Κι ύστερα παραδόθηκαν στα iPods)

Oκ λοιπόν, αφού έβγαλα και την «ρετρό» κατάσταση από μέσα μου, είμαι έτοιμος να επικεντρωθώ στα αμιγώς μουσικά θέματα της στήλης μας και να σας συμπαρασύρω σε ένα ταξίδι που θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω, και συγκεκριμένα στο 1982! Μην φανταστείτε πως τα συγκεκριμένα άλμπουμ που θα ακολουθήσουν τα άκουσα πίσω στο μακρινό 1982 (είμαι μεγάλος αλλά όχι και τόσο!), αλλά αρκετά αργότερα, απλώς άντεξαν στη διαδικασία του χρόνου! Εξάλλου ποτέ δεν είναι αργά, ιδίως όταν πρόκειται να ανακαλύψουμε αξιόλογη μουσική από όποιο χώρο και αν προέρχεται αυτή (εντάξει, το παραδέχομαι… σχεδόν από κάθε χώρο!)

•    THE HUMAN LEAGUE – DARE : Πολλοί είναι ίσως αυτοί που πιστεύουν πως οι HUMAN LEAGUE δεν είναι τίποτα άλλο από ακόμη ένα pop συγκρότημα της δεκαετίας του ’80, που γνώρισε μια σχετική επιτυχία εκμεταλλευόμενοι εν πολλοίς τα trends της εποχής. Right time, right place όπως λέμε! Όλοι αυτοί όμως σφάλουν και ιδίως όταν αναφέρονται στο συγκεκριμένο άλμπουμ μιας και για μένα αποτελεί, και με το πέρας πλέον του χρόνου, άλμπουμ σταθμό, πρότυπο θα έλεγα, στην κατοπινή εξέλιξη της synth-pop η οπoία κυριάρχησε το δεύτερο μισό των ‘80s. Με την προσθήκη του τραγουδιστή Philip Oakey, η pop μουσική που δημιούργησε το συγκρότημα άγγιξε νέα …δυσθεώρητα ύψη. Βέβαια, προς αυτή την κατεύθυνση βοήθησαν και οι συμμετοχές των Susan Ann Sulley και Joanne Catherall στα φωνητικά, μιας και συμπλήρωναν άψογα τον Oakey, ιδίως στο smash hit “Don’t you want me”.

•    TOTO – TOTO IV : All time favorites, για τον γράφοντα, οι TOTO αποτελούν για μένα ένα άκρως υποτιμημένο συγκρότημα ακόμη και σήμερα μετά από 30 και πλέον χρόνια σπουδαίας μουσικής προσφοράς (με λύπη πριν από περίπου 1 χρόνο πληροφορηθήκαμε πως οι TOTO δεν υφίστανται πλέον. Παραμένει όμως η μουσική τους παρακαταθήκη). Η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποτελεί για πολλούς και την καλύτερή τους (άλλωστε αυτό καταδεικνύουν και οι πωλήσεις του δίσκου) μιας και κατάφερε να αναδείξει τρία τουλάχιστον major hit singles που έμειναν στις συνειδήσεις των οπαδών για αρκετά χρόνια. Αναφέρομαι στα πασίγνωστα “Africa”, “Rosanna” και “I won’t hold you back”. Όποιος δεν τα γνωρίζει, αφενός στερεί από τον εαυτό του μουσικής απόλαυσης, αφετέρου χρειάζεται …εντατικά μαθήματα μουσικής ιστορίας. Να μην παραλείψουμε το γεγονός πως οι μουσικοί που απάρτιζαν τους ΤΟΤΟ κατά καιρούς, ήταν όλοι τους μουσικοί παγκόσμιας αξίας με πολλές συμμετοχές και σε άλλους διάσημους καλλιτέχνες (ενδεικτικά θα αναφέρω τον M.Jackson). Respect!

•    DURAN DURAN – RIO : Ήταν το συγκεκριμένο άλμπουμ που έκανε τους DURAN DURAN πασίγνωστους και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο δύσκολο, όταν το “Rio” περιέχει συνθέσεις- διαμάντια όπως τα ”Hungry Like the Wolf “, “Rio”, “Save a Prayer” και “The Chauffeur”. Συμφωνείτε; Οι DURAN DURAN, εκπρόσωποι των early-’80s New Romantic, new wave και synth pop σκηνής, δεν κοίταξαν ποτέ πλέον πίσω και κατακτούν τον κόσμο. Έτσι απλά!

