Suede – NIGHT THOUGHTS

Ακριβώς τρία χρόνια μετά το «Bloodsports», επανέρχομαι στο χώρο αυτό των «χαμένων» (μάλλον κρυμμένων) αντηχήσεων, για να γράψω δυο λόγια για το ζωντανό ήχο των Suede, ξανά! “Whatever makes you happy”, άλλωστε… Μακάρι τα γράμματα κι οι λέξεις να αντηχούσαν τους ήχους. Θα ήξερα ποια να επιλέξω για να αποδώσω τη νέα δουλειά των Suede “Nights Thoughts” χωρίς περιττές περιγραφές.

Το “Night Thoughts” κυκλοφόρησε στις αρχές του 2016 και περιλαμβάνει το ζωντανό, πλούσιο ήχο του Λονδρέζικου συγκροτήματος του ιδιοφυούς Brett Anderson και των Mat Osman στο μπάσο, Richard Oakes στις κιθάρες, Neil Codling στα πλήκτρα και Simon Gilbert στα drums! Όλοι μαζί δημιουργούν γνώριμες μελωδίες, επιμελημένα αργόσυρτα ορχηστρικά μέρη, επιδίδονται σε απολαυστικές κιθαριστικές επινοήσεις, τίποτα λιγότερο από Suede που πείθει και τους μη προκατειλημμένους υπέρ τους. Περισσότερα →

The rise and fall of our Ziggy Stardust

The man who fell to earth και «Putting out fire», οι πρώτες αναμνήσεις από έναν «μεγάλο» καλλιτέχνη. Μεγάλο όμως – προσέξτε με – και ηλικιακά, παρωχημένο δηλαδή, από αυτούς που δεν ακούς και δεν πλησιάζεις εύκολα, διότι προέρχονται από μια εποχή που οι δεινόσαυροι ζούσαν κανονικά και όχι μόνο στο Jurassic Park. Aladdin Sane, ένα αριστουργηματικό εξώφυλλο, από έναν δίσκο όμως που δεν έβαλες ποτέ να παίξει και τον έδωσες πίσω στον ξάδερφό σου ενώ τραγούδαγες το «Even Flow» των Pearl Jam. Ας μην γελιόμαστε, πέρασε μια περίοδος που σχεδόν κανείς μας δεν ασχολούνταν μαζί του. Όλοι αυτοί που τον έχουν προφίλ τώρα στο Facebook, τον ήξεραν για το περίεργο κούρεμα και το γεγονός ότι το ένα του μάτι είχε διαφορετικό χρώμα από το άλλο, όχι όμως για την μουσική του. Η νέα γενιά ξέρει το Space Oddity για έναν και μόνο λόγο, επειδή το έπαιζε ο Chandler στα Φιλαράκια (Friends).  Περισσότερα →

Οι καιροί του παράξενου σκοταδιού, ή αλλιώς του matrix

Στην αρχή δεν κατάλαβε κανείς.  Έπεφτε σαν σκοτάδι νύχτας που βιαζόταν.  Κάθε φορά έκλεβε κι ένα λεπτό.  Και ξαφνικά συνειδητοποίησες τη νύχτα μα ήταν ήδη εδώ. Είχε καλύψει ό,τι όμορφο υπήρχε, ένα σκοτάδι που δε θυμίζει κανένα σαγηνευτικό και μυστηριακό φόντο στα πλαίσια καμίας φανταστικής ή ρεαλιστικής λογοτεχνίας.  Το κακό είναι εδώ.  Μας κατοίκησε.  Απλώθηκε σαν ταπετσαρία στους τοίχους των σπιτιών μας, στο περίβλημα της ψυχής μας και ξέρανε τα λουλούδια στις γλάστρες μας.  Όλα τα ιδανικά κρεμάστηκαν κι ήταν πολύ πρωί, δεν είχε βγει ο ήλιος εκείνη τη μέρα, δεν τα είδε κανείς που χάθηκαν.  Ο άνθρωπος έγινε πιο αναλώσιμος κι από το χαρτί τουαλέτας.  Σε κάθε θάνατο παιδιού χιλιάδες χαμομήλια αρνούνταν ν’ ανθήσουν.  Η φύση ξέρει να πενθεί.  Ο άνθρωπος ξεχνάει γρήγορα γιατί υπάρχει ακόμη ένα lifestyle που τον θέλει να επιδεικνύει την ευτυχία του με ξεχασμένα υλικά αγαθά, κερδισμένα με χίλιους δυο (προ κρίσης) τρόπους και τα επιδεικνύει όπως μια γριά πόρνη τα κοσμήματα της. Περισσότερα →

Άνθρωποι σε Χ περιβάλλοντες χώρους

Αναρωτιέσαι μόνο κι έρχεσαι και πέφτεις πάνω στον Νερούδα, τον ποιητή του μεγάλου άσματος, που λέει για την πατρίδα του την Χιλή, για την ατιμασμένη άμμο, όπου πάνω στο χώμα γεννιέται η δύναμη για τις αυριανές νικητήριες μέρες, για το ταπεινό ψωμί που υπεράσπιζε η ενότητα του βασιλιά λαού (!) κι έρχεσαι και ισιώνεις για το τι σημαίνει πατρίδα και τι λαός και καταλαβαίνεις πως είναι ένα και το αυτό.

