Menu

Θα ξεκινήσω με το πιο εύστοχο σχόλιο που διάβασα για το φιλμ στο Rotten Tomatoes: “Το πιο κοντινό μιούζικαλ σε αυτή την ταινία είναι το… Springtime For Hitler!”… Ητοι, το μιούζικαλ που υποτίθεται θα πάτωνε στα ταμεία και οργάνωσαν οι Producers στην ομώνυμη ταινία του Μελ Μπρουκς (και αργότερα στη μιούζικαλ διασκευή του)! Από ‘κει κι έπειτα έχεις τα εξής δεδομένα: παίρνεις όλη τη γυναικεία A-list του σημερινού Χόλιγουντ και τον καλύτερο άντρα ηθοποιό της γενιάς του. Διαλέγεις έναν σκηνοθέτη με εμπειρία στο είδος και προσφάτως υποψήφιο ακόμα και για Όσκαρ σε αντίστοιχη ταινία. Φιντάρεις μπόλικο χρήμα, διαφήμιση, βραβεία και έτοιμο το τζακ-ποτ. Η πλάκα είναι ότι, με τα ίδια υλικά, και στον Καλιγούλα νομίζανε ότι έφτιαξαν ένα νέο Μπεν Χουρ…
Τουλάχιστον, βέβαια, εκείνος ο «νέος Μπεν Χουρ» είχε να κάνει ενα σούσουρο, κάτι να σου κλέψει το μάτι τέλος πάντων. Εδώ, τούτο το μουσικό έκτρωμα του Ρομπ Μάρσαλ φουσκώνει σαν μπαλόνι με ήλιο και στα 20 λεπτά σκάει από ανυπομονησία. Δε έχει τίποτα να δεις παρακάτω, παρά μόνο να χτυπιέσαι στο πάτωμα από τα όσα παρακολουθείς, μάταια πιστεύοντας ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο! Πως να συγκρατήσεις είτε τα νεύρα σου είτε το κακοτράχαλο γέλιο σου απέναντι σε αυτές τις ερμηνείες; Στην αγέρωχη Λόρεν, που δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται, στην… παραμορφωμένη Κίντμαν (τι κρίμα κι αυτό…), στην «ανύπαρκτη» Ντεντς, στην απίστευτη παραφωνία της Σάρα Φέργκιουσον (ή, κοινώς, Φέργκι) ή στον ίδιο τον Ντέι Λιούις που βαριέται τη ζωή του; Μοναδική φωτεινή εξαίρεση, όπως πάντα, η Κοτιγιάρ, που λάμπει σαν μια μικρή φλίδα χρυσού μέσα σ’αυτό το κακάσχημο ανθρακορυχείο…

Και μια τελευταία – αγανακτισμένη – παρατήρηση. Οσο φριχτά κι είναι τα τραγούδια, το στήσιμο, η καλλιτεχνική διεύθυνση, η σκηνοθεσία και γενικότερα η παραγωγή ολόκληρη, αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανατριχίλα είναι η σύνδεση με τον Φελίνι και το 8 ½ … Θεωρώ τουλάχιστον ντροπιαστικό το γεγονός, κι ας μην μου επιτρέπεται να έχω τέτοιου είδους παρωπίδες. Νομίζω, όμως, ότι η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή από τέτοιου είδους «συμβάσεις» και τρέμω, και μόνο, στην ιδέα ότι όταν το δούμε στις Σφαίρες, στα Οσκαρ και όπου αλλού τύχει και πέσει, θα ακούσουμε κανένα αντίστοιχο σχόλιο και θα αφήσουμε την ψυχή μας εκεί που βρίσκεται… Αν υπάρχει Θεός, ας μας φυλάει!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.