•    ASIA – ASIA : Εντάξει, μπορεί το όνομά τους να είναι ένα από τα χειρότερα στην ιστορία της rock μουσικής, όμως το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία της χρονιάς που επεξεργαζόμαστε. Γεννήθηκαν από τις στάχτες των κορυφαίων συγκροτημάτων και συγκεκριμένα από ΥES, ELP και King Crimson και με το καλημέρα (μιας και πρόκειται για τον ντεμπούτο δίσκο τους) έδειξαν κιόλας τις διαθέσεις τους. Άφησαν κατά μέρος τις μουσικές δεξιοτεχνίες και την ολίγο τι «στριφνή» μουσική που είχαν παίξει στο παρελθόν, και επικεντρώθηκαν σε ένα πιο άμεσο και συνάμα πιο λυρικό στυλ (στα πλαίσια του progressive-art rock) παιξίματος που τους βοήθησε να ακουστούν σε ένα ευρύτερο μουσικό κοινό. Kαι το πέτυχαν. Κομμάτια όπως το “Heat of the moment” και “Only time will tell” κατάφεραν να πετύχουν τον επιθυμητό αντίκτυπο και να τους κάνουν πασίγνωστους. Η πορεία που ακολούθησε δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όμως ο συγκεκριμένος δίσκος θα μνημονεύεται για πάντα.

•    ΙRON MAIDEN – NUMBER OF THE BEAST : Λίγο heavy metal δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, right? Ιδίως όταν πρόκειται για ένα από τους κορυφαίους δίσκους του εν λόγω ιδιώματος, όταν έχει μεγαλώσει και «στοιχειώσει» γενιές και γενιές μουσικόφιλων, όταν καταλαμβάνει πάντα μια εκ των κορυφαίων θέσεων σε κάθε δημοψήφισμα που γίνεται για τα επιδραστικότερα άλμπουμ της σκληρής rock όλων των εποχών, όταν πουλάει ακόμη και στις μέρες, ε τότε μόνο τυχαίος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Δίσκος ορόσημο της New Wave of British Heavy Metal (NWBHM), ενός κινήματος, που προέκυψε από τις στάχτες της punk σκηνής αναμειγμένη με την hard rock, και ήρθε ως απάντηση στην pop «υποκουλτούρα» που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή. Aκούστε το ομώνυμο τραγούδι καθώς και το “Run to the hills” και αφεθείτε στην δυναμική επέλαση των Βρετανών. Δεν θα χάσετε!


*photo © dimitar misev

Θυμάμαι πως ένα από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα σαν παιδί ήταν το «Ενα Παιδί Μετράει τ’Αστρα» του Μενέλαου Λουντέμη. Και θυμάμαι ακόμα πως, όταν ήμουν ζοχαδιασμένος με κάτι, ήθελα να ανοίξω ξαφνικά την πόρτα μου και να βγω σε έναν άλλον κόσμο, βγαλμένο από καρτούν ή παιδικά αυτοκόλλητα. Επίσης, τι πιο συνηθισμένο σε ένα παιδί με ανήσυχη φαντασία, να προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι κάποιο περίεργο πλάσμα βρίσκεται δίπλα του και τον προκαλεί σε περιπέτειες; Ξέρω, αφελές, παιδιάστικο. Κι όμως. Αυτή είναι η Χώρα των Μαγικών μου Πλασμάτων. Και η διαδικασία της ενηλικίωσής μου… και της δικής σου.

Είναι μοναδικό το συναίσθημα. Ο πιτσιρικάς της ταινίας του Τζονζ, ο μικρός Μαξ, είναι το παιδί που, κατά πλειοψηφία, είμασταν όλοι μας. Ένας συνηθισμένος, καθημερινός καυγάς με τη μαμά του, τού ανοίγει την πόρτα της φαντασίας του. Πλέον, βρίσκεται ανάμεσα σε τεράστια, τριχωτά πλάσματα, που τον έχουν σα βασιλιά τους. Και του κάνουν όλα τα χατίρια, και ξαφνικά η οικιακή θλίψη μετατρέπεται σε παραμυθένια περιπέτεια. Χωρίς ίντριγκα, χωρίς υποπλοκές, χωρίς πολιτικές ή άλλες σημασίες. Απλώς, τα παιδία παίζει. Μέχρι να έρθει η ώρα που ο Μαξ θα ξυπνήσει στην καθημερινότητα, δίπλα στην αγκαλιά της μαμάς του, και θα ζητήσει να ξανακοιμηθεί για να μην ξεχάσει το όνειρο. Περισσότερα «ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΙΚΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ [cine review]»