Και στις μέρες μας που μια ανάγκη μικρή και δειλή αχνοφαίνεται να ‘ρχεται μέσα από το νεφελώδες παραπέτο, καλά υψωμένο ακόμα, του τείχους των προηγούμενων αμαρτιών να θυμίζει έντονα πως για να γίνεις άγγελος πρέπει να έχεις υπάρξει διάβολος και μάλιστα από τους κακούς. Ανθρώπινη εξέλιξη το είπαν. Αυτή η ανάγκη όμως η δειλή, γυμνή και μόνη, μέσα στη συνείδηση του καθενός, είναι η ενδοτική αρχή της εξέλιξης σου και κατ’ επέκταση είναι η εξέλιξη του χώρου όπου ζεις, της μιας όποιας ομάδας σου, της πόλης σου και της χώρας σου. Ας πούμε της ζωής σου για να τελειώνουμε. Περισσότερα →

Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης [Μάρω Βαμβουνάκη]

Πρέπει από νωρίς να επιλέξουμε το πώς θα ζούμε: Για την ασφάλειά μας ή για την ανάπτυξή μας; Ως περιφρουρημένοι και αμυνόμενοι ή ως ελεύθεροι κυνηγοί, ως σπιτόγατοι του καναπέ ή ως ταξιδιώτες; Έχει εντελώς διαφορετικές επιλογές καθεμία επιλογή, άλλους κανόνες και όρους, και, πρωτίστως, άλλες συνέπειες. Αλλά και την ασφάλειά μας να επιλέξουμε, πάλι δεν είμαστε ασφαλείς. Δεν καταδέχεται εγγυήσεις ασφαλείας η ύπαρξη, άλλο τι φτιάχνει και φαντάζεται ο νους μας.

Δεν είναι κακό να ζεις κανείς μόνος, αντιθέτως, όποιος ασκηθεί να αντέξει τη μοναξιά έχει τη δύναμη να αντέξει πάρα πολλά, κι όχι μονάχα να αντέχει αλλά και να απολαμβάνει πάρα πολλά που αλλιώς δεν θα μπορούσε να διακρίνει. Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας. Περισσότερα →

U2 – Songs Of Innocence

Τους U2 των τρομερών 80s δεν τους άκουσα στην ώρα τους. Γνώρισα όμως αυτούς των 90s, του Zoo TV Tour και του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (PopMart Tour). Όχι, όχι μην με παρεξηγείτε δεν παραβρέθηκα σε εκείνη την μαγική βραδιά τον Σεπτέμβρη του 97, την άφησα στον Κανάκη να την θυμάται ως ίσως την καλύτερη συναυλία που πήγε στην ζωή του. Μη με πείτε κομπλεξικό, λογικά αν ήμουν εδώ θα πήγαινα απλά είχα την τύχη εκείνη την μέρα να είμαι εκτός χώρας. Παρά την παραμονή μου στο εξωτερικό για κάποια χρόνια δεν τα τίμησα τα παιδιά. Εδώ εντάξει μιλάμε για κόμπλεξ. Άσε που έχω να ασχοληθώ και με δίσκο τους από τότε. Οκ, για να μην είμαι ψεύτης μου άρεσε κάπως και το “Beautiful day” το 2000. Ήταν ένα σωστό U2δίστικο χιτ. Περισσότερα →

The Division Of Gravity

“After a while you learn the subtle difference between holding hand and chaining a soul. And you learn that love doesn’t mean leaning and company doesn’t mean security. And you begin to learn that kisses aren’t contracts and presents aren’t promises. And you begin to accept your defeats with your head up and your eyes open. And you learn to build all your roads on today because tomorrow’s ground is too uncertain for plans. And futures have a way of falling down in mid flight. Περισσότερα →

Inside Llewyn Davis [cine review]

Η νέα δημιουργία των αδερφών Κοέν αποτελεί μια κινηματογραφική «μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων».

Ο ομώνυμος ήρωας, ο Llewyn (Oscar Isaac), προσπαθεί να καταξιωθεί στη folk μουσική σκηνή της Αμερικής του ΄60. Η προσπάθειά του αυτή, όμως, δεν έχει τη θέρμη και την πίστη που θα περίμενε ο θεατής. Η πρόσφατη αυτοκτονία του μουσικού του συνεργάτη και η σκληρή οικονομική πραγματικότητα βαραίνουν όλο και περισσότερο τον Llewyn, τον γεμίζουν θυμό και μιζέρια. Δεν είναι συμπαθής ήρωας. Είναι όμως κάτι σπουδαιότερο:  αληθινός.

Κοιμάται σε καναπέδες φίλων, περιπλανιέται στους παγωμένους δρόμους της Νέας Υόρκης χωρίς παλτό, συχνάζει στη μουσική σκηνή Gaslight, ζει με δανεικά και προσπαθεί να προωθήσει τον καινούριο του δίσκο. Αυτή η πορεία προς την επιδιωκόμενη καλλιτεχνική καταξίωση παρουσιάζεται γυμνή από το «μποέμ», «εναλλακτικό» περίβλημά της, μακριά από τη συνήθη λουστραρισμένη κινηματογραφική εκδοχή της. Είναι μια πορεία ενοχλητικά ρεαλιστική. Ενίοτε νατουραλιστική. Περισσότερα →