Η ιστορία  απλή. Το μήνυμα οικολογικό: ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεδιψάσει την καταναλωτική του μανία και να καλύψει τις  γιγαντωμένες πλασματικές του ανάγκες  μέσω της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων άλλων πλανητών, εν προκειμένω της φανταστικής «Πανδώρας».

Η ασυδοσία και η κυνικότητα των ανθρώπων αντιπαραβάλλεται με την ευαισθησία και την ανθρωπιά των…εξωγήινων-ιθαγενών «Ναβί», οι οποίοι αποφασίζουν να αποκρούσουν την επίθεση των ανθρώπων πιστοί στις αρχές, τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους, νιώθοντας άρρηκτα ενωμένοι με τη γη τους. Περισσότερα «AVATAR – Μια αιρετική άποψη»

Αν γνωρίζεις σε βάθος τα βιβλία του σερ Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, τότε γνωρίζεις πως ο μυθικός του ήρωας είναι αυτό ακριβώς που βλέπεις σε τούτη την κινηματογραφική μεταφορά. Ξεκινάω άγαρμπα, το ξέρω, αλλά είναι η αλήθεια – δυστυχώς για κάποιους «καλοθελητές»…
Από ‘κει κι έπειτα, η ιστορία δεν λες ότι κεντρίζει ολότελα το ενδιαφέρον. Ο Σέρλοκ, πάντα με τον πιστό του «σύντροφο» δόκτορα Γουότσον, προσπαθούν να βρουν άκρη στην μπερδεμένη περίπτωση του Λόρδου Μπλάκγουντ που φαίνεται πως… επέστρεψε από τον Άλλο Κόσμο και ετοιμάζει μια περίεργη συνωμοσία κατά της «God Save the Queen» πατρίδας τους. Και αν εξαιρέσεις το – κακό – γεγονός ότι ουσιαστικές ανατροπές δεν υπάρχουν και οτι ο βασικός σκελετός της πλοκής εξελίσσεται όπως ακριβώς τον φαντάστηκες, αυτή η νέα, φρεσκαρισμένη αλλά και πιστή στην κουλτούρα του Ντόιλ επανεμφάνιση του διάσημου ντετέκτιβ είναι ένα διασκεδαστικότατο κινηματογραφικό joyride. Και οι λόγοι είναι δύο. Πρώτον, ο ρυθμός. Περισσότερα «SHERLOCK HOLMES [cine review]»

Eluvium:  Similes

Τα πιο όμορφα πράγματα είναι στη βάση τους μια μουσική αρμονία κατά τον Καντίνσκι: ο ήλιος που δύει σ’ένα ηλιοβασίλεμα στη Μόσχα και καταλήγει σε μία κηλίδα κόκκινη  μοιάζει με το ζενίθ μιας μουσικής συμφωνίας που δονεί τις χορδές της ψυχής με το fortissimo πριν την εναποθέσει απαλά στην πραγματικότητα. Ο Καντίνσκι, ζωγράφος και μουσικός, έβλεπε τη μουσική σαν γέφυρα συναισθημάτων μεταξύ του καλλιτέχνη και του αποδέκτη του που ανοίγει το δρόμο για μια ατελείωτη ποικιλία ενδεχόμενων εμπειριών.

Αυτές οι σκέψεις είναι το πρώτο στάδιο μιας προσπάθειας να εμβαθύνει κανείς σε σύγχρονα μουσικά είδη που δεν απλώνονται ως πραμάτεια απλόχερα στον ακροατή με ένα επαναλαμβανόμενο ρεφρέν ή με στερεότυπα  αναγνωρίσιμα μουσικά σχήματα, αλλά έχουν τη γοητεία της αφαιρετικής μουσικής γλώσσας που προϋποθέτει ένα βαθμό ανεξαρτησίας από τις συγκεκριμένες αναφορές στον κόσμο και μία ηθελημένη προσωρινή αναχώρηση από την πραγματικότητα. Ο Καντίνσκι, ο οποίος διατύπωσε τον ορισμό της αφηρημένης τέχνης με μουσικούς όρους, πίστευε ότι η μουσική είναι από τη φύση της αφηρημένη, διότι πηγάζει από την ανθρώπινη εσωτερική αναγκαιότητα και την εκφράζει με αφαιρετικά στοιχεία. Περισσότερα «Into the realms of abstract sound [Part 1] | Eluvium – Similes»

Scarlett Thomas: The end of Mister Y.

Μεταφυσικό θρίλερ; Παραψυχολογικό παραλήρημα; Όπως και να περιγράψει κανείς το βιβλίο της Thomas, το σίγουρο είναι ότι η συγγραφέας πετυχαίνει να σε κρατήσει σε αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα, πράγμα σπάνιο στις μέρες μας που οι «εύκολες συνταγές» πλοκής γεμίζουν τα ράφια των βιβλιοπωλείων. «Τι θα κάνατε αν βρίσκατε ένα καταραμένο βιβλίο, θα το διαβάζατε;». Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται στην Ariel Manto, τη νεαρή σπουδάστρια Αγγλικής φιλολογίας και ηρωίδα του βιβλίου. Η ηρωίδα το διαβάζει, φυσικά, και ο κόσμος όπως τον γνώριζε καταρρέει. Γιατί ο κόσμος που γνωρίζουμε δεν είναι μόνο αυτός, αρκεί μια δόση από το φάρμακο που συστήνει το καταραμένο βιβλίο και το ταξίδι σε άλλους κόσμους ξεκινάει. Και φτάνει μακριά. Στην αρχή της ίδιας μας της ύπαρξης. Περισσότερα «5 βιβλία για το 20(10)»

Φτάσαμε αισίως στο τέλος του 2009. Ασυναίσθητα μου έρχεται στο νου μια αποστροφή από τα κάλαντα που λέγαμε κάποτε σαν παιδιά. ‘ Πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά…’ Χαμογελάω..Αλήθεια πόσοι από εμάς πλέον πιστεύουμε ή καταφέρνουμε να ξεγελάσουμε τους εαυτούς μας να θεωρήσουμε πως το 2010 θα είναι καλύτερο από το 2009; Χρειάζεται να απαντήσω; Θα ήθελα πολύ να νιώσω εκείνη την ανεμελιά, την χαρά και την προσμονή  που ένιωθα άλλοτε τέτοιες μέρες, αλλά δυστυχώς κάπου κωλύομαι. Και πως άλλωστε να  μη μου συμβαίνει αυτό (όπως και σε πολλούς άλλους φαντάζομαι) όταν η χώρα μου γίνεται αποδέκτης τόσων αρνητικών μηνυμάτων, όχι πλέον μόνο από το εσωτερικό της, αλλά και από το εξωτερικό. Πέρυσι, τέτοια εποχή, η χώρα μας γινόταν διεθνώς ρεζίλι, όταν θύμιζε ένα απέραντο πεδίο μάχης ελέω της δολοφονίας του Αλέξη. Φέτος, ένα άλλο πεδίο μάχης, αυτό της οικονομίας φαίνεται να έχει ανοίξει ήδη πολλές πληγές που φαντάζουν δύσκολες να επουλωθούν. Θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Θα μπορέσει να δανειστεί τα απαιτούμενα χρήματα ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της; Θα μας υποβαθμίσει και ο οίκος Moody’s; (τελικά μας υποβάθμισε αλλά όχι αρκετά!!!) Θα ‘φορέσουμε’ τελικά το Ιρλανδικό κουστούμι μέτρων; Σίγουρα ερωτήσεις για δύσκολους λύτες μόνο που αυτή την φορά δυστυχώς δεν πρόκειται για ένα παιχνιδάκι τύπου σταυρόλεξου, αλλά πολύ απλά κρίνεται η ίδια μας η καθημερινότητα. Ας κάνουμε λιγάκι υπομονή (όση μας έχει μείνει πλέον..) να δούμε αν υπάρχει τελικά φώς στο τούνελ.

Σε λίγες μέρες το ημερολόγιό μας θα δείξει 2010. Έψαξα και βρήκα ορισμένα γενικού ενδιαφέροντος γεγονότα που αναμένονται να λάβουν χώρα μέσα στο επόμενο έτος. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1.     Ιανουάριος: Πλησιάζει το αρχικό deadline για το κλείσιμο του Γκουαντανάμο. Ο ίδιος ο Ομπάμα πρόσφατα παραδέχτηκε ότι δεν θα τηρηθεί…
2.     Φεβρουάριος- Μάρτιος: Τον Φεβρουάριο θα γίνουν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στ Βανκούβερ του Καναδά και το Μάρτιο οι λάτρεις του Σοπέν θα γιορτάσουν τα 200 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Πολωνού συνθέτη.
3.     Απρίλιος: Οι Αυστριακοί θα εκλέξουν νέο πρόεδρο, οι Ούγγροι νέο κοινοβούλιο και οι ταλαιπωρημένοι από τους πολέμους Σουδανοί, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έχουν μετά από πολλά χρόνια γενικές εκλογές.
4.     Μάιος: Οι 189 χώρες που έχουν υπογράψει υπέρ της μη εξάπλωσης των πυρηνικών θα μαζευτούν στη Νέα Υόρκη για να το …ξανασυζητήσουν.
5.     Ιούνιος- Ιούλιος: Στη Νότια Αφρική αρχίζει του Ιούνιο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, ενώ τον Ιούλιο ο Βέλγος Βαν Ρομπάι θα μετράει ήδη έξι μήνες στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
6.     Αύγουστος: Φτάνει η ώρα για τα αμερικάνικα στρατεύματα να εγκαταλείψουν το Ιράκ.
7.     Σεπτέμβριος: Διπλωματικές αποστολές από όλο τον κόσμο θα συναντηθούν στην Νέα Υόρκη για την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
8.     Οκτώβριος: Η Γερμανία θα γιορτάσει τα είκοσί της χρόνια από την ενοποίηση.
9.     Νοέμβριος: Η πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας, Σεούλ, θα φιλοξενήσει την G20.
10.     Δεκέμβριος: Όπως κάθε Δεκέμβριο, η Google θα ανακοινώσει τις λέξεις-κλειδιά με τα περισσότερα «κλικ» της χρονιάς.

Και αφού ρίξαμε μια γρήγορη ματιά στα γεγονότα που θα συναντήσουμε οσονούπω μπροστά μας, αποφάσισα στη σημερινή μας στήλη να ανατρέξουμε πίσω στο 2000, τότε που όλοι οι ‘ειδήμονες’ μας είχαν ‘πρήξει’ για τα καλά με τον ιό της χιλιετίας που θα ‘χτυπούσε’ όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα! Μπούρδες αλλά αντιπαρέρχομαι και επικεντρώνομαι στα αμιγώς μουσικά θέματα. Τούτη την φορά η λίστα μου (έπειτα από αρκετή ομολογουμένως σκέψη και σχετική δυσκολία στην κατάρτισή της) διαμορφώνεται ως εξής:

1.    Radiohead – Kid A: πολύ απλά ο δίσκος ορόσημο για την ικανότατη μπάντα από την Βρετανία. Πήραν τα καλύτερα στοιχεία από το προηγούμενό τους άλμπουμ, το OK Computer, και …απογειώθηκαν. Ο δίσκος περιέχει τα πάντα, από μελωδίες που σχεδόν σε ‘υπνωτίζουν’ αλλά με έναν ιδιαίτερα όμορφο τρόπο (‘Everything In Its Right Place’), από ηλεκτρονικά περάσματα με παραμορφωμένα φωνητικά (‘Κid A), περιέχει στοιχεία ambient μουσικής (‘Treefingers’), μπασογραμμές που σε κολλάνε στον τοίχο και που καταλήγουν jazz αυτοσχεδιασμούς(‘The National Anthem’) καθώς και κομμάτια που θα μπορούσαν να ακουστούν άνετα σε κάποιο dance club (‘Idioteque’). Όλα είναι εδώ. Τι άλλο να περιμένει κανείς;

2.    Godspeed You Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven: Ιδιόμορφο γκρουπ, από αυτά που θεωρούνται για τους λίγους, τους καλούς αλλά και τους απαιτητικούς ακροατές! Είναι  τόσο δύσκολο να τους ‘βάλεις’ μια μουσική ταμπέλα που κάθε προσπάθεια κρίνεται μάταια εκ των προτέρων. Και μόνο το γεγονός ότι αποτελούνται συνήθως από εννιά μέλη, νομίζω πως σας δίνει μια εικόνα για του λόγου το αληθές. Με το εν λόγω άλμπουμ, οι Godspeed… παραδίδουν μαθήματα μουσικής ομορφιάς διηγώντας ιστορίες που ακροβατούν μεταξύ της αγάπης και της θλίψης. Τα πνευστά βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση χρωματίζοντας καίρια τις συνθέσεις του συγκροτήματος. Οι στίχοι τους, λιγότερο ‘πολιτικοί’ αυτή την φορά, εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα ισχυρά χαρτιά της μπάντας. Απλά αφεθείτε σε μια μοναδική μουσική εμπειρία από την οποία μόνο κερδισμένοι μπορείτε να βγείτε!

3.   Doves – Lost Souls: Είναι αδικία να αγνοούμε το τρομερό ντεμπούτο των Βρετανών (που γνωρίζουν σχετική επιτυχία και στις μέρες μας) οι οποίοι ενώ ξεκίνησαν την δεκαετία του ’90 ως μια τυπική dance μπάντα, στην πορεία (και ευτυχώς για όλους μας) αποφάσισαν να πιάσουν τις κιθάρες και να παίξουν ροκ. Επηρεασμένοι από τους Verve και τους Spiritualized μας παραδίδουν ένα έξοχο δίσκο, άκρως μελωδικό, σκοτεινό και ενδιαφέρον (προσέξτε τα ιδιαίτερα ηχοτόπια που δημιουργούν οι περίεργοι ήχοι-φυσικοί και μη- που χρησιμοποιούν). Κάθε κομμάτι έχει λόγο ύπαρξης στον δίσκο. Με αυτό το άλμπουμ οι Doves δηλώσαν παρών στα παγκόσμια μουσικά δρώμενα! Ελπίζω να μας κρατάνε συντροφιά για πολύ καιρό ακόμη!

Kαλές γιορτές σε όλους και πάνω από όλα …καλά μυαλά! Cu all next year!

Πάει… φεύγει και το 2009. Ο χρόνος περνάει γοργά, αλλά οι συγκινήσεις μένουν και όταν είναι μεγάλες σε στοιχειώνουν και σε ακολουθούν, 2, 5, 10 χρόνια μετά! Υπερβολές; Καθόλου. Μία ακόμα χρονιά αλλά και μία ακόμα δεκαετία φτάνει στο τέλος της. Μουσική, κινηματογράφος, τέχνη, θεάματα και μελωδίες, καινούρια πράγματα, όμορφες στιγμές, μέτριες εικόνες, απογοητευτικές κυκλοφορίες, όλα μέσα σε ένα παιχνίδι, μέσα σε ένα σύνολο ταξιδιών που συνθέτουν το περιεχόμενο του Lost Echoes.net . Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος, με τον ίδιο και ταυτόχρονα ολόφρεσκο χαρακτήρα που χρόνια τώρα μας κρατάει σαν ομάδα και μας …ανανεώνει: Διαφορετικές επιλογές, διαφορετικές προτιμήσεις από μία ομάδα ποικιλόχρωμη, διακριτικά εναλλακτική και 100% ειλικρινή… Περισσότερα «Οι συντάκτες του Lost Echoes επιλέγουν… Τα καλύτερα του 2009 (Γ. Καμαρινός)»

Πάει… φεύγει και το 2009. Ο χρόνος περνάει γοργά, αλλά οι συγκινήσεις μένουν και όταν είναι μεγάλες σε στοιχειώνουν και σε ακολουθούν, 2, 5, 10 χρόνια μετά! Υπερβολές; Καθόλου. Μία ακόμα χρονιά αλλά και μία ακόμα δεκαετία φτάνει στο τέλος της. Μουσική, κινηματογράφος, τέχνη, θεάματα και μελωδίες, καινούρια πράγματα, όμορφες στιγμές, μέτριες εικόνες, απογοητευτικές κυκλοφορίες, όλα μέσα σε ένα παιχνίδι, μέσα σε ένα σύνολο ταξιδιών που συνθέτουν το περιεχόμενο του Lost Echoes.net . Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος, με τον ίδιο και ταυτόχρονα ολόφρεσκο χαρακτήρα που χρόνια τώρα μας κρατάει σαν ομάδα και μας …ανανεώνει: Διαφορετικές επιλογές, διαφορετικές προτιμήσεις από μία ομάδα ποικιλόχρωμη, διακριτικά εναλλακτική και 100%